www.CaucasusNow.com

Գտա մի community-ից, որոշեցի թարգմանել, հարցերի մի մասն էլ հանել: Դուք էր ձեր բլոգերում պատասխանեք:

1. Առաջինը ի՞նչն ես լվանում դուշի տալ:
Ոտքերս

2. Այն մարդուն, որին վերջին անգամ համբուրել ես, նորից կհամբուրեի՞ր:
ՈՉ ՄԻ ԴԵՊՔՈՒՄ

3. Ո՞նց ես քեզ զգում հենց հիմա:
Խառնված... ոնց որ վերջին օրերին:

4. Քեզ ամենամոտ գտնվող կարմիր բանն ի՞նչն է:
Ի՞նչ ասեմ... շորս, լիֆչիկս, մազիս ռեզինը: Եթե կոշիկներս հանած չլինեի, դրանք էլ էին կարմիր:

5. Որևէ մեկի հետ ծանոթացե՞լ ես այսօր:
Չէ, որտեղի՞ց:

6. Ինչի՞ կարիք ունես հիմա:
Ճշմարտության... ինչպես միշտ

7. Երբևէ հաշվե՞լ ես մինչև 1000-ը:
Հա, անքուն գիշերներին... մեկ-մեկ օգնում ա:

8. Պաղպաղակը կծու՞մ ես, թե՞ լպստում:
Երկուսն էլ:

9. Մազերդ քեզ դու՞ր են գալիս:
Էն էլ ո˜նց:

10. Ի՞նչ երաժշտություն ես լսում հիմա:
Joe Dassin - "Ma Musique"

11. Ծնողներդ խի՞ստ են:
Չէ, ու դրա համար շատ շնորհակալ եմ նրանց:

12. Քանի՞ պետություն ես այցելել:
Հըմ... 2 տարի առաջ 10 էր, ու կարծեմ չի փոխվել:

13. Հեռախոսով գժվացրե՞լ ես:
Էն էլ ինչքա˜ն: Զանգում, ասում էինք՝ մենք ձեր տակի հարևանն եք, ջուր չունենք, մի դույլ կիջացնե՞ք: Ու իջացնում էին: Հինգ րոպե հետո զանգում էինք, կատաղած գոռգոռում էին:

14. Գնացք նստե՞լ ես:
Հա... վերջին անգամ անցյալ տարի Հոլանդիայում:

15. Ու՞մ հետ ես անցկացնելու այս երեկոն:
Կոմպի

16. Ներո՞ղ ես:
Ինձ թվում ա՝ հա... մենակ մի հոգի կա, որին դեռ չեմ ներել, էն էլ շատ թարմ դեպք ա, մի երկու շաբաթից կներեմ:

17. Ի՞նչ է քո մտերիմ ընկերը/ընկերուհին անելու վաղը:
Հըմ... իսկ ո՞վ ա իմ մտերիմ ընկերուհին: Եթե ավանդաբար կուրսով նայենք, ուրեմն ինքը հիմա Կապանում ա, խաբար չունե,"

18. Ե՞րբ ես վերջին անգամ լացել:
Էսօր ցերեկը

19. Ո՞րն է քո տված վերջին հարցը:
Ո՞վ ա ճիշտ:

20. Տարվա ո՞ր հատվածն ես ամենաշատը սիրում:
Եսի՞մ: Արձակուրդը, մեկ էլ աշուն-գարունը:

21. Որևէ մեկին ապտակե՞լ ես:
Հաաաաաաաաա.... ու լավ եմ արել:

22. Ո՞րն է քո գնած վերջին CD-ն:
Էդ ե՞րբ էր: Չեմ էլ հիշում: Մենակ էն եմ հիշում, որ խանութներն ընկած Clannad-ի դիսկ էի ման գալիս, տենց էլ չճարեցի:

23. Ինչքա՞ն հաճախ ես խոսում հեռախոսով:
Հաճախ, բայց ոչ երկար. չեմ սիրում հեռախոսից կախվել:

24. Վերջինն ու՞մ ձեռքն ես բռնել:
Չեմ հիշում... այ լիներ՝ ում ես գրկել, հանգիստ կհիշեի:

25. Ի՞նչ կա հագդ:
Արդեն ասել եմ. կարմիր շոր:

26. Ամենասիրած ֆոտոդ որտե՞ղ ա նկարվել:
Այ էս ավատարս. Սևիլյայում:

27. Աշխատանք ունե՞ս:
Կարելի ա ասել այո, բայց նորին դեմ չէի լինի:

28. Վերջին բանը, որ առել ես խանութից:
Կոկա-կոլա՝ եղբորս համար:

Դե լավ, քոմենթներում էլ 2 հարց դուք ավելացրեք, սարքենք 30: Ես 50-ից էսքանն եմ թողել: :D

Թարմացում: Ավելացնում եմ չորս հարց:

29. Հիմա քեզ ամենամոտ գտնվող մարդն ի՞նչ հեռավորության վրա է:
Մայրս. կողքի սենյակում

30. Վերջին անգամ ո՞ր համարի մարշրուտկան ես նստել:
19. եթե դա ինչ-որ բան փոխում է:

31. Ի՞նչ պատճառով ես վերջին անգամ դեպրեսվել:
Բարդ ա, շա˜տ բարդ, խուճուճ, անհասկանալի մի պատմություն:

32. Ե՞րբ ես վերջին անգամ լիաթոք ծիծաղել:
Չեմ հիշում

Անցյալ տարի մամայիս համար Հոլանդիայից մորեգույն ու սպիտակ կակաչի սոխուկներ էի բերել: Գարնանն էլ մամաս շուկայից նարնջագույն վարդ գնեց: Չգիտեմ՝ ինչ էր խելքի փչել, բայց վարդն ու կակաչը նույն ծաղկամանի մեջ աճացրեց՝ հսկայական պարտեզի փոխարեն: Ու տեսեք, թե ինչ ստացվեց.

Մի քիչ տարօրինակ կթվա այսքան ամիսներից հետո և դեպքերի տեղի ունենալուց երկու տարի անց նորից անդրադառնալ այս ճամփորդությանը, հատկապես երբ ընդամենը վերջին մի քանի կտորն է մնացել չգրված, ավելի ճիշտ՝ չթվայնացված: Բայց որովհետև անցյալ տարվա ճամփորդությանս մասին շատ եմ ուզում գրել, իսկ դա չեմ անի, մինչև այս մեկը չվերջացնեմ, ձեր ուշադրությանն եմ հանձնում վերջին երկու գլուխները: Մնացածը կարող եք կարդալ այստեղ:

Այստեղ խոսվելու է, թե ինչպես է 35-ը կամաց-կամաց պակասում, թե ինչ ենք զգում, ինչ ենք մտածում Սևիլյայից հեռանալուց անմիջապես առաջ: Իսկ պատմությունս, կարծում եմ, այստեղ չի ավարտվի: Ասելիքս անսպառ է, և դեռ երկար պետք է ամփոփեմ:

Մեքսիկացիները, Անդրեյը, Մամենը և Մարթան, գուցե ուրիշներ էլ... հա´, նաև Յոն-Հանը, գնացել են: Ու թեև իմ ամենամտերիմները դեռ այստեղ են, բոլորս էլ տխրում ենք՝ տեսնելով, թե ինչպես է հանրակացարանը կամաց-կամաց դատարկվում, կամաց-կամաց ավելի լուռ դառնում: Իսկ ճաշին արդեն տասնմեկ հոգով էինք՝ տասնյոթի փոխարեն:

Հանրակացարանի ճանապարհին Էլփիդային հանդիպեցի: Հիվանդանոցից ոտքով էր գնում.
- Վերջին անգամ եմ այս ճանապարհն անցնում:
- Ես վաղն էլ կանցնեմ,- ասացի:

Նախավերջին գիշերը բոլորս ձանձրույթից պատեպատ էինք խփվում: Եվ հանկարծ հայտնաբերեցինք, որ իսպանացիները, Օդը, Օնուրը և Մարիան գնում են կենտրոն ֆլամենկոյի: Էլփիդան ու Յանն էլ միացան նրանց, ինձ էլ առաջարկեցին: Բայց երբ հասանք կանգառ, զգացինք, որ չենք ուզում միայն էժան գարեջրի համար կենտրոն հասնել: Ես, Յանը և Էլփիդան պոկվեցինք մյուսներից, գնացինք հանրակացարանի մոտակայքում գտնվող մի սրճարան. Սևիլյայում, ի տարբերություն Երևանի, մեծ թվով սրճարաններ կգտնես նաև կենտրոնից դուրս:

Գարեջուրը սառն էր, իսկ մենք խոսում էինք զանազան բաներից: Եվ երբ Յանը որևէ բառ չէր հասկանում, չեխերն համարժեքն էի գտնում:

Մենք վերջինը դուրս եկանք սրճարանից: Ճամփին քամի փչեց:
- Ցուրտ է,- ասաց Էլփիդան:
- Սևիլյայի համար՝ հա, ընդհանրապես՝ ոչ,- նկատեցի:
- Սլովակիայում ամառային գիշերները ճիշտ այսպիսին են:
- Հայաստանում եղանակն այստեղի նման է. շատ շոգ է:
- Մեր ու ձեր կլիման նման է,- ասաց հույն Էլփիդան, որը, ի տարբերություն շատ-շատերի, Հայաստանի մասին առաջին անգամ ինձնից չէր լսել:

... Հետո եկավ վերջին օրը լաբորատորիայում: Հոդվածս ավարտեցի, Գիլերմոյին, Մարգային ու մյուսներին հրաժեշտ տվեցի:

... Չեմ կարողանում գրել: Մադրիդում եմ: Գուցե այսօր տուն չհասնեմ...

Եվ հիմա, երբ հանգիստ նստած եմ Պրահա-Երևան ինքնաթիռում, երբ տուն չհասնելու հավանականությունը ավելի փոքր է, կարող եմ հանգիստ պատմել, ավելի ճիշտ՝ վերապրել վերջի շարունակությունը:

Երբ հեռանում էի լաբորատորիայից, հանկարծ զգացի, որ դա իմ լավագույն պրակտիկան է եղել: Չեմ նայում սովորած-չսովորածի տեսանկյունից, այլ հաշվի եմ առնում նվիրվածությունս, այն, որ ոչ մի օր չեմ բացակայել, ոչ մի անգամ պարապ չեմ մնացել, իսկ Մարգան անչափ հոգատար, համբերատար ու հետաքրքիր էր: Եվ մի շատ կարևոր բան սովորեցի. ես կարող եմ: Բավական ինքնավստահ դարձա ու որոշեցի բառապաշարիցս վերացնել no puedo, I can't, չեմ կարող արտահայտությունները:

Իսկ վերջում Մարգան ասաց.
"See you."
Տարօրինակ հնչեց: Այն նույն հարցը կախվեց օդում, որ հայտնվում էր ամեն անգամ որևէ երկրից հեռանալիս. մենք երբևէ կհանդիպե՞նք: Ես կարծում էի, թե դա ինձ մոտ սկսվեց Գերմանիայում, երբ բժիշկ Բարտելսին հրաժեշտ տալիս վստահ էի, որ վերջին անգամ եմ տեսնում նրան: Հետո հիշեցի, որ դեռ 11 տարի առաջ Պրահայից Երևան վերադառնալիս Մարիային այնպես հրաժեշտ տվեցի, ասես երբեք չէի տեսնելու նրան: Բայց մենք հանդիպեցինք հետագայում, այն էլ՝ երկու անգամ: Եվ դա ոչ թե 2-3, այլ 11 տարվա ընթացքում եղավ... Այնպես որ, ի՞նչ իմանաս, թե ինչ կլինի հետագայում, ինչը մեզ նորից նույն պահին աշխարհի նույն կետը կբերի: Եվ ես պատասխանեցի.
"Hope to see you again sometime."

Ու գնացի:

Ճաշարանում միայն Ալեքսն էր: Մի պահ Ռոսիոն հայտնվեց, կորավ: Ուրիշ ոչ ոք չեկավ: Ես առիթից օգտվեցի և մեկի փոխարեն երկու տոպրակ ընթրիք վերցրի, որը մեկը Մարուշային տամ:

Երբ սենյակ հասա, որոշեցի մի վերջին անգամ վայելել սիեստան: Երկու ժամ անց Մարուշան եկավ, միասին գնացինք լողավազան:
- Գիտես, առաջին անգամ եմ գալիս այստեղ,- ասացի:
- Վերջին օրն առաջի՞ն անգամ,- զարմացավ,- շատ բան ես կորցրել:

Եվ դա հասկացա միայն այն ժամանակ, երբ ներծծվեցի արևից տաքացած ջրով, լողացի մի ծայրից մյուսը, սուզվեցի մի քանի անգամ, իսկ երբ դուրս եկա լողավազանից, մրսեցի: Սևիլյայի 40 աստիճանի արևը թույլ էր թվում, բայց դա շատ կարճ տևեց:

Երբ մտանք շենք, հազիվ հասցրինք Միրային հրաժեշտ տալ: Մարուշան օգնեց, որ ճամպրուկն առաջին հարկ իջեցնի:

- Ես բոլորին կօգնեմ,- ասաց,- բայց երբ իմ գնալու ժամանակը գա, ոչ ոք չի լինի:

Հետո մեր ճամպրուկները դասավորեցինք: Պարապությունից ծովամարտ խաղացինք: Նկարները նայեցինք: Եվ ժամը 11-ի կողմերը որոշեցինք դուրս գալ: Մինչ այդ Օնուրը մեկնեց: Դուռը ծեծեց, ջերմ հրաժեշտ տվեց:

Մենք պատրաստվեցինք, Իզոլդային ու Միրյանային հրաժեշտ տվեցինք, որովհետև դժվար մինչև մեր մեկնելը նորից տեսնվեինք, դուրս եկանք վերջին անգամ կենտրոնը վայելելու, տապա ուտելու և որևէ բան խմելու:

Սկզբում մի բարում խմեցինք, տապա կերանք: Փակվեց: Գնացինք ուրիշը... Սևիլյայի նեղլիկ փողոցներ, որքա˜ն եմ կարոտելու ձեզ...

Գիշերային ավտոբուսով հետ եկանք: Ինչ-ոչ մեքենայի միջից Alanis-ի "Head Over Feet"-ը լսվեց: 
- Իմ սիրած երգերից է,- ասացի ու նկատեցի, որ չնայած ռադիո հաճախ էի լսում, առաջին անգամ էր, որ Իսպանիայում Alanis բռնացրեցի, ինչպես այդ նույն օրն առաջին անգամ լողավազան գնացի:

Շրջեցինք սենյակներով, բոլոր արթուններին հրաժեշտ տվեցինք: Սիսկան քնած էր: Նրան նամակ թողեցինք: Յանին չգտա: Մի երկտող էլ նրա դռան մոտ դրեցի: Ժամը 2-ին պառկեցինք քնելու: Քունս չէր տանում, բայց ընդամենը երեքուկես ժամ ունեի:

Շատ երկար կգրեի էսօրվա ցույցի, հանրապետականների լկտի ժպիտների, 71 դավաճանների, մեր կտրված ձայների ու մնացած բաների մասին, բայց ի՞նչ իմաստ ունի...

Էշոտյաններին ու մնացածներին զուր ենք փորձում որևէ բան բացատրել, փաստարկներ բերել: Եթե մեկին պատմում ես լիմոնի վիտամինների մասին, նա երբեք չի կարող պատկերացնել, թե ինչ է դա, մինչև համը չտեսնի: Նույնն էլ լեզուն է: Ինչքան էլ խոսենք դրա կարևորության մասին, Էշոտյանը չի հասկանա, որովհետև երբեք չի ճաշակել այն: Իմաստ կա՞ անընդհատ աղմկել, բացատրել, հասկացնել: Չէ, միևնույն է, տեղ չի հասնելու: Այդուհանդերձ, չեմ հեռանում պայքարողներից, չեմ հանձնվում, չեմ հուսահատվում: Մտքիս թաքուն մի անկյունում համոզված եմ, որ ամեն դեպքում հրաշքներ լինում են... Թե ինչ տեսքով, դա էլ թող Աստված որոշի:

Հ.Գ. Վազգեն Մանուկյանին անիմաստ մեղադրողներին էլ կխնդրեի, որ կարդային Հանրային խորհրդի բաց նամակը, իսկ այստեղ վերջին երկու հարցազրույցները հենց լեզվի թեմայով են:

Ո՞վ ինձ կասի՝ ինչո՞վ են մտածում էն մարդիկ, ովքեր պատասխանատու են մեր քաղաքի լուսակիրների, կանգառների անցումների և նման այլ բաների համար:

Հերացու վրա մի անդուր զեբր կա: Ինչու՞ անդուր: Որովհետև թարթող դեղինից բացի ուրիշ լույս չկա, մեքենաներն էլ մեծ արագությամբ գալիս են վերևից ու ներքևից: Եթե անցնող լինի, ուզեն էլ, չեն կարող կանգնել: Բայց դե զեբրը կա, մարդիկ էլ անցնում են: Վերջերս երկու աղջիկ կարծեմ հենց էդտեղով անցնելիս մեքենայի տակ ընկան, մահացան...

Էսօր էլ երթուղայինով իջնում եմ, մեկ էլ տեսնեմ՝ էդ ցնդածները Հերացու ամենաբանուկ մասերից մեկում կանգառի նշան են տնկել: Գժվե՞լ են՝ չեմ հասկանում: Ախր եթե երթուղայինն այդ մասում կանգնի, վերևից եկող մեքենաները չեն հասցնի կանգնել, կխփեն: Մյուս կանգառն էլ հեռու չէ: Ինձ թվում է՝ ոչ ոք չի մեռնի, եթե Կորյունի կամ Նալբանդյանի վրա իջնելուց հետո քամակը շարժի դեպի իր ուզած ուղղությամբ: 

Ախր որ մտածեմ ինչ-որ մեկի բարեկամն ա ամեն օր էդտեղ իջնում, պետք ա իրա համար կանգառ ստեղծեին, էլի ուղեղիս մեջ չի տեղավորվում. ինչ-որ մեկերի բարեկամները երթուղային չեն նստում:

Բժիշկներ ջան, կոլեգաներ ջան, էսօր բժիշկների միջազգային օրն ա: Հիշում եմ՝ անցյալ տարի էս օրը դեռ ինձ չէր վերաբերում, որովհետև մինչև բժիշկ դառնալս դեռ երկու օր կար: Հիմա արդեն սաղիս շնորհավոր:

Մեր նորավարտներին էլ շնորհավոր. իմ ընկերներից Աննան, Մերին ու Անին արդեն հասցրել են մեր շարքերը համալրել: Մյուսներից դեռ տեղեկություններ չունեմ:

Նկարի հեղինակ՝ zerkalshik 

Էսօր թռուցիկներ էի բաժանում, հետն էլ զրուցում էի հետաքրքրվողների հետ: Առաջին եզրակացությունը, որ արեցի, այն էր, որ բավական քիչ են այն մարդիկ, որոնք դեմ են օտարալեզու դպրոցների բացմանը, ինչպես քիչ են նրանք, ովքեր կողմ են: Ճնշող մեծամասնության կարծիքը կախված է նրանից, թե որ կողմն ավելի շատ կխոսի: 

Մի տղա ինձ ասաց, որ էսօր ընկերներով գնացել էր կինո Մոսկվայի մոտ...

Ոմանք քաջալերում էին. «Մենք ձեզ հետ ենք»: Ոմանք էլ վիճում էին. «Չե՞ք ուզում, որ մեր ազգն օտար լեզուներ իմանա»: Ախր էլ ո՞նց կարելի է բացատրել, ի՞նչ լեզվով ասել, որ մենք բոլորովին էլ դեմ չենք օտար լեզուներ իմանալուն, մենք դեմ ենք օտարալեզու դպրոցների բացմանը, որտեղ հայոց լեզուն մղվելու է երկրորդ պլան:

Նե˜նց դզում ա :)

Երևանի բոլոր երթուղայիններն աշխատում են ինչ-որ հաճախականությամբ: Գուցե մենք չգիտենք դրա մասին, բայց եթե վերջին կանգառում լինեք, կտեսնեք, որ հատուկ ժամանակ են պահում: Ու կապ չունի՝ դա երեք րոպե է, թե կես ժամ, բայց նրանք բոլորն ինչ-որ օրինաչափությամբ են աշխատում (խոսքս ցերեկային ժամերի մասին է):

Բայց կա մեկը՝ 109 համարը, որից ոչինչ չես հասկանում: Ոչ մի տրամաբանության, ոչ մի օրինաչափության չի ենթարկվում: Թարսի պես էլ դա շատ հարմար երթուղային է. նախ, անցնում է մեր փողոցով, հասնում է Նորք, իսկ այնտեղից էլ Ֆրանսիական համալսարան: Մի խոսքով, օրվա իմ հիմնական երթուղիներն ապահովում է: Բայց արի ու տես, որ լիքը բզիկներ ունի:

Կանգառում կարող եմ կես ժամ սպասել, ու 109 չգա: Ստիպված երկու երթուղային փոխելով եմ գնում: Նորքից էլ երկու անգամ եմ փորձել նրանով գնալ Ֆրանսիական: Երկու դեպքում էլ նույն ժամին եմ դուրս եկել, բայց արի ու տես, որ առաջին անգամ 15 րոպե սպասելուց հետո եկավ, իսկ երկրորդ անգամ 40 րոպե սպասեցի, չեկավ: Հետո արդեն դասից ուշանում էի: Դրա համար ստիպված տաքսի նստեցի: Ու ինչն է հետաքրքիր. ճանապարհին էլ չհանդիպեց: Իսկ տաքսու վարորդը պնդում էր, որ 109 2-3 ժամը մեկ է գալիս: Իհարկե, խաբեբա վարորդին, որը վերջում մանր չուներ, ձեռք էր տալիս, որ ես ամեն օր երթուղային նստելու փոխարեն իր ծառայություններից օգտվեմ: Էլ չի ասում, որ կարճ ժամանակում երկու տրանսպորտով Նորքից Ֆրանսիական համալսարան հասնելու պլան էլ մշակեցի:

Ուրեմն ի՞նչ էի ուզում ասել: Էս 109 համարը շահումով է. պիտի շատ բախտավոր լինես, որ գոնե կես ժամվա ընթացքում գա: Էս մի տարվա մեջ ես ընդամենը երեք անգամ եմ շահել քաղաքի տարբեր հատվածներում:

Էդ գծի տերն էլ, կարծում եմ, բավական անխելք է: Չեմ ասում՝ երթուղայինները շատացնի: Եթե գոնե ինչ-որ օրինաչափություն մտցներ, որի մասին բոլորն իմանային (օրինակ բոլորը գիտեն, որ 16 համարի ավտոբուսը կես ժամը մեկ է գալիս), էդքան ուղևոր չէր կորցնի: Կոնկրետ ես առնվազն օրը երկու անգամ կօգտվեի նրա ծառայություններից. դուրս կգայի մոտավորապես այն ժամին, երբ կիմանայի, որ անցնելու է մեր տան մոտով: Կարծում եմ՝ ինձ նման էլ շատ մարդիկ կան, ովքեր հոգնում են ամեն անգամ սպասելուց և այլընտրանքային ճանապարհներ փնտրում:

Երբ փոքր ու արդեն սկսել էի երաժշտություն լսել, հայրս սիրում էր հարցնել. «Իսկ բառերը հասկանու՞մ ես»: Էն ժամանակ շատ ուշադրություն չէի դարձնում:

Չգիտեմ՝ հորս ասածներն էին պատճառը, թե այն, որ ես փոխվեցի, բայց եկավ ժամանակ, երբ երգն առանց բառերի չէի ընկալում: Մեկ-երկու անգամից հետո չէի կարողանում լսել: 

Էսօր ավելի ուժեղ հասկացա, թե ինչ կարող են անել բառերը...

Շառլ Ազնավուրի "La Bohème" երգի նկատմամբ լրիվ անտարբեր էի. ո´չ սիրում էի, ո´չ զզվում: Բայց էսօր ֆրանսերենի դասի ժամանակ թարգմանեցինք, ու... նենց մի տեսակ աչքերս լցվել էին: Որ չամաչեի, հենց տեղում էլ ջրհեղեղ կանեի: Ու հիմա անընդհատ լսում եմ երգը: Հիմա կտեղադրեմ այստեղ հատուկ ինձ նման ուշացածների համար:



Իսկ դու՞ք: Ձեզ ի՞նչ է, պետք, որ երգը սիրեք:

Ինչ ասես չէինք ստացել մինչև հիմա. էլ Աֆրիկայի եսիմինչի միակ ժառանգն ես, էլ էսինչ ես ստացել, էլ արի ծանոթանանք, էլ վիագրայի զեղչեր: Բայց էսօրվա սպամը, որ ստացա, խփում-անցնում էր ամեն ինչից: Ուրեմն, համապատասխան անգլերեն տեքստի վերևում գրված էր հետևյալը.

Իմ անունը կարոտում ողորմության i դիտման եւ անցնում է Ձեր կոնտակտային այսօր ինձ դարձրել է դարձել հետաքրքրված եք, Ես էլ ուզում իմանալ ձեզ ավելի, եւ ուզում եմ ուղարկել մի նամակ, որ իմ փոստային հասցեն, որպեսզի ես կարող եմ ուղարկել ձեզ իմ նկարը, քեզ իմանալ եւ տեսնել, ում ես եմ.
Ահա իմ փոստային հասցեն (mercyfrank28@yahoo.in) գտնում է, մենք կարող ենք հեռանալ այստեղից:
Ես սպասում Ձեր նամակները իմ փոստային հասցեն վերեւում.
ողորմություն.
(Հիշել տարածությունը կամ գույնը: Նշանակություն չունի, բայց սեր հարցերում ալտ կյանքում)
(Mercyfrank28@yahoo.in).

Էս էլ անգլերենը, ում հետաքրքրում ա, թե ինչ նկատի ուներ հեղինակը.
Geeting From Mercy(mercyfrank28@yahoo.in)
HELLO

My name is miss mercy i viewing and going through in your contact  today has made me to became interested in you,i will also like to know you more,and i want you to send an email to my email address so that i can send you my picture, for you to know and see whom i am.
Here is my email address (mercyfrank28@yahoo.in) believe we can move from here!
I am waiting for your mail to my email address above.
mercy.
(Remember the distance or color does not matter but love matters alto in life)
(mercyfrank28@yahoo.in).

Իմ էն գրառումը գիտության մասին անարձագանք մնաց (դե հա, ու՞մ ա հետաքրքրում գիտությունը), գոնե էս մեկը կարդացեք. ավելի շատ տեղեկություններ ա պարունակում:

Էս գրառումս էսքան ուշացնելու պատճառն էն էր, որ երկար ժամանակ չէի կողմնորոշվում՝ որտեղից սկսել, ինչ ընդգրկել, ում մասին պատմել, ում թողնել: Վերջը որոշեցի սկսել՝ ինչ կլինի, կլինի:

Նախ սկսենք նրանից, թե արդյոք գիտություն կա՞ Հայաստանում: Պետք է ասեմ, որ այո, կա: Եվ այն մրցունակ է. բավական մեծ թվով հայ գիտնականներ տպագրվում են միջազգային գիտական ամսագրերում: Հայաստանում գիտություն կա, չնայած պետությունն ամեն ինչ անում է, որ չլինի. վերցնենք թեկուզ գիտնականների խղճուկ աշխատավարձը կամ այն, որ բազմաթիվ գիտական լաբորատորիաներ կա´մ ինքնաֆինանսավորվում են, կա´մ ֆինանսավորման բոլորովին այլ աղբյուրների հաշվին են գոյատևում:

Ինչ վերաբերում է հայոց լեզվի մրցունակությանը...

Վերջերս ներկա եմ գտնվել մի շատ հետաքրքիր պաշտպանության: Դե հա, ֆիզիկա էր, ես դրանից բան չհասկացա: Բայց երևույթն ինքնին եզակի էր: Նրա ասպիրանտուրայի մի մասը Հայաստանում էր անցել, մի մասը՝ դրսում: Միաժամանակ երեք ղեկավար ուներ: Ավելին՝ միաժամանակ երկու պաշտպանություն էր գնում. նա զեկուցում էր հայերեն, իսկ պրեզենտացիան (հարմար հայերեն բառ գտեք) անգլերեն էր: Իսկ վերջում նրան շնորհվեց ֆիզմաթ գիտությունների թեկնածուի կոչում Հայաստանի չափանիշներով և PhD Ֆրանսիայի չափանիշներով:

Ռուզաննան ո´չ օտարալեզու դպրոց էր գնացել, ո´չ օտար երկրից էր եկել: Երևանում մեր կողքին ապրող սովորական հայ աղջիկ է, որը և´ հայերեն գիտի, և´ անգլերեն, ինչ-որ չափով էլ ֆրանսերեն: Կասեք՝ հայերենը մրցունա՞կ չէ:

Ես վստահ եմ, որ Ռուզաննան միակ դեպքը չէ: Հայաստանում կան տարբեր տաղանդավոր գիտնականներ, որոնք խոսում ու աշխատում են հայերեն, գերազանց տիրապետում են օտար լեզուներին, տպագրվում են դրսում, բայց պետական այրերը նրանց մասին չգիտեն: Ավելին՝ նրանք նույնիսկ միմյանց մասին չգիտեն:

Դե հա, հարցի մյուս կողմն էլ չմոռանանք: Չեմ ասում, թե քանի հոգի գիտնականի քողի տակ Աստված գիտի ինչով է զբաղվում: Մեծ հաճույքով անուններ էլ կտայի, բայց գիտեմ, որ բավականաչափ խելոք եք՝ հասկանալու համար, թե ում նկատի ունեմ: 

Ու դեռ խոսում են հայերենի անմրցունակությունից: Իհարկե հայերենն անմրցունակ կլինի, եթե մարդկանց գիտությունը ձգի ոչ թե նրա համար, որ սիրում են ու որ կարող են դրանով կերակրվել (չեմ խոսում թանկարժեք մեքենաներ ունենալու մասին), այլ որովհետև դա միջոց է բանակից ազատվելու համար:

Մոտ ապագայում հաճախ կգրեմ Հայաստանում գիտության վիճակի, հասարակության վերաբերմունքի ու լիքը այլ երևույթների մասին: Հա, մեկ էլ իմ խելառ առաջարկները կանեմ կրթության որակը բարելավելու համար: Բա ո˜նց, դա հաստատ հայերենի հաշվին չի կատարվելու: