www.CaucasusNow.com

Բնապահպանական կոչերով ցուցանակների տեղադրում Նորատուսում

«Պահպանիր բնությունը» քարոզարշավի շրջանակներում Հայաստանի մարզերում նոյեմբերի 1-ից 15-ը կազմակերպված մեծ աղբահավաքներից ու ծառատունկերից հետո նույն վայրերում տեղադրվեցին ցուցանակներ: «Ես Արևորդի եմ, և ես խոսում եմ ծառերի փոխարեն, որոնք լեզու չունեն»,  «Բնությունը սխալներ չի ներում», «Եթե կարող ես կործանել մեկ կյանք, կկործանես նաև աշխարհը: Եթե կարող ես մեկ կյանք փրկել, ուրեմն կփրկես ամբողջ աշխարհը» նախազգուշացնող, հիշեցնող ու բնության պահպանությանն ուղղված կոչերով այս ցուցանակները միտված են հիշեցնելու մարդկանց, պատահական անցորդներին բնության հանդեպ սիրո ու հոգատար վերաբերմունք ունենալու անհրաժեշտության մասին, ուշադիր ու սրտացավ լինելու սեփական հայրենիքի ու նրա վաղվա օրվա համար:

Երեխաները գոհ են իրենց արդյունքներից

Այդ օրը Ուրծաձոր գյուղում` այնտեղ, որտեղից երեւում են Քոթուզ, Քեշիշդաղ եւ Արարատ լեռները, կարելի էր երեխաների բազմություն տեսնել. բահերով եւ դույլերով զինված` ծառ էին տնկում: ՀՀ վայրի բնության եւ մշակութային արժեքների պահպան հիմնադրամի և ՎիվաՍել-ՄՏՍ ընկերության հետ համատեղ իրականացվող «Պահպանիր բնությունը» քարոզարշավի շրջանակներում մեկնարկած աղբահավաք- ծառատունկ ակցիան նոյեմբերի 8-ին հասել էր Ուրծաձոր:

Թղկի, Սոճի, Սոսի, Ընկույզ, Խնձոր, Եղեւնի: Տարածքի ուսումնասիրությունից հետո Հայ Անտառի մասնագետները հենց այս ծառատեսակներն էին խորհուրդ տվել տնկել Ուրծաձորում:

«Մանուկն ասաց, որ փոսը պետք է խորը փորել…բացի խորը լինելուց այն նաեւ լայն պետք է լինի…չմոռանաք լավ գոմաղբ լցնել, այստեղի հողերը պարարտ չեն ու երկար տարիներ չեն մշակվել…բայց այնքան չլցնեք, որ ծառի արմատները վառվեն…ջրելիս էլ հողը բահով կամաց փորեք, որ լավ ջուր «խմի»այնպես ջրեք, որ առուն չլցվի…»

Ծառատունկի կես հա տարածքի տարբեր հատվածներից  հնչում էին երեխաների` գյուղի մեծերից տարիների ընթացքում լսած եւ յուրացրած մտքերը:

«Արևորդի» էկո-ակումբների երեխաները ծառ տնկելիս

«Մենք էլ ինչպես Խոսրով Կոտակը ժամանակին տնկեց Խոսրովի անտառը, այսօր ծառ ենք տնկում: Բայց եթե այնտեղ վայրի ծառատեսակներ են, մենք նաեւ բերքատու ծառատեսակներ ենք տնկում, որոնք օգուտ բերելով բնությանը կարող են օգտակար լինել նաեւ գյուղացիներին»,- կարծում է Նարեկ Արզումանյանը, ով իր ընկերների հետ հասցրեց տնկել 20 ծառ:

Նույնքան ծառ է տնկել նաեւ Տարոն Նիկողոսյանը, ով ծառատունկը կոչում է «Կյանք», որն ապրում են մեծ հաճույքով: Ասում է, որ այդ ծառերից մեկը`սոճին, ինքնուրույն է տնկել ու հպարտությամբ այն կոչում է` «Իմ ծառը»:

Երեխանեը պատմում են, որ Ուրծաձոր գյուղում ծառեր հազվադեպ են տնկում, մոտակայքում գտնվող Խոսրովի անտառում էլ շարունակվում են ծառահատումները: Ծառատունկ կազմակերպելով` նրանք ուզում են լրացնել այդ ծառերի տեղը:

«Մենք մասնակցեցինք մի ծառատունկի, որի արդյունքը ընդմիշտ մերն է լինելու, ուստի տնկելուց հետո մենք անպայման նաեւ հետեւելու ենք յուրաքանչյուր ծառի»,- ասաց Նարեկ Ազիզյանը:

Նման խոստումներ տվեցին նաեւ մյուս երեխաները, քանի որ ինչպես Մհեր Գրիգորյանն է ասում.«Ամբողջ բնությունը կազմված է առանձին ծառերց: Եթե գոնե մեկին չհետեւենք, մնացած ծառերին նույնպես չենք հետեւելու»:

Պարբերաբար կայցելեն, կջրեն, չեն թողնի, որ մարդիկ վնասեն իրենց «ընկերներին»:

«Եթե պետք լինի ես հատուկ տնակ կտեղադրեմ եւ գիշերները կհսկեմ տարածքը»,- խոսք տվեց Գոռ Մանուկյանը: Ընկերներն էլ ծիծաղելով ավելացրին. «Մենք էլ իրեն կմիանանք»:

Երբ ծառատունկն արդեն ավարտվել էր Տարոնն ու Մարինեն նստեցին մի մարգի վրա,  որից երեւում էին տնկած բոլոր ծառերը ու սկսեցին զրուցել:

Մարինե - Երբ բարձրանում ես ու նայում ես գյուղը վերեւից, մտածում ես` ինչ լավ կլիներ, որ այստեղ ծառեր լինեին, քանի որ շուրջբոլորը միայն լեռներ են: Դրա համար շատ լավ է, որ հենց այստեղ էլ ծառատունկ կազմակերպեցինք:

Տարոն - Բայց ավելի լավ կլիներ, որ երեւացող տեղ լիներ:

Մարինե - Կապ չունի երեւացող տեղը: Ոչ թե ցույց տանք, թե տեսե՞ք մենք այսքան ծառ ենք տնկել, այլ իմաստն այն է, որ այստեղ ծառերն ապրեն ու ոչ թե քաղաքի նման մեքենաների զոհ դառնան:

http://www.savethenature.am./index.php?pg=3&id1=21

Save Teghut from Destruction!!!!
Stop Global Warming!!!
Save Nature Save Yourself!!!
Dont let Armenians to appear in a RED BOOK OF THE WOLRD~Բացվել է կայք, որտեղ համալրված են Թեղուտի մասին տեղեկություններ, ինչպես նաև այլ երկրներում նմանատիպ խնդրի հետ առնչվող դեպքեր,…,
հարցեր,մտորումներ,հետևանքներ,լուծումներ, …. ,
Եթե պատրաստ եք , ինչ որ կերպ աջակցել այս գլոբալ խնդրի լուծմանը, ապա Կարող եք գրանցվել կայքում, հարստացնել այն Ձեր խորհուրդներով, կարծիքներով, գործողություններով:
Յուրաքանչյուրիս Մասնկացությունը և Դրական Տրամադրվածությունը Չափացանզ Կարևոր է:

http://www.bigfamily.am/eco

<<Թեղուտի հանքավայրը երբեւէ չի շահագործվել, եւ մենք հիմա միասնաբար պետք է իրագործենք վաղեմի բաղձալի երազանքը։ Ուստի խնդրում եմ բոլորին ցուցաբերել համագործակցության ոգի

—

>անցորդը գրել է<

Այո, մի քանի մարդկանց ԲԱՂՁԱԼԻ ԵՐԱԶԱՆՔՆ է ԿՈՂՈՊՏԵԼ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԸՆԴԵՐՔԸ,
ԱՊԱԿԱՆԵԼ ԲՆՈՒԹՅՈՒՆԸ: Արդյունքում տեղացիներին կշահագործեն գրոշներով,իսկ ապագա սերունդը կստանա պղծված բնություն աղետալի հետևանքներով: Սթափվեք,
արտասահմանյան ընկերությունններին և տեղական համագործակցողներին չի հուզում,որ իրենց հարստանալու պատճառով ՀԻՎԱՆԴ ՍԵՐՈՒՆԴ է աճելու… ՍԹԱՓՎԵՔ

Տեսականորեն հնարավոր է, սակայն դա կարելի է իրականացնել օրինակ Նորվեգիայում, բայց ոչ այսօրվա Հայաստանում, որտեղ չկա ժողովրդավարություն, իշխանավորները անպատիժ խախտում են ամեն մի օրենք,արհամարվում է, հաշվի չի առնվում բնապահպանական ոչ մի
տարրական օրենք: Հետաքրքրվեք Ալավերդիում, Քաջարանում,Վանաձորում ինչ վիճակում են բնակիչների, հատկապես նորածին երեխաների առողջական վիճակը, գետերի ջրերը թունավոր է, բուսականությունը ոչնչանում Է, իսկ հարստանալու են մի խումբ գիշատիչներ, ահա
իրականությունը: Հանքավայրերն առայժմ պետք է պահպանել: Հայաստանում ժողովուրդը անպաշտպան է, մարդուն իր սեփական տնից են վտարում փողոց գցում,որ շահույթ ստանան, բա հարյուրավոր միլիոնների շահույթի համար մարդկանց Էլ բնությունն էլ իհարկե կկործանեն, իսկ թէ իբր պետությունը կօգտվի դա միայն քողածածկույթ է հիմնականում իրենց գրպաններն են լցնելու, դա հո գաղտնիք չէ բոլորս գիտենք, ուրեմն ՉՊԵՏՔ Է ԼՌԵԼ!!!?>?>?>

Եթե Ալավերդիում ապրեիք ու թթվածնի փոխարեն ծծմբական թթու շնչեիք, այսպես չէիք խոսա: Եթե Հայաստան գնաք, լողացեք Դեբեդի ջրերում:

http://www.armtown.com/news/am/has/20071106/202166457

This was our first trip to Teghut, which is about 200km from Yerevan. We have never been there before and spent 4 hours to get. There were 24 of us (journalists, photographers, doctor etc). Before getting to Teghut, we passed next to Alaverdi. The view was awful. The sky was dark, but that was a very sunny day in realize.
Teghut is going to be like that after some years. When we reached to Teghut village, we saw a group of villagers standing. We decided to talk to them, to discuss the problem, to know their opinion.
But, in our surprise, the talk became a “fight”. We used to think that villagers are against the forest destroy, because they think about their generation health, but in realize they were happy, because now they could have work. They even didn’t know about their children could have health problems. They even didn’t care about it I even don’t speak about trees~ and animals~ about what we even didn’t talk to them.

It would give no results talking about animals, when people don’t care about children. No, I am some mistaken, they think about children, they were telling us, that now they have an opportunity to earn money and send their children to Yerevan city. And also they were false informed, because when we asked them if they knew how many trees are going to be cut down, they answered “100”. But in realize there are over 170.000 trees that are going to disappear.Villagers even didn’t believe us, when we told we are just young activist, who left their job and came to fight for nature. They used to think somebody gave us money for that.
They stopped to believe that human can do something for nothing.That is a very poor village and cooper mine was a real “dream” for them. I want to mention the last thing they told us “They give us money, we are on their side. You give us money, we will be on yours”. MONEY…. KILLER MONEY!
We left them and we were very sad and angry. We realized, that asking them to help us and not offering a way of living is absurd. But unfortunately we cannot offer them something yet.
We left for the forest. Of course we weren’t allowed to pass the borders of mine. We were looking at all of that and our hearts were really unhappy. All of these were going to disappear soon.
I was looking at tress and I wanted to cry, to ask it to forgive me for I am human being and cannot help. That amazing forest was going to become an empty, dead diversity. We did not have a fortune to meet animals in the forest, because they are so afraid of people that they would never come closer, but we knew they were there, feeling we want to help.
Our first trip was really important to us, because now we know what we are fighting for!

More Photos>>>
http://www.davosstudio.com/Animal%20Protection/Teghut/Teghut.htm

Ms Ovsanna Hovsepyan

Producer/photographer
“DavOs” film and photography studio
http://www.davosstudio.com/