ՀՀ ԶՈւ 20-րդ Տարեդարձը

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 6:02 am January 28, 2012
 1992 թվականի հունվարի 28-ը Հայաստանի Հանրապետության Զինված ՈՒժերի ստեղծման օրն է:

 Իհարկե բոլորս էլ շատ լավ գիտենք թե ինչպես ստեղծվեց մեր բանակը, ինչպիսի փորձությունների միջով անցավ: Երբ սկսվեց պատերազմը մենք չունեինք բանակ, միայն մեծ ցանկություն պաշտպանելու սեփական հողն ու ժողովուրդը: Մեր բանակը ստեղծվեց, թրծվեց և կայացավ մարտի դաշտում և այդ բանակի կայացման, ճիշտ և նպատակասլաց զարգացման ապացույցը մեր այսօրվա խաղաղությունն է: Եվ զարմանալի չէ, որ մեր բանակն այսօր լավագույնն է տարածաշրջանում: Վստահ եմ, որ մարտունակությամբ մեր բանակի նմանը չկա տարածաշրջանում: Ինչը մարտական հզոր ոգու և հայրենասիրական` հայրենիքի համար արյունն ու կյանքը չխնայելու պատրաստակամության արդյունք է:

 Մեր բանակի ամբողջ ուժի միայն մի մասը մենք տեսանք ՀՀ Անկախության 20-ամյակին նվիրված Զորահանդեսի ժամանակ, ինչը ևս բավական եղավ ահ ու սարսափի մեջ գցելու մեր թշնամիներին ևս մեկ անգամ մեզ ստիպեց հպարտությամբ խոսել մեր Զինված ուժերի մասին:
 Զինված Ուժերի առաջընթացն ակնհայտ է, այն միշտ շարունակական բնույթ է կրում և միտում չունի դադարելու:
 Իհարկե կատարելությանը հասնելու համար 20 տարին բավական չէ, խնդիրներ բանակում եղել են և կան, առաջ ավելի շատ էին, հիմա շատ ավելի քիչ թեև ցավալի:
  Ցանկացած Հայ Զինվորի կյանք պետք է շատ թանկ արժենա մեր պետության համար, վստահ եմ, որ դա քաջ գիտակցում է Պաշտպանության Նախարար Սեյրան Օհանյանը, նա իր ուղերձներում բազմիցս նշում է այն բոլոր ուղությունները որոնցով պետք է զբաղվել և աշխատանք տանել: Ես մեծ հաճույքով ծանոթացա 2012-ի տարեմուտի  ուղերձին և շատ ուրախացա, որ նախարարը նման կարծիք է հայտնում եղած հարցերի շուրջ և այդ ուղերձով համապատասխան հրահանգներ է տալիս սպաներին և կրտսեր հրամանատարական կազմին խնդիրների ճիշտ լուծման համար:
 Բայց շատ ցավալի է, որ նախարարի խորհուրդները և հրամանները «լավ» չի հասկանում կամ «չի ուզում» լավ հասկանա սպայակազմը: Իսկ ավելի վատ է, երբ դրանց կատարման համար անտեսվում է զինվորների կարծիքն ու կատարողական հնարավորությունները և դրվում է խնդիր ամեն գնով կատարել հրամանը առանց այլ հանգամանքները հաշվի առնելու:
 Ինչևէ այսօր այդ խնդիրների քննարկման օրը չէ: Այսօր հպարտության և ուրախության օր է: Եկեք հպարտանանք մեր բանակով և մեր զինվորներով, ովքեր իրենց կյանքի և արյան գնով պաշտպանում են մեր հայրենիքի սահմանները:
 Եկեք գլուխ խոնարհենք և հիշենք այն բոլոր հայտնի և անհայտ հերոսներին, որոնց շնորհիվ այսօր կա Հայ ազգը:
 Մի մոռացեք Ձեր Զինվորներին, նրանք Ձեր կարիքը շատ ունեն և վստահ եմ, որ միշտ հիշում և կարոտում են Ձեզ:
 Ես Հպարտ եմ, որ ծառայում եմ Հայկական Բանակում, Հպարտ եմ , որ Հայ եմ և ինչքան էլ դժվար և ծանր չլինի այն բեռը զինվորականի, որը զինվորականի ուսերին է, ես այն պետք է տանեմ ինչպես տարել են այս 20 տարիների ընթացքում հազարավոր այլ տղաներ և պատվով պետք է փոխանցեմ եկող սերնդին:
 Թող, որ միշտ խաղաղություն և համերաշխություն լինի մեր մեծ Զինվորական ընտանիքում:
 Շնորհավոր տոնդ Հայոց Բանակ:

ՀԴՄ կտրոնների Դեկտեմբեր ամսվա խաղարկություն

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 12:21 am January 15, 2012
Հունվարի 14-ին կայացավ , ՀԴՄ Կտրոնների դեկտեմբեր ամսվա խաղարկությունը:
Շահող Թվերն են.
87197161
Նշեմ , որ այս ամսից սկսած շահում են նաև 4 թվի համընկնումով կտրոնները: Շահումը լինելու է ինտերնետ կապ մոդեմի հետ միասին կամ բջջային հեռախոս: Իսկ 5 , 6 , 7 , 8 թվերի համընկնմամբ կտրոնների շահումը` ավտոմեքենա: 4-ից քիչ համընկնումներով կտրոնները շահում չունեն:

Lifetime Blog-ը 3 տարեկան

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 5:24 am January 12, 2012
Ողջույն սիրելի ընթերցողներ: Այս օրը տոնական է իմ համար, թեև տոնախմբություն այս տարի կազմակերպել չի հաջողվի: 3 տարի առաջ 2009 թվականի հունվարի 12-ին ծագեց մի գաղափար, մի անորոշ միտք, մի ակնթարթ: Այդ ակնթարթում ստեղծվեց Լայֆթայմ բլոգը: Բլոգ- մի միջավայր, որտեղ այս երեք տարիների ընթացքում գտնվել են բոլոր նրանք` ովքեր պարբերաբար այցելել են Բլոգ:

 Իհարկե այժմ շատ բան է փոխվել, և ներկայումս իր սկզբնական տեսքից շատ է տարբերվում: Բայց կարծում եմ, որ այդ փոփոխությունները ազդել են միայն արտաքին տեսքի վրա, իսկ բովանդակությունը ինչպես նաև վերը նշված տեսքը մնում են հավատարիմ բլոգի կարգախոսին` շարժվում ժամանակին հավասար, միշտ նորարար է և արտացոլում է այն ինչ տեղի է ունենում մեր կյանքում: Իհարկե վերջին վեց ամիսների ընթացքում, երևի թե հասկանալի Ձեզ համար պատճառներով, բլոգում հիմնականում անձնական բովանդակությամբ գրառումներ են արվում, թեև նրանցում էլ փորձում եմ ինչքան հնարավոր է տեսակետներ արտահայտել տարբեր հարցերի շուրջ:

 Բայց ինչևիցե սա էլ մեր կյանքի մի էտապն է, և ինչպես ցանկացած կարևոր իրադարձության ժամանակ իմ բլոգն իմ հետ է, իմ մի մասն է, առանց որի ես ինձ չեմ կարող պատկերացնել: Այսօր ևս, գոնե մեկ անգամ տարվա մեջ, կարող եմ ասել բոլորիդ, թե ինչքան եմ սիրում իմ բլոգը, ու ինչքան ուրախ եմ, որ այն կա: Ստեղծվելով պահի ազդեցությամբ, տպավորության արդյունքում, այսօր արդեն 3 տարեկան է:

 Գրառումների հենց այն մասը, որը ես շատ եմ սիրում, այն գրառումներն են, որոնց մեջ կա անսահման էներգիա, տպավորություն, ինչ որ մի ուժեղ զգացմունք և մտքին եկածն ասելու անսահման ցանկություն: Շնորհակալ եմ շատ, որ այդ պահերին կարողացել եմ մտքերս արտահայտել այստեղ, չեմ ալարել, բացել և սկսել եմ գրել, թեկուզ մտածել եմ, որ պետք չի, բայց գրել եմ: Մեկ-մեկ շատ դժվարա գրել չափից դուրս անձնականի մասին ու հանձնել դա հանրությանը, ազատութուն տալ քո սեփականությանը:

  Երբ հետ եմ նայում, մի պահ աչքի տակով անցկացնում եմ հին գրառումներս, մի անբացատրելի զգացողությունա լինում մոտս, բավարարվածության և լիարժեքության աննկարագրելի մի աստիճան:Վերջ ի վերջո կարողանում ես տեսնել, թե որտեղից ուր ես եկել և փորձում ես հասկանալ կամ ծրագրել, թե ուր ես գնալու հետո: Չասեմ թե, որքան չի հերիքում այդ ամենն ինձ հիմա: Բազմաթիվ անելիքներ, գաղափարներ, մտքեր, որոնք շատ մեծ հաջողությունների կարող են հասնել, որոնք պետք է զարգացնել, բայց…

 Ուզում եմ շնորհակալություն ասեմ Ձեզ` մարդկանց, (ծանոթ, թե անծանոթ, իսկ անծանոթներին առավել ևս) ովքեր կարդում են Լայֆթայմը, չեն ձանձրանում, չեն զլանում և երբեմն իրենց կարծիքն  են արտահայտում (այ դրա համար կրկնակի շնորհակալություն): Դա ամենամեծ պարգևն է իմ և իմ բլոգի համար: Եթե Լայֆթայմը լիներ փակ, ապա ես կգրեի միայն իմ համար և այս հաճույքը կվայելեի լուռ միայնության մեջ, իսկ այսպես ուրախությունը կրկնապատկվում է բազմաթիվ անգամներ` քանի որ կաք Դուք:

 Շնորհակալ եմ ևս մեկ անգամ, որ դուք կաք: Ես Ձեզ շատ սիրում եմ, Դուք էլ իմ «կյանքի» մի մասնիկն եք:
 Եվ ստացվում է, որ արդեն 3 տարի է.
«Մենք և մեր կյանքը» Լայֆթայմ Բլոգում:

Հավերժ Ձեր` Բլոգգեր.                      
Robbie Raul

Ամեն օր չի Ամանոր (նամակ 15–րդ)

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 11:03 pm December 31, 2011

Ողջույն իմ շատ սիրելի, տոնական խառնաշփոթի մեջ գտնվող ընկերներ: Այսօր արդեն Նոր Տարի է:

Գալիք, կամ ով գիտի արդեն եկած 2012 թվականը դեռ չսկսված իր նկատմամբ շատ մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել: Բոլորին հետաքրքրում, ում էլ չի հետաքրքրում հաստատ գոնե մի քիչ հուզումա, կլինի արդյոք «Այդքան սպասված» աշխարհի վերջը, թե չէ:
 Սակայն այդ մասին չի, որ ուզում եմ խոսել այս տոնական օրը: Ինչպես յուրաքանչյուր մարդ, ես ևս տարվա վերջին օրն ինձ հարց եմ տալիս` թե ինչպիսի՞ն էր անցած տարին: Ինչ նորություններ եղան, ինչ ձեռքբերումներ եմ ունեցել ես, ինչ բացթողումներ արել:
 Անշուշտ 2011-ը ինձ համար անհավանական տարի էր, որի երկու  կիսամյակներն իրարից այնպես տարբերվեցին ինչպես ասենք տարբերվում են ցերեկն ու գիշերը:

 Եթե հիմա փորձեմ հիշել, ապա կորող եմ ասել,որ առաջին 5 ամիսներն անցան ուղղակի անկրկնելի: Պետական ավառտական քննություններին ու դիպլոմայինին այդքան պատրաստվելը տվեց իր արդյունքը և կարծես ամեն ինչ գերազանց էր: Բացվեցին նոր ճանապարհներ, նոր մարտահրավերներ և գաղափարներ:

 Ցավոք Մադրիդիստները հերթական անգամ հիասթափություն ապրեցին: Ինչպես երբեք մենք մոտ էինք Չեմպիոնների Լիգայում հաղթանակ տանելուն, սակայն ինչպես և Լա Լիգայում «Հաջողոիթյունը» Բարսայի կողմն էր: «Ռեալ Մադրիդ-Բարսելոնա» դիմակայությունն 2011-ին կարծում եմ բոլորիս մի լավ զզվացրեց:

 Անմոռանալի է իմ համար ուղևորությունը Թիֆլիս, 3 անմոռանալի օր, լավ ընկերներ, Red Bull, Tum-Tum pa ում միանգամից հիշում եմ Վրաստանը, երբ կողքից ասում են «Lucky Strike»:
 Հիմա այդ 5 ամիսների յուրաքանչյուր առավոտ անկրկնելի է թվում ինձ, յուրաքանչյուր ապրած օր` անմոռանալի:
 Միանգամից մտքիս եկավ Ծաղկաձորը «Hollywood Hills forever», որքան են տարբերվում այս 2 ձմեռները, կարոտեցի :)

 Զարմանալի ա, բայց յուրաքանչյուր օր գնալ դասի, հետո «Solo»` սալաթ ուտելու, ու տեսնելու Նարոյին իր դիպլոմայինի վրա աշխատելուց: հետո կրկին դասի,  ընկերներով մեր սիրելի «Խաչապուրիանոց» հաց ուտելու, փոխանակվելու մտքերով, ու մեր առաջնթացով գործերում, հետո յուրաքանչյուս մեր գործերով: Շաբաթ-կիրակի home-party-ներ:

 Առսի հետ Yum-ում PES էինք խաղում ազատ ժամանակ, ընդմիջելով Թումանյանի Շաուրմայում:
 Ու կրկին իհարկե «Ռեալ-Բարսա»:
 Փորձեցինք անդրադառնալ ժամանցին, բազում քննարկումներից հետո ստեղծվեց «in-spectr»-ը, ցավոք հանգամանքները խանգարեցին ծրագրին ամբողջությամբ իրագործելու, բայց «in-spectr»-ի մասին դեռ կլսեք հաստատ, վստահեցնում եմ Ձեզ!
 Ամեն օր link-եր, post-եր, share-եր, այդ խելահեղ կյանքի ռիթմին դիմանալու համար, շատ սիրելի Red Bull: Ընդհանրապես մի ամբողջ տարի ապրեմ ել «Red Bull»-ային ռիթմով, չեք պատկերացնի թե դա ինչ ա: Հիմա չեմ պատկերացնում ինձ առանց Red Bull-ի: Երջանիկ եմ, որ այդ չտեսնված բրենդի մի մասն եմ եղել ու կամ, վստահ եմ, որ միշտ էլ կլինեմ: Չէ որ «Red Bull gives you wings»!
 Հիշելու շատ բան ունեմ, այնքան, որ կարող եմ թույլ տալ ինձ մոտակա մեկուկես տարին ապրեմ հիշողություններով: Ընդհանրապես վերջին 3 տարիները` սկսած 2008-ի մայիսի 27-ից կյանքս դեռևս ամենաերջանիկ, ամենաանկրկնելի, ամենահրաշալի, մի խոսքով` ամենա-ամենա-ամենա ժամանակահատվածն է եղել բոլոր առումներով:
 Այդ ամենը եզրափակվեց BarcampEVN11-ի բացման օրը, նույնիսկ բացման ժամանակ: ԱՄեն ինչ կանգ առավ, ու սկսվեց նախապատրաստական շրջան մի լրիվ ուրիշ փուլի:
 Չեմ կարող ասել, որ այս 6 ամիսների ընթացքում ոչ մի նոր բան չեմ սովորել, ոչ մի բանի չեմ հասել: Իհարկե, եթե բանակում չլինեի, չեմ էլ ուզում մտածեմ: Կլիներ wooow:
 Այսօր փորձում եմ մասնակցել բոլոր միջոցառումներին, որոնք Զորամասից դուրս են, իհարկե այնքանով ինչքանով կարող եմ: Փորձում եմ աջակցել ընկերներիս իրենց հետաքրքիր մտահաղացումներով: Չեմ ուզում թվարկել այն միջոցառումները, որոնց շատ էի ուզում մասնակցել, բայց չստացվեց, շատ-շատ են:
 Ահա այսօր ուզում եմ Շնորհավորել Ձեզ գալիք 2012թ-ի կապակցությամբ: Թող որ Վիշապի տարին լինի Ձեզ համար երջանկության, առողջության և բարեկեցության տարի: Ցանկանում եմ, որ նոր տարում էլ ավելի մեծ եռանդով մոտենաք Ձեր գործերին և Ձեր մտահաղացումներում հասնեք հաջողության:
 խաղաղ ևանամպ երկինք եմ ցանկանում Զինակիցներս: Առույգության և մարտական բարձր ոգի եմ ցանկանում: Իսկ մեր ծնողներին համբերությում եմ ցանկանում:
Շնորհավոր Ամանոր և Սուրբ Ծնունդ
Հայ Ժողովուրդ:

Դեպքը տեղի չէր ունենա եթե… (նամակ 14-րդ)

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 6:29 am December 25, 2011

Ողջույն բոլորին, այսօր նկատի ունենալով անցած շաբաթվա ցավալի իրադարձությունները, ցանկանում եմ խոսել մի քիչ այդ մասին:

Մենք հայ-ադրբեջանական շփման գծում ունեցանք 2 զոհ: Իհարկե ցանկացած մարդկային կորուստ շատ ցավալի է, սակայն ավելի ցավալին այն է, որ ադրբեջանցիների սադրանքների արդյունքում զոհվում են հայ պատանիներ: Ամեն անգամ, երբ լսում եմ հերթական կորուստների մասին, լարվում եմ, մտածում, շուտ ասեք իմանանք ովքեր են, միայն թե իմ ընկերներից մեկը չլինի, ամեն անգամ սարսափով մտածում եմ ես: Եթե իմ համար է այսքան դժվար, պատկերացրեք, թե որքան դժվար է այն զինվորների համար, ովքեր հիմա դիրքերում են, ովքեր այժմ խրամատներում են թշնամու կրակի տակ:
Ամեն մեկն ունի ծնողներ, ընկերներ: Չգիտեմ կպատկերացնեք դուք այն զինվորի հոգեվիճակը, որը շատ լավ գիտակցում է, որ գտնվում է թշնամու նշանառության տակ և նրա ամեն մի շարժում կարող է ճակատագրական լինել իր համար: Նա միանգամից սկսում է մտածել, թե այդ պարագայում ինչ կլինի իր հարազատների հետ: Այդ ամենը թուլացնում է զինվորի զգոնությունը և անելանելի վիճակի մեջ գցում նրան: Իսկ ինչպես անել, որ զինվորը զգա իրեն ապահով և հոգեպես կայուն լինի: Այ դա արդեն խնդիր է և ես գտնում եմ, որ դա ամենաառաջնահերթ լուծում պահանջող խնդիրն է: Ինչքան շատ ես դու կտրված լինում հարազատներիցդ այնքան շատ ես մտածում նրանց մասին, այլ ոչ թե այն բանի մասին, որ լինես զգոն: Դա իմ անձնական կարծիքն է:
 Բայց այդ ամենի հետ միասին ես, որպես զինվոր ով ամեն օր մտածում է, թե իր հարազատների և ընկերների, թե այն բանի մասին, որ ցանկացած պահին ադրբեջանցի մոլագարները կարող են ազատություն տալ  իրենց ռազմական անհեթեթ երազանքներին,վստահ կարող եմ ասել, որ մեր բանակն այսօր պատրաստ է արժանի հակահարված տալ թշնամու ցանկացած ոտնձգությանը: Այդ խոսքերից ապացույց եմ հանդիսանում ես, և իմ նման բազմաթիվ հայրենասեր զինվորներ, որոնք պատրաստ են ցանկացած օր,ցանկացած ժամի թշնամու դեմն առնել և պաշտպանել հայրենիքի անկախությունն ու ազատությունը: Մենք այդ ամենն անելու համար ունենք, թե համապատասխան գիտելիքներ, թե համապատասխան ռազմական տեխնիկա, զինամթերք:
 Խաղաղ երկինք եմ ցանկանում բոլորիս իմ սիրելի ընթերցողներ:

ՀԴՄ Կտրոնների Նոյեմբեր Ամսվա Խաղարկություն

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 10:28 pm December 11, 2011
Դեկտեմբերի 10-ին կայացավ , ՀԴՄ Կտրոնների նոյեմբեր ամսվա խաղարկությունը:
Շահող Թվերն են.
14460134

Նշեմ , որ ինչպես նաև նախորդ ամիսներին այս ամիս ևս շահող են հանդիսանում միայն 5 , 6 , 7 , 8 թվերի համընկնմամբ կտրոնները , շահումը` ավտոմեքենա: Ավելի քիչ համընկնումներով կտրոնները շահում չունեն:

ՀԴՄ Կտրոնների Նոյեմբեր Ամսվա Խաղարկություն

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 10:28 pm
Դեկտեմբերի 10-ին կայացավ , ՀԴՄ Կտրոնների նոյեմբեր ամսվա խաղարկությունը:
Շահող Թվերն են.
14460134

Նշեմ , որ ինչպես նաև նախորդ ամիսներին այս ամիս ևս շահող են հանդիսանում միայն 5 , 6 , 7 , 8 թվերի համընկնմամբ կտրոնները , շահումը` ավտոմեքենա: Ավելի քիչ համընկնումներով կտրոնները շահում չունեն:

ARMY Live 1

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 11:04 pm November 20, 2011
Ահա և խոստացված առաջին վիդեոն:

Բարի գալուստ «Crazy» աշխարհ (նամակ 13-րդ)

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 5:16 am November 18, 2011
 Ու ես մտել եմ մի հատ խելառ պադվալ: Չէ լուրջ, մի խնդացեք, լրիվ լուրջ եմ ասում:Սիրելի ընթերցողներ, բարի գալուստ «Զորքեր»:
 Կապի առանձին գումարտակում ուսուցանումն ավարտվեց: Ես բարեհաջող հանձնեցի բոլոր քննությունները, ստացա Կրտսեր Սերժանտի կոչում և հիմա արդեն ջոկի հրամանատար եմ:
 Նոյեմբերի 8-ին երկար էինք սպասել: Այդ օրը բոլորս պիտի ուղևորվեինք մեր նոր զորամասեր:
 Ոնց որ նորից բանակ տանեին, այ տենց զգացողություն էր մոտս: Ոնց որ նորից հավաքակայանում լինեի ու սպասեի մի անորոշության:

 Եվ ահա ես բախտի բերմամբ թե պատահմամբ, արդեն գրում եմ ձեզ Գյումրիից: Ընկերներս շատ էին անհանգստանում, «մենակ Ղարաբաղ չտանեն», բայց չգիտեմ մեկ-մեկ թվումա, որ տենց ավելի լավ կլիներ, բայց ինչևիցե (դասղեկիս սիրած բառն ա ի դեպ (չգիտեմ խի հիշեցի)) ես Գյումրիում եմ, ծառայում եմ Հրետանային «N» զորամասում: Ասում են, մեր զորամասը վերջին երկու տարին անընդմեջ ճանաչված է լավագույն հրետանային գունդ:Չգիտեմ ինչ պատմեմ: Մի պահ մտքիցս ամենը թռավ: Ի դեպ, արդեն երկրորդ օրն է անընդմեջ Գյումրիում առատ ձյուն է տեղում: Ցրտի մասին բան չեմ ասում:
 Տարբերությունները շատ են, ինչպես շատերը խորհուրդ են տալիս, «ստեղ պիտի ուղեղդ անջատես ու ծառայես», ուշադրություն չդարձնես շատ բաների վրա: Հենց հիմիկվանից երևի ասեմ, որ չեմ պատրաստվում, restart անելը հետո հեշտ չի լինի: Այ հիմա գրում եմ ու զգում, որ վերջերս ձեռագիրս էլ ա փոխվել, տենաս ինչից ա:
 Դե համ էլ ուզում եմ ասեմ, կներեք նախորոք, հաստատ մոտ ժամանակներս շատ չենք կարողանա շփվել` թե հեռախոսով, թե համացանցում: Մինչև տենամ ինչ եմ անում, ինչ միջոցներ եմ գտնում:
 Բայց մի հետաքրքիր գաղափար առաջացավ մոտս երեկ (11.11.11), այդ գաղափարի մասին հենց կլինի հաջորդ գրառումս, շատ-շատ եմ զգում հետաքրքիր մարդկանց հետ շփման պակասը, դրա համար կփորձեմ գոնե ինչ-որ մի ձև երկխոսություն ձևավորել մեր մեջ:
 Հը՞ն, ի՞նչ կասեք? Կարծում եմ կստացվի: Էհ, նորից մի պահ հիշեցի թե ինչեր եմ բաց թողում:
 Արդեն ունեմ իմ զենքը: ԱԿՍ-74ՈՒ, ամեն օր մաքրում, դզում փչում եմ, դեռ չեմ փորձարկել ճիշտ է:
 Ռադիոկայանս` Ռ-159, ռուսական ռադիոկայան է, իհարկե «Harris» կամ «I-COM» չի, բայց էլի վատը չի: Միայն թե նորից պետքա բոլոր մանրուքներին ծանոթանամ և փորձարկեմ «Շտարմ-Ս»ի հետ կապը:
 19 ամսից էլ քիչ է մնացել, ավելի շուտ արդեն 5 ամսվա ծառայող եմ: Wooow, բան չմնաց: Դե երևի այս անգամվա համար այսքանը, հուսով եմ լավ եք: Տեսնես այլ տեղերում ծառայող ընկերներս ինչպես են:

 Բոլորիդ շատ-շատ կարոտում և սիրում եմ…

When September ends… (նամակ 12-րդ)

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 2:44 am
Տոներով լի սեպտեմբեր ամիսն ավարտվեց: Հոկտեմբերն իր հետ բերեց ցուրտ, անձրև և ձյուն Մասիսի լանջերին: Շուտով` ավելի ստույգ 3 շաբաթից կսկսվեն քննությունները: Պետք է կենտրոնացնել ուժերը` վերհիշել սովորածը և լավագույն կերպով պատրաստվել: Նոյեմբերի առաջին շաբաթում մենք հրաժեշտ կտանք կապի ուսումնական գումարտակին և կցրվենք զորքեր:
Մի քանի օր առաջ տեղի ունեցավ հանդիպում վերադասի հետ: Հանդիպման գլխավոր թեման էր` Պաշտպանության Նախարար Սեյրան Օհանյանի հերթական ուղերձը, որը հերթական անգամ ուղղված էր զինվոր-ապա կանոնադրական փոխհարաբերությունների պահպանմանը ինչպես նաև ժամկետային զ/ծ շրջանում կարգապահության բարձրացմանը: Քննարկվեցին որոշ առանձին ներզորամասային դրվագներ, սակայն այդ օրը հարցեր Ղեկավարությանը չհնչեցին:
 Փորձելով վերլուծել խնդիրները ես հիմա կփորձեմ իմ տեսանկյունից ներկայացնել որոշ խնդիրների պատճառներ և կփորձեմ լուծումներ առաջարկել:

 Ինչու՞ են զինծառայողները պահում բջջային հեռախոսներ:
 Առաջին հերթին ծնողները, նրանք միշտ անհանգստանում են իրենց զավակների համար, այդ իսկ պատճառով ցանկանում են ամեն րոպե հնարավորություն ունենալ իմանալու թե ինչպես է իրենց որդին:
 ՊՆ հեռախոսներ ճիշտ է կան, բայց հիշեցնեմ, որ նրանցով հնարավոր է զանգահարել միայն Viva CELL-ի բաժանորդների, այն էլ 20 դրամ րոպե սակագնով, գումարած դրան շատ հաճախ ցանցը լինում է ծանրաբեռնված, զանգահարել չի լինում, երբեմն էլ մարտկոցներն են նստած լինում:
 Եթե այս ոլորտում էլ մենաշնորհ չլիներ միգուցե ամենինչ կարգավորվեր: Եթե օպերատորներից գոնե ևս մեկը` ենթադրենք Orange-ը նման հնարավորուններով հեռախոսներ տրամադրեր, ապա կարծում եմ հեռախոս պահողների թիվը կկրճատվեր, քանի որ Orange-ի բաժանորդների թիվը բավական մեծ է:
 Ինչու՞ են զորամասի ինքնակամ լքման դեպքերը շատ:
 Մի պարզ պատճառով` երբ զորամասներից մեկում արտակարգ դեպք է գրանցվում փակվում են բոլոր զորամասերի ազատ արձակումները, ինչի հետևանքով էլ շատանում են ինքնակամ լքումները: Բացի դրանից յուրաքանչյուր զինվոր ցանկանում է իր ծնողի հարազատի կողքին լինել ծննդյան օրը, կամ ինչ-որ մի կարևոր պահի: Իհարկե նրան այդ հնարավորությունը չի ընձեռվում, մնում է մի բան` գնալ սամավորլկա ու թքած թե հետո 10 օր չես նստի:
  Կարգապահության և արտակարգ դեպքերի նվազեցման խնդիրը այժմ կարևորագույնն է: Զինվորը պետք է պարապ և անբան չմնա, որպեսզի իր գլխին փորձանք չբերի, սակայն նաև պետք է հանգստանա և նպատակային ծախսի իր մտավոր և ֆիզիկական ուժը: Հրամանատարները պետք է գերազանց իմանան իրենց զինվորների կարողությունները, պետք է հեղինակություն լինեն իրենց զինվորների համար: Ես հավատում եմ, որ այդպիսի բան հնարավոր է, ուղղակի պետք է «կպնել» և անել դա:
 Գաղափարներ, առաջարկներ և լուծումներ շատ կան, ուղղակի չգիտես թե ում և երբ այդ ամենը ներկայացնես` որ քեզ հանկարծ սխալ չհասկանան և փորձեն  ինչ-որ մի բան անել` ավել հզոր և կայուն բանակ ունենալու համար:
 Նախորդ շաբաթ մեր իսկ ձեռքերով վերանորոգեցինք մեր վաշտի «Տեղեկատվության և ժամանցի» սենյակը, անձամբ ես հավեսով մասնակցեցի «Ռեմոնտին»: Ավարտելուն պես այն կկահավորվի «Վերջին» ստենդներով և կլինի լավագույնը զորամասում:

ՀԴՄ Կտրոնների Հոկտեմբեր Ամսվա Խաղարկություն

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 12:33 am November 13, 2011
Նոյեմբեր 12-ին կայացավ , ՀԴՄ Կտրոնների հոկտեմբեր ամսվա խաղարկությունը:
Շահող Թվերն են.
13837234

Նշեմ , որ ինչպես նաև նախորդ ամիսներին այս ամիս ևս շահող են հանդիսանում միայն 5 , 6 , 7 , 8 թվերի համընկնմամբ կտրոնները , շահումը` ավտոմեքենա: Ավելի քիչ համընկնումներով կտրոնները շահում չունեն:

Եվս մեկ խաղ հանուն կյանքի (նամակ 11-րդ )

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 5:55 am October 26, 2011

 «Եվս մեկ խաղ հանուն կյանքի» այս տողերի հեղինակը բնավ ես չեմ, այլ մի շնորհաշատ աղջնակ: Մադրիդի Ռեալի հայկական ֆան ակումբի, Բարսելոնայի հայ երկրպագուների և բազմաթիվ սրտացավ և բարի մարդկանց աջակցությամբ սեպտոմբերի 4-ին կայացավ բարեգործական ֆուտբոլային հանդիպում վերը նշված ակումբների թիմերի մասնակցությամբ: Խաղի ժամանակ նվիրաբերված գումարը` 82000 դրամ տրամադրվեց փոքրիկ Էլենի ծնողնորին, 5-ամյա աղջկան քաղցկեղից բուժելու համար:

 Նախ կցանկանայի շնորհակալություն հայտնել բոլոր նրանց ովքեր օգնեցին կազմակերպել խաղը, աջակցեցին թռուցիկների և պաստառների տպագրման գործում:

 Հանդիպումն անցավ գրավիչ և հետաքրքիր պայքարում, արձանագրված հաշիվն էլ այդ է վկայում`17-10 ի օգուտ հայ մադրիդիստների: Խաղի վերաբերյալ ավելի մանրամասն կարող եք կարդալ հենց կայքում` ահա այստեղ:

 Այդ օրը շատ յուրահատուկ էր ինձ համար: Վերջապես հնարավորություն ստացա քայլել հարազատ քաղաքիս փողոցներով, տեսնել հարազատ ընկերներիս և ամենակարևորը մասնակցել և օգնել մադրիդիստներին ևս մեկ բարի գործում:
 Մի քիչ անսովոր էր ինձ համար, վերադառնալ այդ ջերմ ընկերական` մադրիդիստներին բնորոշ միջավայր: Անկասկած հուզմունքը մեծ էր: Բայց այդ հուզմունքը երևի թե մեծ մասամբ մնաց իմ ներսում, այդքանել չանդրադարձավ խաղիս վրա, բայց մեկ է յուրաքանչյուր գոլից հետո, լսելով ծափահարություններ, մի տեսակ իմ մեջ էր պահում ուրախությունս, չէի կարողանում նայել դեպի տրիբունա: Ինչու՞: Երևի թե այն  պատճառով, որ այդ խաղին ներկա կլինի…: Լավ լռում եմ այլևս, այդ մասին ոչ մի խոսք: Ուղղակի ուզում եմ շնորհակալությունս հայտնել բոլոր ներկաներին և իհարկե դաշտում գտնվող երիտասարդ տաղանդներին, ովքեր կերտեցին այդ հաղթանակը և օգնեցին փոքրիկ Էլենին:
 Կրկին անգամ վստահեցնում եմ, որ սա վերջին բարի կամքի դրսևորումը չէ Հայ Մադրիդիստների կողմից: Մենք միշտ պատրաստ ենք օգնելու ինչով կկարողանանք, լինենք Երևանում, բանակում, թե օվկիանոսից այն կողմ, դա կապ չունի: Եվ վստահ ասումեմ դա բոլորիս անունից:

 Սեպտեմբերի 4-ը շատ արագ և բովանդակալից էր: Սակայն ամեն ինչ չէ, որ հնարավոր է հասցնել մեկ օրվա ընթացքում: Եկավ նաև ժամանակը վերադառնալու զորամաս և շարունակել Հայրենիքի պաշտպանության պատասխանատու գործը:

ՀԴՄ կտրոնների Սեպտեմբեր ամսվա խաղարկություն

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 12:26 am October 9, 2011

Հոկտեմբերի 8-ին կայացավ , ՀԴՄ Կտրոնների սեպտեմբեր ամսվա խաղարկությունը: 

Նշեմ , որ ինչպես նաև նախորդ ամիսներին այս ամիս ևս շահող են հանդիսանում միայն 5 , 6 , 7 , 8 թվերի համընկնմամբ կտրոնները , շահումը` ավտոմեքենա: Ավելի քիչ համընկնումներով կտրոնները շահում չունեն: Սեպտեմբեր Ամսվա Շահող Թվերն են.
60562658

Կեղտոտ ձեռքերը` հեռու բանակից (նամակ 10-րդ)

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 6:08 am September 29, 2011
 Հայ ազգի պատմության մեջ գլխավոր հենասյուներից մեկը եղել է բանակը: Ընդամենը 20 տարի առաջ հայ քաջ մարտիկները ապացուցեցին իրենց ուժը թշնամուն: Հենց իրենց շնորհիվ է, որ մենք այժմ կանք, ապրում ենք ազատ երկրում և արարելու հնարավորություն ունենք:

 21-րդ դարի հայկական բանակը ևս շատ մարտունակ և հզոր է: Ես դա ասում եմ, որպես զինվոր: Զինվոր, որն ամենօր իր մաշկի վրա է զգում ներկայիս բանակի, թե լավը, թե վատը:
 Ծիծաղելի կլիներ պնդել, որ Հայաստանում կա մի կառույց, որտեղ խնդիրներ չկան: Այդպես էլ բանակում կան խնդիրներ և դա նորմալ է, պետք չէ դրանից եսիմ ինչ սարքել: Ժամանակին` մի քանի տարի առաջ խնդիրները տասնյակ անգամ շատ էին քանց հիմա: Երբեմն  մտածում եմ, եթե ստանայի հնարավորություն փոփոխություններ կատարել ներկայիս համակարգում վիճակը շատ ավելի կլավանար, բայց նենց չի, որ այժմյան ղեկավարությունը վատ ա անում իր գործը:
 Վերջին ցավալի դեպքերը, որոնք արձանագրվեցին Պաշտպանության Բանակում և որոնց շուրջ շատ տարբեր, հիմնականում վատ կարծիքներ արտահայտվեցին համացանցում, ստիպեցին ինձ պաշտպան կանգնել սեփական բանակին: Բացատրեմ թե ինչու:

 Նախ և առաջ ուզում եմ ցավակցել մահացածների ընտանիքներին, քանի որ ինքս շատ լավ եմ հասկանում թե ինչ է նշանակում ունենալ զինվոր, էլ չեմ ասում… Աստված հեռու պահի:
 Անշուշտ դատապարտում եմ այդ հանցանքները, մի զինվորը մյուսին խփելուց կամ հայհոյելուց առաջ, պետք է մտածի և հասկանա, որ և իրեն, և մյուսին այնտեղ հեռվում սպասում են ընտանիքը, ընկերները: Եվ մի քայլ անելուց առաջ պետք է հազար անգամ մտածի: Զինվորը կատակներ չի սիրում ու կատակները չի ներում: Արձակված փամփուշտը ալյևս ետ չես բերի: Կանգ առած սիրտը այլևս չի զարկի…
 Լավ է, որ ժողովուրդը դատապարտումա: Բայց շատ վատ ա, որ ինչ շուն-շանգյալ ասես մարդկանց ցավի վրա խաղում են, փորձում են քաղաքական աստառ տալ, շարժումներ կազմակերպել, որոնց միանում են չափից դուրս «հայրենասերներ», լեզբուհիներ և համասեռամոլներ, ում տենց վդռուգ սկսեց անհանգստացնել բանակի խնդիրները: Խնդրում եմ հարգելիներս հեռու պահեք ձեր կեղտոտ ձեռքերը մեր հայոց բանակից, մտածեք ավելի լավ է ձեր ոչ ավանդական հետույքների մասին: Մտածեք թե ինչ կլիներ նրանց հետ եթե չլիներ հենց այս, լավ թե վատ, էական չէ, բանակը: Միգուցե դուք չլինեյիք, կամ ասենք լինեիք թուրքերի ճոռտերը, իսկ ձեր հետույքային մտածելակերպը չկարողանար էլ պատկերացնել թե ինչ է ազատությունը, ուր մնաց ոչ ավանդական զահրումարը:
 Առհասարակ մեր ազգի մեջ սերում է գլուխ բարձրացնել արատավորությունը, ևս մեկ շատ վատ և չափազանց վտանգավոր բան` Աղանդներ: Կարծես դրանց թիվը գնալով շատանում է, դրանց տեսակերը բազմազան են դառնում: Դրանք նույնպես թալանում են մեր ազգը, ոտնահարում ազգային արժեքները: Մի թե կարող է լինել մեկ այլ հավատք, եթե կա Հայ Առաքելական Եկեղեցին: Իհարկե´ Ոչ:
 Եկեք միասին պայքարենք, այս արատներին վերջ տանք, այլ ոչ թե քանդենք մեր երկիրը, որն այդքան դժվարությամբ կառուցում ենք այսքան տարի:
 Եվ վերջում ևս բանակի մասին: Բանակն էլ մի ընտանիք է, կտրված ամբողջ աշխարհից, որտեղ կան տարբեր առանձնահատկություններ, ինչու չէ ինչպես ամեն ընտանիքում, բանակում էլ` «в семье не без урода» տարբերակն էլ կարա լինի: Բայց եկեք լինենք համերաշխ և բարյացկամ: Դաստիրակենք այդպես մեր զավակներին և սերմանենք նրանց մեջ հայրենասիրություն: Հավատացած եղեք, որ այդ ժամանակ ամեն ինչ շատ ավելի հանգիստ և խաղաղ կլինի մեր երկրում և բանակում:
 Ես շարունակում եմ հետևել այն ամենին ինչ կատարվում է իմ երկրում և իմ բանակում: Կիսվում եմ իմ կարծիքով և ակնկալում եմ լսել այս գրառումը կարդացողների կարծիքը, քանի որ այս խնդիրները` բոլորիս են վերաբերում:
Older Posts »

Armwebs.com Armwebs.com