Նելլի (Ն)՝ լու՛ս, իսկ քո էդ կամերայի օգտագործումը պրինցիպիա՞լ ա:
լուսինե (լ)՝ Հա՛, կարևոր ա, բայց ոչ էդքան կամերայի, այլ ժապավենների օգտագործումը:
Ն՝ Ի՞նչն ա կարևոր:
լ՝ Չգիտեմ, ինձ համար (3 վայրկ լռություն) մի պահ էղավ, որ տենց անընդհատ հետաքրքիր էր էդ ֆոտոները: Դե ես երբեք ֆոտո, լուսանկարչությունը ինձ հետաքրքիր չի էղել: Նենց խոխմ ա էղել: Ես միշտ զարմացել եմ՝ ոնց կարա արվեստագետը լուսանկարչությամբ զբաղվի (ծիծաղ): Ու տենց ինչ-որ մի պահ էղավ, որ տան, էդ ընտանիքի ալբոմն ես նայում: Դե Սովետում շատ էին իրար նկարում: Հետո ինչ-որ տեղ իմ բանի, ծնված օրվա հետ էի կապում էդ կամերայի լինելը, որ էդ առաջին կամերայով, որ նկարեցի էդ պրակտիկան, բան, էտի կամերան էր կարևոր ըտեղ: Էդ ժամանակ, որ ես ծնվել եմ էդ կամերան ГДР-ից ա էկել, բայց թանկ ա էղել, շատ քիչ մարդ ա ունեցել: Բայց ավելի շատ ինձ համար կարևոր էր կանանց, կանայք ինչով էին զբաղվել էդ ժամանակ: Էդ ավելի շատ, ինձ շատ բան արեց: Ու ես գիտեի, որ կանայք էլ են լուսանկարել: Բայց ամենաբանը, որ տղամարդիկ են էլի միշտ կանանց նկարել ու էն տեղերում, որտեղ իրանք են ուզել կանանց նկարել: Այսինքն՝ միշտ էն դերում, որտեղ իրանք են ուզել, որ էդ կինը էդ դերում լինի: Ոնց որ համ էլ տենց ու համ էլ, ասենք, ես իմ պատմությունը ունեմ կանանց մասին, չէ՞: Ասենք՝ էն ժամանակ ինչպիսին են էղել: Ֆոտոներում իրանք ինչպիսին են: Տենց ոնց որ ուզենաս համ էլ վերականգնես էդ հիշողությունը:
Ն՝ Էլի վերանայման, ոնց որ, բան լինի:
լ՝ Հա:
Ն՝ Ինչ հետաքրքիր ա:
Շուշան (Շ)՝ Շատ տարբեր ձևերով ենք, հա՞, աշխատում: Շատ անկախ ենք աշխատում: Բայց կա, ինձ թվում ա, էդ վերանայումը ու փորձել մեկը մեկին թարգմանել, հասկանալ՝ դիմացինը ինչ ա անում: Անընդհատ էդ դիալոգը ոնց որ:
Ն՝ Գիտե՞ս ինչն ա ինձ շատ հետաքրքիր, որ համ վերանայում եք ինչ-որ նույն ժամանակ կամ տարբեր ժամանակ, բայց էդ չի դառնում էլի էդ նախկին ասած ոնց որ մի մարմինը, մի հայացքը, էլի: Տարբեր հայացքներով ու էդ հնարավորությունը, որ հնարավոր ա նույն բանը տարբեր ձև հիշել, տարբեր ձև տեսնել, տարբեր ձև իմանալ, տարբեր ձևով ծանոթանալ շատ հավես ա:
Շ՝ Հա՛:
լ՝ Հետո բաներն էլ ա տարբեր, մեթոդներն էլ ա տարբեր: Շուշանը գրող ա [ես էտ ձև բան չունեմ, ասենք]
Ն՝ [հա, ըհը, մեդիումն էլ ա տարբեր]:
Շ՝ Հա մեդիումներն էլ ա տարբեր: Գիտե՞ս, ոնց որ սենց լինի՝ իրանց կարելի ա առանձին նայել, բայց միասին իրանք լրացնում են իրար, ինձ թվում ա: Ու ավելի շատ են խոսում իրար հետ: Ու պարտադիր, գիտե՞ս ոնց ա, միտումնավոր իրար հետ չեն խոսում, բայց դու, եթե ուզենաս, դու էդ կապերը քո ձևով կստեղծես: Այսինքն՝ տրվում ա լրիվ ունկնդիր, ընթերցողին կամ նայողին, որ ինքն ա կապերը ստեղծում:
Ն՝ Իսկ Լու՛ս, որ կարդում ես Շուշանի տեքստը քո լուսանկարների հետ, ըըը, ինչ-որ, ասենք՝ ի՞նչ ռեակցիա ա քո մոտ:
լ՝ Վա՜յ, երբեք ըտենց չեմ նայել, գիտե՞ս տեքստին Շուշանի, որ կապեմ լուսանկարների հետ կամ լուսանկարները տեքստի հետ:
Շ՝ Հա, չէ, միշտ անկ[ախ], ինքը =
լ՝ = Չէ, հաստատ ազդվում են: Հաստատ ազդում ա էդ ամեն ինչը … Չգիտեմ, գիտեմ, որ տեքստը Շուշանի շատ հարազատ ա ինձ:
***
Ն՝ Ինչ-որ խնդրականացնում եք, ինչի մասին որ խոսում եք, իրանք օրգանիկ են: Տենց կարելի՞ ա ասել:
Շ՝ Գիտե՞ս ինչն ա: Օրգանիկ են, բայց նաև ինչ-որ տեղ, տարօրինակ ա, ինտուիտիվ են: Էդ էլ ա հետաքրքիր: Կլինի, ասենք ես մի տեքստ, մի նախադասություն, մի տող կդնեմ: Ու ասենք՝ հետո առանձին իմ մոտ դա աշխատում եմ: Մեկ էլ Լուսոն մի հատ ֆոտո կդնի: Ու ոնց որ ինքը լրիվ խոսա իմ տեքստի հետ, որ ինքը չի տեսել հլը:
Ն՝ Էդ փորձը կապ ունի՞ իրար հետ աշխատելու փորձի հետ:
լ՝ Ինձ թվում ա: Հա՛, ինձ թվում ա՝ ունի:
Շ՝ Երևի, արդեն ահագին երկար ժամանակ անում ենք:
Ն՝ Արդեն ոնց որ ինտուիցիա ա ձևավորվել:
Շ՝ Կամ կա էս բանը. ես երբ որ տեսնում եմ ես միանգամից գոհանում եմ, որ ինքը համապատասխանում ա տեքստին: Այսինք՝ չեմ հիասթափվում: Գիտեմ, որ ինքը խոսում ա: Իմ համար տենց ա համենայնդեպս: Չգիտեմ՝ ո՞նց ա քո մոտ, երբ որ դու դնում ես մի պատկեր, հետո ես կողքից սկսում եմ ավելացնել:
լ՝ Հա՛ լսի, նենց խոխմ ա: Միշտ ինձ թվում ա, որ շատ բան ա… Բայց հետաքրքիր ա՝ ինչից ա: Դե չեմ իմանում, օրինակ =
Շ՝ = Բայց ինձ թվում ա՝ միշտ տեքստն ա, որ reflect/respond ա անում պատկերին =
լ՝ = Հա, հա:
Շ՝ Նենց չի, որ պատկերը հիշում ա տեքստը ու էդ տեքստին ինչ-որ ձևով, չէ՞: Պատասխանում ա:
լ՝ Տենց էլ կարա լինի: Կարա:
Շ՝ Հա՞: Չգիտեմ, չեմ կարա ասեմ էդ արդեն իմ համար:
լ՝ Տենց լինում ա, որ ասենք քո գործերը մեկ-մեկ էլի կարդում եմ բան հայացքով, ինչ- որ բաներ ա լինում, որ, այսինքն՝ կարող ա էն վախտ չես գիտակցում, որ էդ ազդել ա կամ բան ա էղել, հետո, որ մի հատ էլ ես կարդում, զգում ես, որ էդ որտեղից ա գալիս:
Recent Comments