Your Truth About Caucasus
Պարզվում է` անքնությամբ տառապող միակ մարդը չեմ այս քաղաքում: Համակուրսեցիներիս մեծ մասն էլ է բողոքում, որ չի կարողանում քնել:
Հարց. ամենահաճախն ինչի՞ց են արթնանում նրանք (ի դեպ, ես էլ մի երկու անգամ):
Պատասխան. Ճիշտ պատասխանեց ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=88.9){kind=small}
iparika-ն: Ճիշտ պատասխանն է` սեքսի ձայներ:
Էսքան ժամանակ ինձ հա ֆրանսիացու կամ իսպանացու տեղ էին դնում: Բայց ամենաուժեղը կիրակի օրվանն էր: Երբ հետ էինք գալիս մեր անհավանական ճամփորդությունից, գնացքի մեր վագոնում մեզ հետ նստած էին հինգ հոլանդուհի խմած կանայք: Սանան, ինչպես միշտ, հետները զրույցի բռնվեց: Մանրից ես ու Սոֆին էլ միացանք: Սոֆիի ազգությունը հարցրին, իսկ իմը սենց էր.
- Դու էլ երևի Իսրայելի՞ց ես:
Կյանքում առաջին անգամ հրեայի տեղ էլ դրեցին: Պատասխանեցի, որ չէ, որ Հայաստանից եմ, որ դժվար` Հայաստանի մասին ինչ-որ բան իմանան: Իսկ հոլանդուհին, քանի որ բավականաչափ խմած էր քաղաքավարի չլինելու համար, պատասխանեց.
- Ո՞նց չգիտեմ: Օրինակ գիտեմ, որ դուք շատ աղքատ երկիր եք…
Բա…
Ever thought of where in your body love rests? Where is it born, where is it located and where inside does it live?
Is it the heart? Is it the soul?
We sort of know where the heart is, but where is the soul?
Or maybe love just travels inside and each time lays down somewhere else, just like a gipsy. Each times it knocks inside in order to let you know that it is still there, that we should not forget about its existance.
Is it always inside, or it can also be out? Does it hear us, when we call it?
Where are you love?
Maybe you are in my arms, when I hug him or under his fingertips, when he runs them through my hair.
Maybe you are on my lips when I pronounce the sweet, warm words, or his lips, when he’s kissing mine.
Maybe you are in each letter that I type, or simply are on my mind….
Maybe you are in my chest, when together with the jelousy you make the breathing hard. Or maybe you are in my breath, which I send out when I realize the jelousy was not justified…
Maybe you are in my stomach, where the butterflies are…
Maybe you are in my thoughts, which are filled with him… or maybe in his thought, where I am sometimes…
Maybe you flow through my veins or play with the sparkles in my eyes…
Maybe you are in that one special sunray, which makes me warm inside…
Maybe you are in the wind, by which you came inside…
Maybe you are on the naked flesh, or in the bedroom sigh…
Or maybe you are in every single tear that I cry…
Maybe you are in my bravest dreams…
Hey, love – wherever you are, just make sure you hang around!
Երբեք չեմ մոռանա 2012-ի հունվարի 29-ը, որովհետև կյանքիս ամենայուրահատուկ օրերից էր: Եվ հիմա, մինչ փորձում եմ ցրտից քարացած ոտքերս տաքացնել անկողնում, դեռ հավատս չի գալիս, որ, այնուամենայնիվ, այդ ամենը մի օրում արեցինք:
Երկու համակուրսեցիներս և ես մի կողմ թողեցինք տոննաներով դասերը, կիրակի առավոտյան 9:46 նստեցինք դեպի Ամերսֆորտ գնացող գնացքը, ու այդտեղից ամեն ինչ սկսվեց:
1. Ամերսֆորտ
Հոլանդացիները խորհուրդ չեն տալիս այնտեղ գնալ: «Ձանձրալի է,- ասում էին,- ու տեսնելու բան չկա»:
Ամերսֆորտի կայարանը Հոլանդիայի հյուսիսն ու հարավը, արևմուտքն ու արևելքն իրար է կապում, հետևաբար Խրոնինգենից որևէ տեղ գնալիս գրեթե միշտ այնտեղ եմ փոխում: Այդ բազմաթիվ ճամփորդություններից մեկն էր, երբ դեմքս գնացքի ապակուն հպած նկատեցի մի բան, որն անպայման ուզեցի մոտիկից տեսնել: Ու հոլանդացիների հորդորները չէին կարող խանգարել դրան:
Ինչպես հետո իմացա, այդ «բանը» կոչվում է Կոպելպոուրտ, քաղաքի դարպասն է: Եվ հենց այսօր էլ գնացքից իջնելուց անմիջապես հետո քայլեցինք ուղիղ դեպի այնտեղ:
Դատեք ինքներդ. մի՞թե չարժեր սա տեսնել:
Սա էլ ես եմ Կոպելպոուրտի հետևի կողմից.
2. Հաագա
Դեռ 2009-ից Հաագայով առանձնապես տպավորված չէի ու այնտեղ գնալու ցանկություն չունեի, բայց համակուրսեցիս` Սանան, շատ էր ուզում այնտեղ մի մզկիթ գնալ, ու չուզեցինք մերժել նրան: Մզկիթը փակ էր, բայց որոշեցինք ժամանակն օգտագործել կենտրոնում զբոսնելու համար: Կարծիքս դեպի դրականը փոխվեց Հաագայի մասին, բայց այն ամենևին էլ այսօր մեր տեսած ամենալավ քաղաքը չէր:
Հաագայի կենտրոնում սիրուն հին շենքեր էին ու դրանք հակադրվում էին կենտրոնական կայարանի մոտակայքում վեր խոյացող երկնաքերներին, որոնք առանց այդ էլ չափից դուրս ցուրտ օրը նույնիսկ ավելի սառն էին դարձնում:
3. Լայդեն
Վաղուց էի ուզում Լայդենում լինել, բայց չգիտեմ ինչու նախկինում երբեք չէր հաջողվում: Վերջապես ստացվեց:
Այստեղ արդեն մի հրաշալի գիդ ունեինք, որը մեզ պտտեցրեց քաղաքի բոլոր հետաքրքիր մասերով:
Լայդենը ոնց որ հեքիաթից պոկված լիներ: Ամեն ինչ էնքան սիրուն էր, որ չէիր հավատում դրանց` իրական լինելուն:
Ու նաև պոետիկ էր. շենքերի պատերին տարբեր տեղերում պոեզիա էր: Բառիս բուն իմաստով: Լայդենը մի ուրիշ շունչ ուներ: Մի տեսակ ստեղծագործելու էր մղում: Էնպես, որ ուզում էի ամեն ինչ թողնել ու գրել: Հաստատ գիտեմ. եթե որոշեմ մի օր տրվել ստեղծագործելուն, կգնամ Լայդեն:
Սա էլ փոքրիկ հետգրություն Լայդենից.
4. Դելֆտ
Դելֆտ ուզում էի գնալ դեռ 2009-ից, երբ Ուտրեխտում ինձ հետ ամառային դպրոց անցնող հույն Ստելլան հիացած պատմեց քաղաքի հնության ու գեղեցկության մասին: Ու նորից. վերջապես ցանկությունս իրականանում է:
Երբ հասանք Դելֆտ, արդեն մութ էր: Անսովոր խաղաղ քաղաք էր: Հետևում բարձրահարկներ էին, ու թվում էր` հիասթափվելու ենք: Բայց չէ… շուտով մտանք կենտրոն, ու ամեն ինչ այլ էր: Ոնց որ մի երկու հարյուր տարով հետ գնայինք կամ էլ ինչ-որ մեկի երազում զբոսնեինք: Նայում էինք լույսերին, չէինք կշտանում: Ափսոս, որ մեր ապարատներն այդքան չնկարեցին:
5. Ուտրեխտ
Ուտրեխտն իմ գնացած այն քիչ քաղաքներից է, որը սիրում եմ, բայց չէի ուզի երկրորդ անգամ լինել (նախորդ այցելությանս մասին կարդացեք այս պիտակի տակ): Ամեն դեպքում, եղա:
Մութ Ուտրեխտը չէր տպավորվել, որովհետև գիշերները սովորաբար ինչ-որ ուրիշ քաղաքից էի վերադառնում ու վազում սենյակս` միանգամից քնելու: Հետո էն ժամանակ վախենում էի գիշերով փողոցներում թրև գալ:
Ինչպես արդեն նշել էի, ցուրտ էր: Իմ զգացած ամենացուրտ օրն էր Նիդեռլանդներում: Նախորդ անգամ, երբ Ուտրեխտում էի, շոգ էր: Իմ զգացած ամենաուժեղ շոգն էր Նիդեռլանդներում: Ու երբ քայլում էինք Ուտրեխտի փողոցներում, հիշեցի անտանելի շոգը, ու մարմինս սկսեց տաքանալ հենց միայն հիշողությունից:
Ուտրեխտը գիշերով հեքիաթային էր, բայց նաև մարդաշատ: Միայն բազմաթիվ ցուցափեղկերն էին հուշում, որ, այնուամենայնիվ, քսանմեկերորդ դարում ենք:
6. Խրոնինգեն
Կեսգիշերից քառորդ ժամ անց հասանք Խրոնինգեն: Ձյուն էր եկել: Առաջին անգամ այս ձմեռ:
Ու ես երջանիկ եմ, անտանելի երջանիկ այս ճամփորդությունից հետո: Եվ սա հերիք է, որ մինչև արձակուրդ դիմանամ:
Քանի ամիս է` ցրտին եռագույն գլխարկ եմ դնում: Ասում են` սիրուն է, ուրախ է, շատ հոլանդական է, որովհետև մեջը նարնջագույն կա, բայց ոչ ոք չի կռահում, որ դա Հայաստանի դրոշն է:
Էսօր Հաագայից Լայդեն գնալու ճանապարհին մեկ էլ մի փոքրիկ աղջիկ հոլանդերեն հարցրեց, թե արդյոք դա Հայաստանի դրոշն է:
- Հա,- պատասխանեցի:
Հետի մեծահասակն ինչ-որ բան ասաց, որ չհասկացա: Խնդրեցի անգլերեն ասել:
- Ինքը հայ է,- ցույց տվեց երեխային,- ավելի ճիշտ, նրա հայրն է հայ:
Ժպտացի: Չիմացա` ինչ պատասխանեմ: Ուղղակի շրջվեցի դեպի փոքրիկը ու հարցրի.
- Հայերեն խոսու՞մ ես:
- Հա, խոսում եմ,- պատասխանեց:
Ժպտում էր: Աչքերը փայլում էին:
NewsՀաբի հերթական վեբիզոդը պատրաստ է: Subscribe եղեք նաև CivilNet.TV- ալիքին Youtube-ում թողարկումները բաց չթողնելու համար: Դիտեք այս թողարկման մեջ`
Մեր բանակի ամբողջ ուժի միայն մի մասը մենք տեսանք ՀՀ Անկախության 20-ամյակին նվիրված Զորահանդեսի ժամանակ, ինչը ևս բավական եղավ ահ ու սարսափի մեջ գցելու մեր թշնամիներին ևս մեկ անգամ մեզ ստիպեց հպարտությամբ խոսել մեր Զինված ուժերի մասին:
«Մնաց ընդամենը մեկ ամիս»,- մտածում եմ: Հաջորդ միտքս է. «Դեռ մի ամբողջ ամիս կա»: Ու չգիտեմ` ուզու՞մ եմ, որ ժամանակն արագ թռնի, թե ոչ: Մի կողմից, սիրում եմ կյանքս Խրոնինգենում: Մյուս կողմից, առջևում լիքը լավ բաներ են սպասվում. փետրվարի վերջին Մաստրիխտ, հետո մի քանի օրով Բելգիա, որից հետո վերադարձ Բեռլին, որի համը մնացել է բերանումս դեռ սեպտեմբերից:
Իսկ ընկերներիցս շատերն արդեն կամաց-կամաց հեռանում են: Տխուր է, երբ գալիս ես մի քաղաք, կյանքդ ստեղծում այնտեղ ու հասկանում, որ դա խիստ կարճատև է: Չես հասցնում մարդկանց հետ կապվել: Չես ուզում: Բայց շփումներ փնտրում ես: Ստեղծում ես հսկայական շրջապատ: Ու համակուրսեցիներս անվերջ զարմանում են, թե ոնց եմ քաղաքի կեսին ճանաչում, թե ինչու եվրոպական գրեթե բոլոր քաղաքներում ընկերներ ունեմ: Ես էլ եմ զարմանում, բայց ափսոսում, որ էդ հարաբերությունների մեծ մասը խորություն չունի: Ուրիշ տարբերակ էլ չունեմ. ոչ մի տեղ հավերժ չեմ: Բացարձակապես ոչ մի: Անգամ Հայաստանում:
Ամեն դեպքում, հույս ունեմ, որ կգա մի օր, երբ կմտնեմ մի քաղաք ու կորոշեմ այնտեղ անցկացնել կյանքիս մնացած մասը:
Գիշերվա ժամը երկուսի համար Խրոնինգենի փողոցներն անսովոր մարդաշատ էին, իսկ ավելի ճիշտ` ես էի անսովոր ուշ մնացել դրսում: Խրոնինգենի սառած փողոցներում հարբած ջահելները թրև էին գալիս, ու ես, ողջ երեկոյի ընթացքում ոչ մի կաթիլ ալկոհոլ խմած չլինելով, չէի հասկանում նրանց:
Գիշերվա ժամը երկուսին Խրոնինգենի փողոցներն անսովոր սառած էին: Վախենում էի` հանկարծ հեծանիվս չսահի, ընկնեմ: Ու սառը քամին խառնվում էր մազերիս, բարի քնացնող տոթից հետո հաճելի թարմություն հաղորդում: Գիշերային Խրոնինգենում մարմինս սառում էր:
Գիշերային աղմկոտ Խրոնինգենի վերևում աստղազարդ երկինքն է: Ու նայում եմ վերև` հասկանալով, որ վաղուց աստղեր չեմ տեսել, որովհետև քաղաքը միշտ ամպերի տակ է եղել: Պարզ երկինքը նվեր է Խրոնինգենի համար: Իսկ ես լսում եմ. «Ծիածանից այն կողմ…»:
Գիշերային Խրոնինգենի փողոցներում մեքենաներ չկան: Մարդիկ օրորվում ու երգում են, մեկ-մեկ` պարում, հայհոյում: Երբեմն-երբեմն միայն հեծանվորդներ են անցնում:
Գիշերային ջահելական Խրոնինգենում Հեմինգուեյներ ու Ֆիցջերալդներ չկան: Այստեղ ամեն ինչ պարզ ու հասարակ է, որովհետև բոլորն արթուն են:
Եվ շուտով մտնում եմ հանրակացարանի հետնաբակ, որտեղ հեծանիվները կամաց-կամաց պակասում են, որովհետև մարդիկ գնում են: Գիշերային Խրոնինգենում ոմանք վերջին անգամ են զվարճանում:
Կլինիկական աֆազիալոգիայի դասախոսը հանձնարարությունն ավելի արդյունավետ կատարելու համար որոշեց, որ զույգերով պիտի աշխատենք: Դրա համար իրար կցեց բոլոր նրանց, ովքեր նույն մայրենի լեզուն կամ գոնե մոտ լեզու ունեն: Օրինակ, երկու չինացիները, երկու հոլանդացիները, պորտուգալացին ու բրազիլացին: Ուզում էր բասկին ու կատալոնացուն իրար կցեր, ինձ էլ ռուսին, բայց մենք պնդեցինք, որ մեր լեզուները շատ տարբեր են, որ մենակ կաշխատենք:
Արդյունքում բասկն անընդհատ ինձ էր դիմում հարցերով, ու մենք իրար լավ հասկանում էինք:
Էնքան ձեռ առանք հայ-բասկական բազմադարյա հարաբերությունները, որ գլխներիս եկավ: Որ նմանություններ կան (ոչ միայն բառային, այլև քերականական), կասկածից դուրս է, բայց թե որտեղից, ոնց, ինչու, չեմ կարող պատասխանել:
Պսևդոգիտնականներին կառաջարկեի բոլորին հայ սարքելուց առաջ փորձել գիտական մեթոդներով պարզել, թե այդ ինչ նմանություն է ու որտեղից է:
Զուգարանաշինությունը կխթանի տնտեսությունը, կստեղծի նոր աշխատատեղեր
ԵՐԵՎԱՆ – Շաբաթվա սկզբին մեծ աղմուկ բարձրացավ մամուլում բացահայտված այն փաստաթղթերի շուրջ, որոնց համաձայն՝ կառավարությունը 2010թ. 100 միլիոն դրամ է հատկացրել զուգարաններ ձեռք բերելու համար: Կառավարությունը արձագանքել է քննադատներին՝ նշելով, որ «նոր զուգարանները ռազմավարական նշանակություն ունեն զբոսաշրջության զարգացման և Հայաստանի Հանրապետության միջազգային իմիջի համար»:
Կառավարության կայքում զետեղված պաշտոնական որոշումը և զուգարանների ձեռքբերման պայմանագիրը լուրջ անհանգստություն է առաջացրել Հայաստանի թերսնվող 35 տոկոս բնակչության շրջանում:
«Ախր, ով ա այդքան զուգարան գնում մեր երկրում»,– նշում է թոշակառու Վալենտին Չուտոյանը, Խնձորեսկ գյուղից: «Մեր մարզը տարեկան այդքան նույնիսկ հաց չի ուտում, էլ ուր մնաց… Էդ ինչ-որ եվրոպաների պահա՞նջ ա»:
Հասարակության տարբեր զանգվածներ արդեն պիտակավորել են գործարքը՝ որպես անթույլատրելի շռայլություն, ինչին, սակայն, համաձայն չէ կառավարությունը.
«Հասկանում ենք, որ անպատրաստ աչքի համար հարյուրմիլիոնանոց զուգարանը կարող է չափազանց շքեղ թվալ, բայց կան բաներ, որոնց վրա խնայել չի կարելի»,– հայտարարել է Քաղաքաշինության նախարարության բնակարանային կոմունալ գլխավոր վարչության զուգարանների բաժնի առաջատար մասնագետ Զարզանդ Կճոյանը:
Զուգարանաշինությունը մեծ ոգևորություն է առաջացրել բնակչության մոտ
«21-րդ դարի Հայաստանը պետք է ձգտի դառնալ զուգարանների տարածաշրջանային առաջատար: Եվ հարցը միայն տարողունակ պաշտոնյաների համար զուգարանի ընդլայնումը չէ: Ժամանակակից զուգարանը նաև լուծում է զբոսաշրջության հարցը: Եթե մենք կարողանանք ստեղծել մեր նախատեսած որակի զուգարանը, մարդիկ ֆրանսիաներից ու ղազախստաններից կուզենան գալ, որ մի քանի րոպե վայելեն մեր շքեղ և բազմադարյա մշակույթի ազդեցությունը կրող զուգարանները»,– ասել է նա:
«Ավելին՝ չնայած զուգարանի շինարարության աշխատանքը դեռ վերջնական ավարտված չէ, բայց Երևանն արդեն հասցրել է առաջարկներ ստանալ Պյատիգորսկի, Քիշնևի և Մագադանի քույր քաղաք դառնալու»,– ասել է Զարզանդ Կճոյանը:
Կառավարությունը վստահեցնում է, որ նոր զուգարանը իր գրավչությամբ կարող է մրցակցել Գառնի-Գեղարդի հետ և դառնալ էկոտուրիզմի հզոր կենտրոն: «Որքան կարելի է գրավել զբոսաշրջիկներին մեր հին ու հոգնած Գառնի-Գեղարդով», – նշել է պաշտոնյան: «Մարդկանց պետք է ավեի ինտերակտիվ, ավելի անմիջական զբաղմունք, ինչպիսին է մեգազուգարանը»:
Նախնական տվյալներով՝ հսկա էլիտար զուգարանի կառուցման համար կառավարությունը հատկացրել է Գեղարքունիքի մարզի կեսը՝ արևելյան հատվածը, որտեղ կտեղակայվի նաև զուգարանից գոյացած պոչամբարը:
Իջնում եմ խոհանոց: Ճամփին Անյային` վերևիս հարևանին եմ տեսնում:
- Զգույշ, ձեր խոհանոցում կատու կա,- ասում է:
Իսկ ես ուրախանում եմ:
Մտնեմ խոհանոց, տեսնեմ հարևանի շեկոտ մեծ ու փափլիկ փիսոն մռութն աթոռների ոտքերին քսելով ման է գալիս ու երջանիկ մռռում: Կա-չկա ցրտից է փախել-ներս է մտել, հիմա էլ տաքությունը վայելում է. էս քանի օրը Խրոնինգենում ահավոր ցուրտ է: Պատկերացնու՞մ եք, զրոյից ցածր:
Գրկում եմ փիսոյին. փափլիկ, մռռան, տաքուկ: Բաց եմ թողնում գետնին, թավալվում է: Էս էլ ինքը.
Recent Comments