www.CaucasusNow.com

Լույս է տեսել “Orientalia” շարքի XIII հատորը` ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնի վարիչ, բ. գ. դոկտոր պրոֆեսոր ԳԱՌՆԻԿ ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ խմբագրությամբ:

Սույն հատորը նվիրվում է հայ արևելագիտության անխոնջ մշակ՝
Ուսուցչապետ ԼԱՈՒՐԱ ՇԵԽՈՅԱՆԻ ծննդյան 75-ամյակին:

***

Ստորև ներկայացվել են համարում զետեղված հոդվածների անվանումները.

MATTHIAS WEINREICH
NO HELP FOR EVIL AXT. AHRIMAN´S IMAGE AND THE ADVENT OF FRAŠAGIRD IN THE STORY OF
JŌIŠT Ī FRIYĀN

ՍԱՐԳԻՍ ԱՍԱՏՐՅԱՆ
ԹԱԼԻՇՍՏԱՆԻ ՏԵՂԱՆՈՒՆՆԵՐԻ ԴԱՍԱԿԱՐԳՈՒՄՆ ԸՍՏ ԻՄԱՍՏԱՅԻՆ ԵՎ ԲԱՌԱԿԱԶՄԱԿԱՆ ՍԿԶԲՈՒՆՔՆԵՐԻ

ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ ԳԱԼՇՈՅԱՆ
ՀԻՆ ՈՒ ՆՈՐ ՍԵՐՈՒՆԴՆԵՐԻ ՀԱԿԱՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԱՐՏԱՑՈԼՈՒՄԸ ՅԱՇԱՐ ՔԵՄԱԼԻ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՈՒՄ

ՐԱՖՖԻ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
ԴԱՎԻԹ ՄԵԼԻՔ-ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆԻ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ԻՐԱՆՈՒՄ 1802-1816ԹԹ.

ԱՐՄԻՆ ՔԵՇՄԻՐԻ
ՀԱՐԱՎԹԱԹԱԿԱՆ ԲԱՐԲԱՌՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ՈՒՐՎԱԳԾԵՐԸ

ԱՆԻ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՀՆՉՅՈՒՆԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆԸ ԳԱԼԵՇԻ ԲԱՐԲԱՌՈՒՄ

ԱՐԹՈՒՐ ԱԶԱՐՅԱՆ
ՍԻՈՆԻՍՏԱԿԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՇԽԱՐՀԱՄԱՐՏԻ ՆԱԽՕՐԵԻՆ ՈՒ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԱՌԱՋԻՆ ՏԱՐԻՆԵՐԻՆ ԵՎ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԱՐՑԻ ԱՐԾԱՐԾՈՒՄՆԵՐԸ

PEYMAN MATIN
NEW RITUALS ENSUING FROM THE TEA

ԱՐՓԻՆԵ ԱՌՈՒՇԱՆՅԱՆ
ՉԱՐԻ ԱՊՈԼՈԳԻԱՆ ՍՈՒՖԻԶՄՈՒՄ

ԱՐԵՎԻԿ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԺԽՏՈՂԱԿԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ ԿԱՐԾԻՔ ՁԵՎԱՎՈՐՈՂՆԵՐԻ ԴԵՐԸ ԵՎ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ՄԵԹՈԴՆԵՐԸ

ՍԱՅԻԴ ՍՈՐՈՒՇԶԱԴԵ
ՔԵՐՄԱՆՇԱՀԻ ԲԱՐԲԱՌԻ ՏԵՂԸ ՔՐԴԱԿԱՆ ԲԱՐԲԱՌՆԵՐԻ ՀԱՄԱԿԱՐԳՈՒՄ

ԱՐՄԵՆ ԺԱՄՀԱՐՅԱՆ
ԵԳԻՊՏԱ-ԻՍՐԱՅԵԼԱԿԱՆ ՌԱԶՄԱԿԱՆ ԴԻՄԱԿԱՅՈՒԹՅՈՒՆԸ 1967-1970ԹԹ. (ՀՅՈՒԾԻՉ ՊԱՏԵՐԱԶՄ)

ՔՐԻՍՏԻՆԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
ՇԱՄԱՆԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ. ԴՐՍԵՎՈՐՈՒՄՆԵՐՆ ԻՐԱՆԻ ԹՈՒՐՔՄԵՆՆԵՐԻ ԿՐՈՆԱԿԱՆ ՀԱՎԱՏԱԼԻՔՆԵՐՈՒՄ

ԿՈՒՐՈՇ ՍԱԼԱՐԻ
ՌԱՇԻԴ ԱԴ-ԴԻՆ ՖԱԶԼԱԼԼԱՀԻ ԳԵՐԴԱՍՏԱՆԸ ԵՎ ՂԻԱՍ ԷԴ-ԴԻՆ ՄՈՀԱՄՄԱԴԻ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅՈՒՆԸ

ARTHUR HAKOBYAN
FOREIGN DIRECT INVESTMENT IN THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN. POLITICAL AND ECONOMIC IMPLICATIONS

ՄԱՐԻԱՄ ԱԼԹԱՖԻ
ԾԱՌԵՐՆ ՈՒ ԲՈՒՅՍԵՐԸ ՄԱԶԱՆԴԱՐԱՆԻ ԲՆԱԿԻՉՆԵՐԻ ՀԱՎԱՏԱԼԻՔՆԵՐՈՒՄ

ՊԵՏՐՈՍ ՄՈՒՐԱԴՅԱՆ
ՀԱՑԱՀԱՏԻԿՆԵՐՆ ՈՒ ԴՐԱՆՑ ՀԵՏ ԿԱՊՎԱԾ ՄԻ ՔԱՆԻ ՏԵՐՄԻՆ ՊԱՐՍԻՑ ԼԵԶՎՈՒՄ

ՍԵՅՅԵԴ ՄՈՀՍԵՆ ՆՈՒՐԱՆԻ
ԻՐԱՆՈՒՄ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՄՏՔԻ ԶԱՐԳԱՑՄԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՇՈՒՐՋ

ԱՐՍԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ
ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻ ԴԱՇՆՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ԶԱՐԳԱՑՈՒՄՆ ՈՒ ԱՐԴԻ ՎԻՃԱԿԸ (1991-2005թթ.)

ՍԱՄՎԵԼ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ, ԱՆԱՀԻՏ ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆ
ՂԱՐԱՉԱՂԱՅ ԽԱՆԸ ՍԵՖՅԱՆ ԻՐԱՆՈՒՄ

ԱՀԱՐՈՆ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
ՇԱՀՆԱՄԵԻ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՏԱՐԲԵՐԱԿՆԵՐԸ ՀԱՅ ԲԱՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ՄՏՔԻ ԲՆՈՒԹԱԳՐՄԱՄԲ

ՀՈՋԱԹ ՆԻՔՆԱՖՍ
ԱՐԱՍԲԱՐԱՆԻ ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ ԿԱՌՈՒՑՎԱԾՔԸ

ՀՈՍԵՅՆ ԱՐԵՖ ՆԻԱ
ՀԱՐԶԱՆԻԻ ԲԱՅԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԲՆՈՒԹԱԳԻՐԸ

ԷԲՐԱՀԻՄ ՅԱՂՈՒԲԻ
ՓՈՇԹԵՔՈՒՀԻ ՀԱՍԱՐԱԿԱՐԳԸ ՎԱԼԻՆԵՐԻ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅԱՆ ՇՐՋԱՆՈՒՄ

ԱԼԻ ԱՔԲԱՐ ՍՈՐՈՒՇ
ՍԵՖՅԱՆ ԱՐՔԱՅԱՏՈՀՄԻ ՀԻՄՆԱԴԻՐՆԵՐԻ ԿՐՈՆԱԿԱՆ ԿՈՂՄՆՈՐՈՇՈՒՄԸ

ՀՈՍԵՅՆ ՌԱԱՅԻ
ԻՐԱՆԻ ԵՐԿՐՈՐԴ ՄԵՋԼԻՍԻ ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՄԱԶԱՆԴԱՐԱՆՈՒՄ

ՄՈՀԱՄՄԱԴ-ՌԵԶԱ ՇԱՀԲԱԶԻ
ԱՄՈՒՍՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԲԱԽՏԻԱՐՆԵՐԻ ՇՐՋԱՆՈՒՄ
(Համառոտ ակնարկ)

Orientalia – ԵՊՀ Արևելագիտության ֆակուլտետի դասախոսների և ասպիրանտների գիտական հոդվածների ժողովածու, Պրակ 13, «Իրանագիտական Կովկասյան կենտրոն» հրատարակչություն, Երևան, 2011, 216 էջ:

Հատորի պատասխանատու` Դիանա Հովհաննիսյան

ազգս,
խնդրում եմ գրածներս ձեր վրա մի վերցրեք։
ես այնքան օբիժնիկ չեմ ոչ մեկիցդ էլ որ հենց ձեր մասին գրեմ։
(դուք էլ այնքան չկաք որ ես ձեզնից օբիժնիկ լինեմ։)
ես աբստրակցիաներ եմ սիրում։

ես ջեներիկ եմ գրում,
բնական է որ այս կամ այն ոչ շատ գեղեցիկ գիծը տեսել եմ ձեզնից ինչ որ մեկի մոտ։

բայց դուք կարծո՞ւմ եք այնքան ունիկալ եք որ միայն ձեզ մոտ այն կա։

հանգիստ եղեք էլի։

նենց եմ հոգնում անհանգիստ մարդկանցից։
հո դուք Արտակ Կոլյանի բլոգը չեք։

ու տենց

Այս տեքստը ամբողջությամբ հրապարակված է մատեանում։ Անցեք հղումով շարունակության համար, ու մեկնաբանեք այնտեղ։

«Չորս տոննա թուրք արդեն նստացրել ենք դեպի Լիոն գնացող նավ», – Էրդողան

Ֆրանսիայի Սենատի` ցեղասպանությունների ժխտումը քրեականացնող վերջին օրինագիծը կարող է լուրջ հակահարված ստանալ Թուրքիայի կողմից: Թուրքիայի վարչապետն արդեն խոստացել է Ֆրանսիայի դեմ կիրառել իր ամենաքայքայիչ զենքը` թուրք միգրանտներին:

Թուրքիան արդեն լայնածավալ աշխատանքներ է սկսել առավել խուլ գյուղերի մարդկանց նախապատրաստելու ուղղությամբ: Պատժիչ ծրագրի առաջին փուլը նախատեսում է Ֆրանսիայի առավել խոշոր քաղաքներ առաքել ամսական1000-1500 թուրք:

«Մենք չենք սկսել այս կռիվը, բայց մենք տակ չենք մնա»,- հայտարարեց Ռեջեփ Էրդողանը` հավելելով. «Մինչև մարտ մենք նախատեսում ենք Թուրքիա արտահանել մինչև 3 տոննա թուրք, որոնք կանեն այն, ինչ արդեն քանի տարի է` անում են Գերմանիայում և Նիդեռլանդներում` սարսափելի տհաճ կդարձնեն սովորական ֆրանսիացիների կյանքը»:

Մի շարք երկրներ դատապարտել են Թուրքիայի քայլը` այն անվանելով չափազանց անհամաչափ ու անմարդկային արձագանք Սենատի որոշմանը: Եվրահանձնաժողովի նախագահ Մանուել Բառոզուն թուրք գործընկերներին կոչ է արել վերանայել իրենց որոշումը:

«Կարծում եմ մի կես տոննայով էլ կարելի էր մեսիջը տեղ հսացնել,» – Բարոզու:

«Հասկանում եմ մեր թուրք գործընկերների զայրույթը, սակայն կարծում եմ` մեկ օրենքի հետ չհամաձայնելու պատճառով ամբողջ Եվրոպան մխտառելը ճիշտ չէ»,- նշել է Բառոզուն:

Գերմանիան, իր հերթին, Էրդողանին առաջարկել է պատժիչ գաղթի համար օգտագործել թուրքերի գերմանաբնակ զանգվածները` հաշվի առնելով տվյալ թուրքերի առավել բարձր մխտառիչ պոտենցիալը:

«Ինչո՞ւ բերել հասցնել անվարժ թուրքերի ինչ-որ գյուղերից, եթե մեզ մոտ` Եվրոպայի կենտրոնում, արդեն կա թուրքերի կրիտիկական զանգված, որոնք ունակ են լիարժեք փչացնելու ֆրանսիացիների կյանքը: Պարզապես պետք է դիմել մեզ: Մենք սիրով կփոխանցենք 40-50 տոննա թուրք ֆրանսիական կողմին»,- նշված է Բունդեսթագի մամլո հաղորդագրությունում:

Ֆրանսիան առայժմ չի արձագանքել սպառնալիքին, սակայն փորձագետները կարծում են, որ ֆրանսիացիները կարող են արգելել քյաբաբի բացօթյա վաճառքը, ինչը թույլ չի տա ներգաղթել ավելի քան տարեկան կես տոննա թուրք:

>>>

(ու որ նեղլիկ տ(ե)ղայնությունը շատ հեռուն չէր գնում և գնալ չէր էլ կարող, քանի որ չկար երկրի իսկական շահերի վրա հիմնված ծրագիր, գործողության եղանակ)

(հետո կտեսնեն, ասում են, հետո կպարզեն, թե ինչն ինչ է)

(և այսպիսով քո մեջ սկսնակի հետ միասին հին ձեռքն է ու տեղդ հայտնվածներն իրենց բ(ա)նական լեզվով արտահայտվելու կարողությամբ գալիս են ակտիվորեն վիճարկելու հեռացածի հակասական ներկայությունը)

(ուրիշ ինչպես կարելի է կին ծնված լինելուն արձագանքել, եթե ոչ առևանգելով գալիքը)

(ինչ վերաբերում է միասնությանը, ապա դժվար է պատկերացնել ավելի շատ ժամանակ, քան այն, որ կար միջավայրում)

>>>

NewsՀաբի հերթական վեբիզոդը պատրաստ է: Subscribe եղեք նաև <a href=”http://www.youtube.com/user/CivilNetTV”>CivilNet.TV- ալիքին Youtube-ում </a>թողարկումները բաց չթողնելու համար: Դիտեք այս թողարկման մեջ`

• Հյուրը` Էդգար բարսեղյան
• Խաչիկ Ասրյանը և հայոց ճտերը,
• ՀԱԿ-ՀՀԿ ցիվիլ զրույց
• Վալեքսի հոգևոր կտուրը
• Հաճույքաճխտիկը

• և այլն

Մեկ օր հետևեցինք Իլհամ Ալիևին ու սենց կոմիքս ստացվեց: 6 դրվագ Իլհամից:

.

.

.

.

.

Զապէլ Եսայեան

(Հիշատակներ ուսանողի կեանքէս)

—Սարսափին մէջ գերագոյն եւ հեշտագին հաճոյք մը կայ, կ՚ըսէր բարեկամս ինծի ցուցնելով Ատրուշանին գեղեցիկ գրուածքը Մասիսի մէջ. կարծես մարդուս բոլոր զգայարանքները մէկէն կ՚արթըննան եւ ինչ մը կայ չգիտեմ անսահմանելի այն տագնապալից եւ զգլխիչ [արբեցնող, հմայիչ, առինքնող] զգայունութեան մէջ որ րոպէ մը կը տեւէ յաճախ եւ որուն յիշատակը սակայն կը թրթռայ միշտ մեր հոգւոյն մէջ։

Քիչ մը վիճաբանեցանք. գրաւօղ, զգլխիչ, ամէնէն սաստիկը՝ սարսափի զգացումը, այո՛, կ՚ընդունիմ. բայց հաճոյքի ո եւ է երազ չէի կրնար ընդունիլ անոր մէջ եւ ըսածս բացատրելու համար պատմեցի իրեն ինծի պատահած բան մը որ իմ ուսանողուհիի յիշատակներուս մէջ ամենէն յաճախ մտաբերածս է։

Բարիզ գտնուելուս երկրորդ տարուան սկիզբն էր։ Այն ատեն Պուլվառ Արակօ կը բնակէի, վեցերորդ յարկը պզտիկ սենեակի մը մէջ որ բակի վրայ կը նայէր. այսինքն պզտիկ քառակուսի միջոցի մը վրայ՝ հորի պէս խոր (վեց յարկի բարձրութիւն) այնպես որ գետինը բնաւ չէի տեսներ, եւ ծածկուած պզտիկ պատուհաններով որոնցմէ օրը երկու անգամ գէշ պատրաստուած կերակուրներու նողկանք պատճառող հոտեր դուրս կ՚ելնէին եւ կը ծածանէին անվերջանալի։ Վերը միայն քառակուսի երկինք մը կը տեսնէի, ան ալ յաճախ ծածկուած մօտակայ գործարաններու սև ու վատառողջ ծուխով եւ կամ յուսահատական եւ խոնաւ մշուշով մը. երբ երկինքը բացառաբար կապոյտ տեսնէի, այնպիսի մանկական ուրախութիւնով մը կը լեցուէր հոգիս որ ինծի կը թուէր թէ կատարեալ եւ անխառն երջանկութեան համար կապոյտ եւ լուսաւոր երկինքը կը բաւէ մարդուս։

Երբեմն նաև բակին խորութիւններէն, ճենճով եւ կասկածելի պարարտ մասնիկներով ծեփուած չորս պատերուն մէջէն թափառական երգիչի մը ձայնի ոլորտները կը բարձրանային, այնպէս որ կը ձգէի աշխատութիւնս եւ պատուհանին մօտ կ՚երազէի . . . կ՚ե՜րազէի . . ։ Եթէ օր մը պարպարի մը իր խեղդուկ եւ հեծեծագին երաժշտութիւնը բերէր հոն, չեմ գիտեր ինչո՞ւ անօրինակ տխրութիւնով մը կը համակուէր հոգիս եւ sentimental փափաքներ կ՚ունենայի լալու իմ անարև ու մելամաղձոտ սենեակիս մէջ։

Յուսաբեկութիւններ եւ դառնութիւններ ունեցած էի եւ բոլորովին մինակս էի կրելու համար բոլոր ատոնք եւ որոճալու իմ հոգերուս վրայ այդ ցուրտ ու տխուր սենեակին մէջ որուն պատուհանէն գիշեր ատեն կը կարծէի խոշոր եւ մթին փոսի մը եզերքը գտնուիլ։ Իմ բնակած տունս գործաւորներու ընտանիքներ կը բնակէին մինչև հինգերորդ յարկը. բայց վեցերորդը՝ պզտիկ սենեակներէ կազմուած, բոլորովին գրաւուած էր օտար ուսանողուհիներէ, տխուր եւ խարտեաշ աղջիկներ որ տաժանքով կը բարձրանային վեց յարկը, անարիւն եւ մելամաղձոտ դէմքեր որոնց աչքերուն մէջ սակայն կորովի եւ կամքի լոյսը կը ցոլար հանդարտ եւ անվերջ. իրարու կը ժպտէինք եւ կը բարեւէինք ալ երբեմն, բայց դեռ յարաբերութիւն չունէի իրենցմէ ոչ ոքի հետ։ Գիշերները՝ երբ անոնք իրարու սենեակ կը հաւաքուէին, nostalgique եւ սրտաբեկ մտիկ կ՚ընէի օտար երգերու ելեւէջքը եւ կամ մանտօլինի վտիտ եւ sentimental թրթռացումը, եւ կարելի՞ է հաւատալ, այդ ժամերուն միայն բոլոր կորովս, բոլոր իմ ներսս ամրացած որոշումներս, տոկալու մոլեռանդ կամքս, ձիւնի կտորի մը պէս կը հալէին եւ վհատութեան ցուրտը կըզգայի հոգւոյս մէջ։ Ահ, այդ մանտօլինի չնչին եւ բեկբեկող ձայնը . . . կարծես միշտ իր ջլատող թրթռացումը ականջիս մէջ պիտի մնայ ու պիտի յիշեցնէ ինծի իմ տկարացումներս, իմ յուսահատութիւնս Պուլվառ Արակօի տրտում սենեակին մէջ . . .

Ըսի թէ յուսաբեկութեան եւ դառնութեան մէջ էի այն ատեն, հետեւաբար դիւրին կը հասկցուի երբ ըսեմ թէ իմ ազգակիցներէս մէկը չէր գար դուռս զարնելու եւ կը պատահէր որ օրերով, երբեմն շաբաթներով, իմ լեզուովս բառ մը չարտասանէի։ (Այդ միջոցին էր որ հայերէն մտածելու վարժութիւնս կորսնցուցի)։ Մէկ քանի օտար ծանոթներ ունէի, գրեթէ ամէնքն ալ ուսանող եւ չափազանց զբաղած, այդ միջոցին, քննութիւններով. հետեւաբար առաւել քան երբեք առանձնացած կ՚ապրէի եւ աշխատութեան ժամերէս դուրս կը խորասուզուէի Էտկար Բօի ընթերցանութեան մէջ։ Ատենէ մը ի վեր շատ կը կարդայի Էտկար Բօ եւ Պօտըլէռ որոնք իմ սնարի [անկողնու գլխակողմ, բարձ] գիրքերս եղած էին եւ քնանալէ առաջ յամրօրէն, բառ առ բառ կ՚արտասանէի Fleurs du malէն սոնէ մը, իբր թէ կաթիլ կաթիլ գինովցնող եւ խռովիչ ըմպելի մի խմէի, վերջապէ՛ս . . . բոլոր ասոնք կ՚ըսեմ աւելի որոշ յայտնելու համար հոգեկան այն վիճակը որու մէջ կը գտնուէի, երբ առաւօտ մը Օրիորդ Զավացքա—օտար բարեկամուհի մը—չափազանց տժգոյն եւ ահաբեկած, սենեակս մտաւ։

—Ա՜հ, չես գիտեր, չես գիտեր, ի՜նչ տարօրինակ բան է ինծի պատահածը, ա՛լ անկարելի է որ ես այս տունին մէջ մնամ, անկարելի է, սարսափէ եւ վախէ պիտի մեռնիմ գիշեր մը . . .

Շատ մը անկապակից բառեր արտասանեց այսպէս, գրեթէ հեկեկալով, որոնց մէջ միայն որոշ կը հասկնայի «Ահարկու, սարսափելի բան է»։

Օրիորդ Զավացքա երիտասարդ սիրուն աղջիկ մըն էր, գրականութեան ուսանողուհի ինծի պէս, որուն հանդիպած էի Տէչանէլի դասերուն միջոցին։ Շատ խարտեաշ, շատ փափուկ։ Զավացքա կը տառապէր կուրծքի հիւանդութենէ մը եւ իր տարիները համրուած էին։ Ինքն ալ գիտէր ասիկա եւ չէի հասկնար, իրաւամբ չէի հասկնար ինչո՞ւ իր վաղանցիկ երիտասարդութիւնը եկած էր անցնել Բարիզի աղքատ ուսանողներու թաղին մէջ, այնքան զրկանքներով եւ տաժանքով լեցուն կեանքի պայմաններուն տոկալով, որուն խորը պահուած դառն եւ մասնաւոր հաճոյքը բոլորովին անմատչելի ըլլալու էր իր անարի, երազող եւ փափուկ հոգիին։

Արդ, Զավացքա ինծի պատմեց.

—Անցեալ օր, կէս գիշերը անցած, դռանս կը զարնէին. մէկէն արթնցայ եւ գոչեցի «Ո՞վ է ան». պատասխան չկայ. բնականաբար, ըսի իւրովի, երազիս մէջ լսած ըլլալու եմ եւ իրականութեան հետ կը շփոթեմ. արդեն ո՞վ կրնայ ըլլալ այդ ժամուն . . . քիչ մը արթուն մնացի եւ մտիկ ըրի ապահովուելու համար. ձայն չկար, վերստին քնացայ. բավական ատեն անցաւ երբ ընդոստ արթնցայ. դարձեա՛լ դուռը . . . մտիկ ըրի այս անգամ սրտատրոփ. դիմացի Պրօքա հիւանդանոցին զանգակը երեք զարկաւ. ժամը երեքի՜ն . . . պաղ քրտինքով մը ճակատս ողողուեցաւ. դժբախտութեան մը կամ վտանգի մը զգայունութիւնը զիս վերստին գրաւեց . . . բայց նորէն խորհրդածեցի . . . «Մարդ չկայ, ինծի այնպես թուեցաւ» եւ ինքզինքս պիտի համոզէի երբ այս անգամ երեք ուժգին հարուած լսեցի դռանս վրայ . . . շուրջս ամէն կողմ այնքան լուռ էր այդ միջոցին որ ինծի թուեցաւ թէ քաղաքը պարպուած էր ու սիրտս այնքան ուժով կը բաբախէր որ վայրկեան մը կարծեցի թէ անոնց հարուածներն էին որ լսեցի քիչ մը առաջ . . . բայց ո՛չ, շփոթուելու տեղի չկար, երեք հարուածները աւելի ուժգին զարնուեցան դռանս, երբ միևնոյն ատեն մարդու շնչառութիւն կը լսէի, խռպոտ, անորոշ, չարագուշակ շնչառութիւն մը . . . ի՜նչ ընել. սենեակս խոր մթութեան մէջ էր, բայց իմ ընդլայնած աչքերս հետզհետէ կրցան որոշել կարասիներուն գիծերը . . . ու բոլոր այդ միջոցին կը զգայի որ դռանս առաջքը մէկը կար։ Այսպէս մնացի անձկութեան եւ սարսափի մէջ բաւական ատեն, յետոյ շնչառութիւնը հեռացաւ եւ ոտքի համր ձայներ լսեցի իբր թէ մէկը գուլպաներով եւ զգուշութեամբ քալէր գետնի վրայէն. մինչև առաւօտ չկրցայ քնանալ եւ երբ լոյսցաւ բոլորովին . . .

—Պա՜հ, ըսի ընդմիջելով զինքը, տղայական վախ մը ունեցեր ես, Զավազքա՛, թեթեւսոլիկ դրացի մը ըլլալու է ապահովաբար որ քեզի տեսած է եւ ո եւ է գործաւորուհի մը կարծելով ուզած է անգամ մը փորձել . . .

—Ես ալ ճիշդ այդ բանը խորհեցայ, երբ անգամ մը լոյս էր եւ լսեցի որ ամենքը արթնցած են տունին մեջ եւ նոյն իսկ խորհելով գիշերուան պատահածին, տեսայ որ շօշափելի ո եւ է բան չկար, թէ կրնար ինծի այնպէս թուած ըլլալ եւ թէ ծիծաղելի էր նոյն իսկ ուրիշներուն պատմել այսքան անորոշ բան մը. բայց վախը սրտիս մէջ էր եւ հետեւեալ գիշերը դժուարաւ քնացայ։

Պրօքա հիւանդանոցը կէս գիշեր կը զարնէր երբ արթնցայ եւ վստահ եմ՝ առանց ո եւ է պատճառի. բայց բոլոր զգայարանքներս այնպիսի գրգռման մը մէջ էին որ խառն աղաղակներ կարծես կը լսէի եւ աչքիս լուսեղէն ու խուսափուկ ձեւեր կ՚երևային։ Յանկարծ նոյն խուլ եւ կակուղ ոտնաձայնը որ չեմ գիտեր ո՞ր ուղղութենէն կը մօտենար սենեակիս . . . այո՛ . . . ճիշդ նոյն ձայնն էր, տարակոյս չկայ, յետոյ նոյն շնչառութիւնը, անորոշ, չարաշուք . . . կարծես թէ փոսի մը վրայ կախուած մնացած ըլլայի, տարօրինակ զգայնութիւն մը որ երազի մէջ յաճած կ՚ունենանք զիս կ՚անէացնէր, ա՛լ կորսնցուցի ժամանակի տեւողութեան զգացումը ինչպէս ինքնապաշտպանութեան բնազդը, երբ որոշ հարուածներ զիս ցնցեցին։

—Ո՞վ է ան, պօռացի անգիտակցաբար։

—Օրիո՛րդ, կակազեց ձայն մը դռան ետեւէն, քանի մը լուցկի կրնա՞ք տալ, շատ կաղաչեմ, բոլորովին մութն եմ։

—Չունիմ, ըսի յանկարծ չոր ձայնով մը։

—Օրիո՛րդ, ձեր դրացին եմ, եթէ ունիք՝ կը խնդրեմ որ տաք որովհետև մոռցայ առնելու եւ . . .

Ա՛հ . . . դռանս կղպանքին ձայնը, զոր ի զուր դարձուց. նիգը [սողնակ] դրած էի . . . բայց այդ սրիկան, այդ ոճրագործը (ո՞վ գիտէր թէ ինչ էր) կրնար նիգը բանալ վերջապէս ո եւ է միջոցաւ. մեռելի պէս պաղեցայ անկողնիս մէջ եւ անդամներս ջղաձգուած եւ պինդ պրկուեցան, ուզեցի ելնել հագուիլ, պատուհանը բանալ եւ օգնութիւն կանչել, բայց բան մը չկրցայ ընել, բոլոր այս գաղափարները կ՚անցնէին, կը փախչէին ուղեղիս մէջէն առանց կամքիս վրայ ազդելու։

Ու այսպես մնացի չեմ գիտեր որչա՛փ ատեն, որու միջոցին քանի մը անգամ դուռը բանալու ջանքեր եղան մինչև որ վերջապէս խռպոտ շնչառութիւնը անցաւ գնաց եւ ոտնաձայները կորսուեցան մօտակայ բակի մը մէջ։

Առաւօտուն լուսնալուն պէս իջայ դռնապանին եւ գանգատեցայ։

—Քու դրացիներդ բոլորն ալ պատուաւոր մարդիկներ են, այդպէս բան չկրնար ըլլալ, ըսաւ ինծի։ Այլ սակայն մանրամասնօրէն պատմեցի պատահածը, բացարձակ ճշմարտութիւնը . . . մարդը յամառութեամբ գլուխը կը շարժէր . . .

—Չկրնար ըլլալ, օրիորդ, ոչ ոք կարող է գալ ձեզի անհանգիստ ընելու։

—Բայց . . .

Կինը վրայ հասաւ. հարկ եղաւ կրկին պատմել, ու այն ատեն սկսան խնդալ, իբր թէ զուարճալի բան մը ըլլար ըսածս։

—Ի՞նչ տարօրինակ աղջիկ . . . քո ականջիդ եկած ըլլալու է, ո՞վ կուզես որ ժամը երեքին գայ ձեզմէ լուցկի ուզէ այս տունին մէջ, ու մի առ մի թուեցին դրացիներս, պարկեշտ մարդիկ՝ ըստ իրենց եւ որոնցմէ ոչ մէկը չէի ճանչնար։

—Լա՛ւ, ըսի իւրովի երբ տունէն դուրս ելայ եւ բաց օդին մէջ գտնուեցայ, կ՚երեւի հիւանդ եմ ջղային զարմանալի տկարութիւններու ենթարկուած, այլ սակայն այնքան որոշ էր ամէն բան, Աստուա՜ծս . . . ուզեցի տոքթորը տեսնել որ զիս կը խնամէ, բայց զինքը չկրցայ գտնալ։ Երէկ գիշեր դժկամութեամբ մտայ սենեակ, բայց բարեբախտաբար օրիորդ Ս . . . եկաւ եւ մինչև կէս գիշեր միասին մնացինք, իրեն բան մը չըսի, բայց երթալէն ետքը նիգը դրի եւ ապահովուեցայ թէ հաստատ է, յետոյ շատ մը րօմ խմեցի որպես զի քունս խորունկ ըլլայ եւ պառկելուս պէս քնացայ։

Նորէ՜ն . . . ա՜հ, կարելի չէր տարակուսիլ, մարդ մը կար դռանս առաջքը, որովհետեւ շատ որոշ լոյսի գիծ մը կը տեսնէի դռանը երկայնքին ճիշդ գոցուած կողմէն որ շատ բարակ բաց մը ունէր, գիտէի. գրեթէ հեւալէն մարդը կ՚աշխատէր դուռը բանալու, անկարելի է չհաւատալ. գործիքներու թեթեւ եւ զգուշաւոր աղմուկը կը լսէի, մանաւանդ խարտոցի կռնչիւնը շատ նրբօրէն՝ բայց շարունակական կերպով . . . յետոյ ահա՜—Զավացքա ճերմկցաւ բոլորովին—դուռը բացուեցաւ, այլ եւս լոյս չկար, բայց դուրսի խոնաւ օդը հոսանքի պէս ներս մտաւ եւ շնչառութիւնը, վայրենի կենդանիի խռպոտ հեւքը մօտիկցաւ քայլ առ քայլ, զգուշաւոր եւ յամրօրէն դէպ ի անկողինս։

Առաւօտուն ինքզինքս գտայ գետինը տարածուած . . . ժամերէ ի վեր մարած էի, բոլոր մարմինս կը զաւէր եւ անդամներս մեռած մարդու պրկումներ ունէին . . . հազիւ թէ յիշեցի, ահաբեկած կանգնեցայ եւ ալ չեմ գիտեր ինչպէ՛ս հագուեցայ, շտապով, խառն ի խուռն նետելով հագուստներս, սաւաններս . . ։

Դուռս գոց էր սովորականին պէս եւ նիգը դրուած. ինչպե՞ս կ՚ըլլայ չեմ գիտեր եւ շիտակ հոս եկայ, ալ կը հասկնաս, գիշեր մը չեմ կրնար անցընել հոն, ա՛լ անկարելի է, անկարելի . . ։

Զավացքա՝ չափազանց յուզուած՝ սկսաւ տղու պէս լալ։

Պահ մը մտածկոտ մնացի, դիւրաւ պիտի հաւատայի խեղճ աղջկան խօսքերուն, այնքան ճշմարիտ սարսափ կար իր ամբողջ անձին մէջ, բայց կէտ մը կասկած կը ներշնչէր ինծի։

—Ամէն բան կարգի՞ն էր սենեակին մէջ առաւօտուն, բան մը խառնուա՞ծ էր, դարանները եւ այլն։

—Ո՛չ մէկ բան, ամէն բան իր տեղն էր բացի ինձմէ որ գետինը ինկած էի սաւաններուս հետ։

—Եւ կ՛սես որ նիգը դրուած էր ներսէն։

—Բացարձակապէս, դեռ դուռը չբացած դիտեցի եւ շատ զարմացայ։

—Գիտե՞ս, Զավացքա, ըսի իր պաղած ձեռքերը բռնելով, ինծի կը թուի թէ illusion մը ունեցած ես որ կրկնուած է քանի մը գիշեր . . .

—Օհ, չէ՛, չէ՛, պէտք չէ որ տան դռնապանին պէս խօսիս ինծի . . . դուն պէտք էր հասկնայիր զիս . . .

—Լա՛ւ, կուզե՞ս որ այս գիշեր գամ եւ քեզի հետ անցընեմ։

Քիչ մը վարանելէ ետքը՝ Զավացքա ընդունեց առաջարկս։

Իմ քաջութեանս վրայ չէ որ ապաստանած էի բնականաբար, բայց համոզուած էի թէ ջղային տագնապներ էին Զավացքաին ունեցածը. յետոյ վախը մինչև այն ատեն չէր մտած հոգիիս մէջ եւ առիթ չէի ունեցած անոր ճշմարտապէս գրաւող, սպաննող սարսափին ենթարկուելու։

Այլ սակայն բոլոր օրը մտածեցի Զավացքաին պատահածին վրայ եւ թունաւոր խայթոցի մը պէս եթէ իրաւ է՜—գաղափարը զիս ցնցեց քանիցս։

Իրիկունը միասին ճաշեցինք եւ պտոյտ մը ընելէ ետք վերադարձանք իր սենեակը։ Երբ թէյին ջուրը սկսաւ խժալ ալքոլին վրայ, ամէն բան մոռցած կը թուէինք եւ իրարու կը պատմէինք մեր ծննդավայրէն յիշատակներ, անուշ եւ բուրումնաւէտ յիշատակներ, իմս լուսեղէն ու արեւով ոսկեզօծ, եւ իրենները քաղցր ու մեղմ մեղեդիի մը պէս։ Այնչափ հեռու երկիրներէ եւ իրարմէ այնքան օտար, ինչպէս մերձաւոր կըզգայինք այդ վայրկեանին իրարու, քոյրերու պէս, այնքան գուրգուրանք կար փօխադարձաբար մեր խօսքերուն եւ մեր շարժումներուն մէջ։

Խեղճ Զավացքա՛, կը յիշե՞ս երբեմն այն գիշերը թէ՞ արդէն բժիշկներուն գուշակածը կատարուած է եւ քու խարտեաշ ու փափուկ գլուխէդ, քու վճիտ եւ մաքուր աչքերէդ բան մը, բան մը չէ՛ մնացած այլ եւս . . .

Երբ պառկելու ատենը եկաւ, բոլորովին մոռցած էինք մղձաւանջը զոր մասնաւոր շեշտով մը Զավացքա «Մարդը» կը կոչէր եւ սկսանք կատակել նոյն իսկ։

—Հիմակ պիտի պառկինք եւ «մարդուն» պիտի սպասենք։

—«Մարդը» քեզ տեսած ըլլալու է եւ չպիտի գայ այս գիշեր, կը տեսնես . . .

—Շնորհակալ եմ complimentին համար, Զավացքա՛, այդքա՞ն վախնալիք խրտուիլակ մըն եմ որ «մարդը» փախցնե՛մ . . .

—Օ՛հ, օ՛հ, այդ ըսել չուզեցի, սիրելիս։

Յետոյ Զավացքա գրեթէ բռնի կէս սրուակ րօմ խմցնել տուաւ ինծի, որպէս զի քնանամ ու մնացածը ինքը խմեց։

—Ես այնքան գինով եմ, ըսի իրեն, որ չեմ զարմանար եթէ «մարդեր» երեւան աչքիս, նոյնը ըլլալու է քեզի համար։

Այս անգամ իրաւ էի. սենեակը սիկառի ծուխով լեցուած էր եւ երբ հարկ եղաւ մէկ ումպով կէս սրուակ րօմ խմել, կարծեցի թէ ամէն բան շուրջս կը դառնար լուսեղէն պարի մը մէջ։

Զավացքաին անկողնին դիմացը պառկեցայ, երկար թիկնաթոռի մը վրայ, եւ դեռ խօսակցեցանք լոյսը մարելէ ետքը։ Եւ որովհետև կը համոզէի Զավացքան որ գրգռիչ ըմպելիքներէ զգուշանայ, կ՚ըսէր ինծի համոզելով.

—Րօմը, կը տեսնա՞ս, անվնաս ըմպելի է, եւ ի՞նչ օգնական աղքատ ուսանողներու եթէ րօմը չըլլար՝ այսքան չէի՛ դիմանար, իրաւ ո՛ր . . .

Յետոյ խորունկ եւ ծանր քուն մը արտևանունքներս գոցեց . . .

Յանկարծ արթնցայ եւ նստեցայ անկողնիս մէջ . . .

—Ի՞նչ կայ, պիտի ըսէի՝ երբ զգացի որ լեզուս ծանրացաւ բերնիս մէջ եւ ինկայ անշշուկ բարձիս վրայ. Զավացքա հանդարտ կը քնանար. ինչո՞ւ արթնցայ, ի՞նչ կայ, մտածեցի իւրովի. սենեակը խոր մթութեան մեջ էր եւ աչքերս բացած կոյրի պէս ի զուր կը դարձնէի ամէն կողմ, երբ դռանը ուղղութեամբ երկայն լուսեղէն գիծ մը նշմարեցի, նախ դեդեւուն, յետոյ որոշ. ու խարտոցի կռինչը լսեցի նուրբ, բայց յամառ երկաթի կտորի մը վրայ . . .

Մէկէն գաղափարը թէ Զավացքաին պատմածը իրականութիւն էր, այնպիսի անօրինակ եւ անսահմանելի անձկութիւնով մը լեցուց զիս որ կարծեցի թէ տաքութեան գերագոյն աստիճանի մը մէջ պիտի անէանայի եւ որուն անմիջապէս յաջորդեց սակայն պաղ եւ սարսռացուցիչ քրտինք մը ողնաշարիս վրայ։

Իրաւի, քաղաքը լուռ էր, իբր թէ ամայի ըլլար. հեռուէն միայն երբեմն սայլի մը թաւալումը կ՚որոտար չարագուշակ։ Ու մեր դռանը մօտ «մարդը», այս անգամ իրական, ահարկու, իր խարտոցը կը քսէր երկաթին վրայ. Զավացքա միշտ կը քնանար իմ ներկայութենէս ապահով ու չէի համարձակեր շարժում մը ընել զինքը արթնցնելու, զինքը մասնակից ընելու իմ սարսափիս որ հետզհետէ կ՚աւելնար եւ կը յիմարցնէր զիս։

Կամաց կամաց դուռը սկսաւ ճռնչել, այո՛, որոշակի, եւ «մարդուն» շնչառութիւնը. թաւ եւ խռպոտ, զուգընթաց կը լսուէր մետաղի ձայնին հետ։

Յետոյ խարտոցը դադրեցաւ. աչքերս ընդլայնած սևեռեցի դուռին, լոյսի գիծը դեդեւեց եւ մարեցաւ. այն ատեն ա՛հ կարելի՞ է երբեք արտայայտել այն գերագոյն սարսափը որ կարծես արիւնս սառեցուց—այն ատեն կ՚ըսեմ, դուռը բացուեցաւ եւ սենեակին մութին մէջ աւելի սև սիլուէթ մը կանգնեցաւ որ յամրօրէն կը յառաջանար. խոնաւ եւ ցուրտ օդի հոսանք մը կը մտնէր կիսաբաց դռնէն եւ ճակատիս վրայ կը սառեցնէր քրտինքը անշարժ մեռելի պէս աչքերս սեւեռեցի սեւ սիլուէթին, բայց անիկա անշշուկ կը յառաջանար, անորոշ եւ անձեւ կոյտի մը պէս, որ մարդկային բան մը չունէր բնաւ, եթէ իր հարբուխոտ եւ սոսկալի շնչառութիւնը չըլլար որուն գաղջութիւնը իսկ կարծես կըզգայի իմ այնքան սառած դէմքիս վրայ։

Հոգեվարքի պէս բան մըն էր ասիկա, որովհետեւ կըզգայի որ սարսափէս պիտի մեռնէի, եւ եթէ սրտիս բաբախումները չըլլային այնքան ուժգին որ կը թնդային գրեթէ իմ ահաբեկած էութեանս մէջ, բոլորովին պիտի կարծէի թէ ա՛լ ամեն բան լմնցած է, լմնցա՛ծ . . .

«Մարդը» կը մօտիկնար ու քանի վայրկեանները կ՚անցնէին՝ աւելի սաստիկ անձկութիւն մը կ՚ընդլայնէր աչքերս մինչեւ որ կարծեցի թէ տեսնելու անպայման կամքով աչքերս կը փայլատակէին եւ թէ «մարդը» կրնար աչքերուս լոյսը տեսնել. այն ատեն գոցեցի զանոնք եւ գաղջ արտեւանունքներուս ներքեւ զգացի որ բիբերս ալ սառած էին . . ։ Քանի՞ րոպէ, քանի՞ ժամ տեւես այս ամէնը, չեմ յիշեր բայց երբ աչքերս բացի՝ տմոյն եւ տխուր արշալույսը իր մշուշոտ գորշութիւնը կուտար իրերուն. ու սենեակին մէջ «մարդը» չկար. Զավացքա կը քնանար միշտ. քիչ մը ետքը սանդուղին վրայ ոտնաձայներ զիս բոլորովին ապահովցուցին, ուզեցի ելնել, բայց չկրցայ, եւ ուժաթափ, յոգնած գլուխս դրի բարձին։

Երբ Զավացքա արթնցաւ, ուզեց կատակել։

—Չըսի՞ որ «մարդը» այս գիշեր . . .

Բայց ինծի դառնալով ելաւ մէկէն եւ հարցուց անձկութեամբ.

—Ի՞նչ կայ, ի՞նչ ունիս, ինչո՞ւ այդքան տժգոյն ես, ըսէ՛ . . .

Հայելիի կտորի մը մէջ ինքզինքս տեսայ ուրուականի մը պէս ճերմակ. ակռաներս իրար կը զարնուէին եւ աչքերուս տակ սեւ լայն ծիրեր կային . . .

—Զավացքա, պէտք չէ՛ այս տունը մնաս, ինչ որ ըսիր իրաւ է . . .

Անկէց ետքը Զավացքա ամիսներով հիւանդանոց մը մնալ ստիպուեցաւ, ջղային տագնապներ ունէր եւ յաճախակի illusionներ։ «Մարդը» քանիցս եկած էր իր տագնապներուն մէջ։ Ես ալ երկար ատեն տառապեցայ եւ ճշմարիտը՝ մինչեւ հիմա չեմ գիտեր թէ «մարդը» իրակա՞ն էր, թէ պարզապէս Զավացքաի մղձաւանջներուն թելադրութեան ներքեւ գտնուած էի։

___
«Մասիս», մարտ 26, 1905թ., 68-73։

Կուսակցությունները ժողովրոդին կներկայացնեն միայն լավագույն խոստումները

Հայաստանի տարածքում գործող քաղաքական կուսակցությունները հայտարարել են, որ Ազգային ժողովի ընտրությունների շեմին կարող են խոստումների ծավալը և մասամբ որակն ընդլայնել 20-30 տոկսով: Կուսակցությունները արդեն սկսել են հրապարակել ակնկալվող խոստումների ուղղությունը, ոճը և բարելավման առանձնահատկությունները:

Խոստումների ամենա հզոր ալիքը սպասվում է «Օրինաց երկիր» կուսակցությունից, որն ունի վարկանիշի և ռազմատենչ հակակրանքի խնդիր: Կուսակցության անդամ, պատգամավոր Հովհաննես Մարգարյանի պնդմամբ՝ ՕԵԿ-ի թարմացրած խոստումները դուր կգան նույնիսկ ամենաբծախնդիր ընտրողին:

«Մենք չենք փորձում մարդկանց հիմարացնել տարբեր ճղճիմ և անարդյունավետ խոստումներով, քանի որ 21-րդ դարի ընտրողն այդքան հեշտ չի խաբվում դրանցով: ՕԵԿ-ը շատ ավելի հզոր կառույց է խոստումների հարցում և ունի հմուտ խոստամշակ մասնագետներ և լեզվաբաններ» – ասել է Մարգարյանը:

Կուսակցությունները ժողովրդին կներկայացնեն միայն լավագույն խոստումները:«Օրինակ՝ ինչպե՞ս կարող է քաղաքացին մեզ չընտրել, եթե խոստանանք, որ կես տարվա ընթացքում Հայաստանի ՀՆԱ-ն կմեծացնենք 300%-ով, կամ որ «Իքս պյատ» խոստանանք ամեն չափահաս քաղաքացու, կամ որ դասավորելու ենք աշխատանքի և ապահովելու ենք բնակարանով Սիբիրի գեղեցիկ քաղաքներից մեկում: Ի դեպ՝ վերջինը իրական խոստում է»- մանրամասնել է ՕԵԿ-ի անդամը:

«Հնարավոր է էլեգանտ կերպով համատեղենք գեղեցիկ խոստումները, վարչական ռեսուրսի հետ,»- Զոհրաբյան:

ՀՀԿ-ն առայժմ չի ներկայացրել իր խոստազամբյուղի առանձնահատկությունները, սակայն հանրապետականները վստահեցնում են, որ իրենց խոստումները չեն զիջելու ՕԵԿ-ին՝ ո՛չ գրավչությամբ, ո՛չ իրատեսականությամբ:

ՀՀԿ փոխնախագահ Ռազմիկ Զոհրաբյանը հայտարարել է, որ 15%-ից ավել խոստումներն ընդլայնելու կարիք իրենք չունեն: «Բնականաբար, մենք ևս ավելի համոզիչ և մարդու քեֆ բերող խոստումների փաթեթով ենք հանդես գալու, բայց վարչական ռեսուրսի պահը չեզոքացնում է ավելի բարդ խոստումներ տալու կարիքը»,– ասել է նա:

«Բարգավաճ Հայաստան»-ը հակիրճ է ձևակերպել իր գալիք խոստումնապնակի ցանկը՝   յուրաքանչյուր քաղաքացու մեկ առյուծ և ամեն ընտանիքի՝ մեկական թիկնապահ:

«Չեմ բացառում, որ խոստումնապաշարը կարող է լրացուցիչ ընդլայնվել ընտրապայքարի վերջին շաբաթվա ընթացքում»,– ասել է ԲՀԿ պատգամավոր Վարդան Բոստանջյանը՝ հավելելով, որ դա կարող է արվել հասարակական պահանջի կամ ընտրազանգվածի կամակորության պարագայում:

Հոգեբան և քաղաքական էնտուզիաստ Կարինե Նալչաջյանը քննադատաբար է մոտենում խոստումների հայտարարված ծավալին: Քաղհոգեբանի կարծիքով՝ բնակչության մոտ կա ավելի «մեծ և լիցքաթափող» խոստումների պահանջարկ, ինչպես նաև «հոգեբանական զգուշացումներ»:

«Ինչու մեծացնել խոստումներն ընդամենը 20-30 տոկոսով, եթե մարդկանց մոտ կա այդքան հիասթափություն և ապաքաղաքական տրամադրություններ: Մարդկանց այսօր խիստ անհրաժեշտ են ավելի ուտոպիստական խոստումներ՝ բարձր աշխատավարձ, Եվրոպայում ամեն ամառ հանգստանալու հնարավորություն և iPhone 4s կամ գոնե Samsung Galaxy»,– բացատրել է հոգեբանը:

«Հնարավոր է՝ էլեգանտ կերպով համատեղենք գեղեցիկ խոստումները  վարչական ռեսուրսի հետ»,– ասել է Ռազմիկ Զոհրաբյանը:Հովսեփ Խուրշուդյան. «Փորձենք նվազեցնել խոստումների ազդեցությունը էկոլոգիայի վրա»:«Մյուս կողմից՝ չի կարելի մոռանալ նաև սպառնալիքների հոգեբանական ազդեցության մասին: Կարելի է նաև,  չեմ ասում ակնհայտ, բայց թեթև ակնարկել ժողովրդին, որ եթե ձեզ չընտրեն, դա կարող է հանգեցնել ինչ-ինչ դժբախտ պատահարների՝ չընտրողի հարազատների շարքում: Ցավում եմ, որ հայ քաղտեխնոլոգները չեն կիրառում երկրորդ սերնդի ներազդեցության գործիքը՝ հոգեբանությունը»,– եզրափակել է հոգեբանը:

«Փորձենք նվազեցնել խոստումների ազդեցությունը էկոլոգիայի վրա,» – Խուրշուդյան

Հայ ազգային կոնգրեսն ընտրել է անհատական խոստումնային մարտավարություն: Լևոն Զուրաբյանն այն բնութագրում է որպես վերջնագրի հետ ոչ մի կապ չունեցող խոստում. «Կա՛մ ժողովուրդը կընտրի ՀԱԿ-ին, կա՛մ տեղի կունենա ՀԱԿ-ի և ժողովրդի վերջնական ջրբաժան: Եթե քաղաքացիներն այդքան ֆայմ ու քթի ծակ չունենան, որ ընտրեն միակ ճիշտ ուժին՝ մեզ, ապա մենք կարող ենք վերանայել ժողովրդի նկատմամբ մեր մոտեցումը»:

Բավական անսպասելի խոստումնահարթակով է հանդես եկել «Ժառանգություն» կուսակցությունը: «Մենք անկեղծ հիացած ենք մեր գործընկերների աշխատանքով խոստումնաշինության հարցում,– ասել է կուսակցության խոսնակ Հովսեփ Խուրշուդյանը և հավելել:– «Ժառանգություն»-ը միայն խոստանում է անել այնպես, որ մեր գործընկերների խոստումները հնարավոր լինի իրականացնել առանց պիսկելու ՀՀ ֆլորայի և ֆաունայի 90%-ը»:

Դաշնակցությունն էլ պատրաստվում է խոստումների ծավալը համապատասխանեցնել վերջին հինգ տարիների գնաճին՝ 37 տոկոս: «Մեր հիմնական խոստումների շեշտը լինելու է, բացի Արևմտյան Հայաստանի հողերի վերադարձից, Կիլիկիայի թագավորությունը վերականգնելը»,– ասել է կուսակցության անդամ, ԱԺ պատգամավոր Ալվարդ Պետրոսյանը:

Խոստումների հարցում և ընտրություններին մասնակցելու հարցում առայժմ չի կողմնորոշվել «Ազատ դեմոկրատներ» կուսակցությունը, որը չի բացառում ընդդիմադիր ուժերից մեկի խոստումնացանկին միանալը:

Մինչ քաղաքական ուժերը պատրաստվում են ընտրություններին, աղբյուրները հաղորդում են, որ խոստումների մշակման և զանգվածային խոշորացման աշխատանքներին հրավիրվել են ՀՀ և ԱՊՀ լավագույն լեզվաբանները, որոնց խոստացել են բնակարան, առյուծ, հողեր և այլն:

Կիրակի երեկոյան հեծանիվով սլանում եմ դեպի տուն: Ձկան շուկայով անցնելիս մտածեցի Հայաստանի մասին ու որոշեցի, որ էս երգը նվիրում եմ նրան:

Love, hold my hand 
Help me see with the dawn 
That those that have left 
Are not gone 
But they carry on 
As stars looking down 
As nature's sons 
And daughters of the heavens 
You will not ever be forgotten by me 
In the procession of the mighty stars 
Your name is sung and tattooed now on my heart 
Here I will carry, carry, carry you 

Forever 

You have touched my life 
So that now 
Cathedrals of sound are singing, are singing 
The waves have come to walk with you 
To where you will live in the land of you, 
Land of you 
You will not ever be forgotten by me 
In the procession of the mighty stars 
Your name is sung and tattooed now on my heart 
Here I will carry, carry, carry you 
Here I will carry, carry, carry you 

Forever.

Հ.Գ. Մի քիչ սենտիմենտալ ստացվեց, բայց դե….

Ախր գիտեի, որ դուրս գալու է: 

Շունչս պահած եմ նայել, որ ոչ մի բառ բաց չթողնեմ: Գիտեմ, որ գլուխգործոց չէ, աշխարհի ամենալավ ֆիլմը չէ, բայց ես խիստ սուբյեկտիվ եմ: Ինձ դուր եկավ, որովհետև այնտեղ էին Հեմինգուեյը, Ֆիցջերալդը, Զելդան, Գերտրուդ Ստայնը, Պիկասոն: Մենակ ոնց որ Դալիին զոռով էին խցկել, որովհետև էդ թվերին պիտի որ շատ ջահել լիներ:

Ֆիլմի հիմնական մեսիջն էր, որ մարդուն իր կյանքը չի գոհացնում, և երազում է անցյալում հայտնվելու մասին` հավատացած լինելով, որ ինչ-որ կոնկրետ ժամանակահատված լավագույնն է ապրելու համար:

Քսանմեկերորդ դարի կերպարները տիպիկ, գծած, ստանդարտ ամերիկացիներ էին: Պսևդոինտելեկտուալի կերպարը սպանում էր: Մեր երկրում էլ են նմանները շատ:

Դուրս եկավ նաև գլխավոր հերոսը: Սկզբից չէի հասկանում` էդ աղջկա մեջ ինչ էր գտել, որ հետն ամուսնանում էր: Լավ էր, որ վերջում խելքի էկավ ու հասկացավ, որ մենակ երկար ոտքերը հարց չեն լուծում: 

Մի խոսքով, Վուդի Ալենի թուշը պաչում եմ էս ֆիլմի համար:

NewsՀաբի հերթական վեբիզոդը պատրաստ է: Subscribe եղեք նաև CivilNet.TV- ալիքին Youtube-ում թողարկումները բաց չթողնելու համար: Դիտեք այս թողարկման մեջ`

• Հյուրը` Նիկողոս Իվանյան
• Շարմազանովը տեղն է դնում վրացուն
• «Պուտին» ակումբներ` Հայաստանի բոլոր քաղաքներում
• Թեղուտի ակտիվիստներ vs Վալեքս գրուպ
• Համամասնակա՞ն, թե՞ մեծամասնական:

• և այլն

Արեւելյան քաղաքակրթությունները տարբերվում են արեւմտյան քաղաքակրթություններից նրանով, ինչպես են նտանք «տալիս» եւ ում։

Արեւելյանները հաճախ ավելի կլանային են, արեւելյանին բնորոշ է պարոն Ծառուկյաններին երկրպագելը, պաշտելը։
Արեւելելքում հազվադեպ է որ ժողովուրդը պայքարի սոցիալ տնտեսական պայմանների համար։
Օրինակ, մերոնք, դուրս կգան մեկի պես հող պաշտպանելու համար, հետո այդ ազատգրված հողը կթողնեն դատարկ, կգնան օտար ափեր, որ հետո հետ գան, այստեղ թաղվեն։

Արեւմուտքում, ի տարբերություն, ժողովուրդը սոց․ տնտեսի համար դուրս էր գալիս կաթսաներով երթերի, գդալներով աղմկում, ու դեռ հիմա էլ, մեքենա կվառի, կավիրի փողոցները, հեղափոխություն կանի։

Այնպես որ այն որ մեզ մոտ այսպես է, նրանից է որ մենք ահագին արեւելյան ենք։
Մյուս կողմից այն որ մեզ մոտ Կարիմով ու Նազարբայեվ չկա, դա նրանից է, որ մենք ահագին եւրրոպական ենք։
Ու դա ակնհայտ է, մենք իրենց արանքում ենք։

Ասածս այն է, որ արեւելյան ժողովրդները ավելի շատ են տալիս իրենց իշխանությանը։
Տալիս հնարավորություն իրենց կողոպտելու, խաբելու, թալանելու, հիմարացնելու։
Ասում են, լավ, ոչինչ, սրան էլ տամ, կամ էլ ասում են, թող այս մեկը մնա, արդեն կուշտ է։
Բայց դրա կուշտը չի լինում։
Հակառակը, ուզողներն են ավելանում, թե սրան տվեցիր, նրան էլ կտաս։ Թե այս նախարարին տվեցիր, ապա նրան էլ կզիջես, մի հատ էլ քաղաքապետին, մի հատ էլ այն պաշտոնյային։
Իսկ նրանք այնքան վատը չեն, մեկ մեկ իրենց տվողներին սնունդ են տալիս՝ պահածոներ, ձեթ, հինգ հազար դրամ։

Նենց չի որ ես դատապարտում եմ։
Պարզապես լավ է իմանալ իրականությունը, երբ ընտրակաշառք ես վերցնում, իմանաս որ քեզ էն բանից են արել դրանով, հետո վերցնես։ Եթե իմանալով ես վերցնում, գիտակցաբար, ապա դա արդեն լավ է

եւ այդպես

Այս տեքստը ամբողջությամբ հրապարակված է մատեանում։ Անցեք հղումով շարունակության համար, ու մեկնաբանեք այնտեղ։