…
Ես կոշտ էի ու ճաքճքված և ատում էի արևը, որովհետև նրա տակ իմ ճաքերը ավելի էին մեծանում և խորանում և իմ մեջ ոչինչ չէր աճում: Ես անապատ էի և շուրջս ոչ ոք չկար, որովհետև ոչ ոք չէր ցանկանում այդտեղ լինել: Ես չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու չկան մարդիկ այս կողմերում, բայց ես հստակ գիտակցում էի, որ այդ բոլորի պատճառը ինչ-որ մի բանի բացակայությունն է: Եթե ես գտնեմ այդ բանը, ես չեմ լինի այսպես չոր և անպետք, լցված ատելությամբ, և մարդիկ սիրով կգան ինձ մոտ: Ես այդպես ապրում էի գիշեր ու ցերեկ, օր օրվա հետևից, և ամեն բան նույնն էր ու տաղտկալի, չոր և միապաղաղ: Իմ վրայով միակ գնացողները կարիճները և մողեսներն էին:
Մեկ օր` առավոտյան, ես արթնացա քնիցս և նկատեցի, որ ինչ-որ մեծ բան կա ինձ վրա: Մինչ ես փորձում էի հասկանալ, նա սկսեց շարժվել և ես հասկացա, որ դա մարդ էր: Նրա շարժումներից և տնքոցներից հասկացա, որ շատ հոգնած էր: Նա մի քիչ հարմարվեց ինձ վրա և դողղացող ձեռքը մեկնեց դեպի իր ուսապարկը և այնտեղից հանեց մի սև, քառակուսի աման: Նա զգուշությամբ բացեց ամանի բերանը և կամացուկ մոտեցրեց դողղացող, ինձ նման ճաքճխված շուրթերին: Նա փակել էր աչքերը, որովհետև գլուխը բարձրացրել էր վերև և երկու ձեռքերով վերև էր պահել ամանը: Ես նման բան չէի տեսել երբեք: Ինձ շատ հետաքրքրեց, թե ինչ կա այս ամանի մեջ, որին նա այդպիսի վերաբերմունք էր ցուցաբերում: Ես շատ զարմացա և իմ մեջ մեծ ցանկություն առաջացավ գոնե մի փոքր ունենալ այդ ամանի պարունակությունից: Երբ նա հագեցավ, ամանը գլխիվայր շրջեց ինձ վրա և թափ տվեց: Այդ վայրկյանին մարմինս միանգամից ցնցվեց և փշաքաղվեց, երբ այդ ամանից մի քանի կաթիլ կաթաց ինձ վրա: Դա նման չէր ոչ մի երկրային սողացող զգացումի, որ ես ունեցել էի առաջ: Այն սառն էր, բայց այն հալեցրեց ինձ և այդ կաթացած տեղերը փափկեցին: Ես ցնցվել էի և ուզում էի ասել նրան, որ մի քիչ էլ տա, բայց նա վեր կացավ և քայլեց առաջ: Ես չգիտեի` ինչ անել, ում գոռալ, ում դիմել և ինչպես: Ես հասկացա, որ դա այն պակասող բանն է, որը կվերականգնի իմ ճաքերը և մարդկանց կբերի դեպի ինձ: Բայց ես չգիտեի` ում դիմել:
Միակը, ում տեսնում էի ամեն օր , արևն էր, ում ես տանել չէի կարող, որովհետև նա էր իմ բոլոր ճաքերի պատճառը: Բայց ես հասկացա, որ ունեմ երկու ընտրություն` կամ ես շարունակում եմ ատել արևը և չեմ սիրում նրան իմ ճաքերի պատճառով, և նա էլ չորացնում է այն մի քանի կաթիլը, կամ էլ ես չեմ նայում ճաքերիս, մոռանում եմ իմ նախկին ցավերը և խնդրում եմ արևին մի փոքր մեղմացնել տաքությունը , որպեսզի այն մի քանի կաթիլը չվերանա: Ընտրությունն ակնհայտ էր, և ես որոշում կայացրի: Ես ասացի.” Ներում եմ քեզ, արև’, ես չգիտեմ` կարող ես դու տալ ինձ այն մի քանի կաթիլից թե ոչ, բայց գիտեմ, որ եթե ինձ էլ դու ներես կոշտության ու կոպտության համար, և այն բանի համար, որ միշտ հետ եմ վերադարձրել քեզ քո տաքությունը , և մի փոքր մեղմացնես քո շողերը, ես կկարողանամ մի քիչ ավելի երկար պահել այս մի քանի կաթիլը”:
Հանկարծ նա մթնեց և ծածկեց իր երեսը այնպես, որ ես նրան չէի տեսնում և իմ վերևում ամբողջությամբ սև էր: Այդ սևը սկսեց բարձր ձայներով գոռգռալ և ուժեղ լույսեր արձակել ինձ վար: Այդ մեծ անհայտը հանդարտվեց, եղավ մութ լռություն և հանկարծ, օ հրաշք, նա սկսեց տեղալ այդ նույն կաթիլներով, բազմաթիվ այդպիսի կաթիլներով ուղիղ ինձ վրա: Նա այնքան շատ տեղաց, որ ես թրջվեցի ամբողջությամբ և ամենուր, հալչեցի ու իրար միացա, դարձա մեկ ընդհանուր զանգված: Երբ նա դադարեց տեղալ և առավոտյան նորից բարձրացավ արևը, ես նայեցի ինձ լույսի տակ և տեսա, որ անձև եմ ու ցեխ եմ ամբողջությամբ: Ես հարցրեցի արևին, թե ինչ անեմ այս դեպքում: Նա մի քիչ բարձրացավ և սկսեց շողալ: Այդ պահին ես նկատեցի, թե ինչպես է գոլորշին բարձրանում ինձնից վեր: “Մի?թե արևը հետ է վերցնում”,-մտածեցի ես: Բայց այն, ինչ տեսա, հաջորդ վայրկյանին, դատարկեց իմ բոլոր մտքերը: Ինձնից դուրս եկած գոլորշին արևի շողերի տակ ձևավորեց բազմերանգ մի կամար, ինչպիսին ես երբեք չէի տեսել, չէի կարող նույնիսկ մտածել: Ես ապշահար նայում էի այդ գույներին` զարմանալով, թե միթե հնարավոր է ինձնից այդպիսի բան դուրս գա և այսքան տարի այդ մասին չեմ իմացել: Ես նայեցի այնքան երկար, մինչև այն կամաց-կամաց սկսեց անհետանալ:
Ես միանգամից սթափվեցի: “Իսկ հիմա ինչ?”,-հարցրի արևին: Նա լռեց, բայց ես զգացի, թե ինչպես են ինչ-որ բոբիկ ոտքեր քայլում վրայովս` մի փոքր խրվելով: Նա գրեթե մերկ էր, եկավ խոնարհվեց ինձ վրա և ձեռքերով սկսեց ծեփել ու ինչ-որ բան պատրաստել ինձնից: Նա ծեփեց ոտքեր, մարմին, ձեռքեր, գլուխ…
Պատրաստեց ինձ ճիշտ իր նմանությամբ ու պատկերով: Բայց ես դեռ շատ ցեխ, անտաշ ու անշարժ էի նրան նմանվելու համար: Այդ ժամանակ նա ձեռքերով գրկեց ինձ, բերանը մոտեցրեց և փչեց իմ մեջ: Այն մտավ իմ գլխով, սահեց ներքև, սարքեց ոսկորներ, սկսեց բաբախել, աճեց ինձանում, աճեց ինձ վրա, ձևավորեց ինձ, կապեց ինձ իրար, դուրս եկավ ինձնից, ներս մտավ իմ մեջ, ծալեց ծնկներս, աղ դարձավ աչքիս, և ես տեղացի նույն կաթիլներով նրա ոտքերին…
Recent Comments