www.CaucasusNow.com

Nancy Agabian, Lola Koundakjian and Alan Semerdjian will be reading at the 1st New York Poetry Festival, on Sunday July 31st at 1pm.

They will appear on Stage 2 — the Brigadier, representing the Armenian Poetry Project and Gartal.

Free and open to the public, the first annual New York Poetry Festival (NYPF) on Governors Island will showcase all of the different formats, aesthetics, and personalities of New York City reading series and collectives, in one place at one time, July 30th and 31st.

With over 30 reading series, 100 poets and tons of vendors on board, the festival intends to create branches between disparate poetry communities, and other artists and artisans, by bringing poetry out of the dark bars and universities and by placing it amongst sycamores on an island in the sun.

For more information about The Poetry Society of New York and updates about the festival, please visit www.tpsny.org.

 Պետք է միասին ընթրենք: Քանի որ այդ հյուրանոցում չեմ մնում, սպասելու կարիք չեմ տեսնում: Գիտեմ, թե որ ռեստորանում է լինելու ընթրիքը: Հասցեն էլ ունեմ: Ավելին` հստակ պատկերացում ունեմ, թե քաղաքի որ հատվածում է. մի ժամանակ հենց այդ կողմերում եմ դպրոց գնացել, իսկ ավելի ուշ` ապրել:

Մի խոսքով, որոշում եմ քայլել դեպի այնտեղ: Կիսածանոթ փողոցներ են, բայց ես շատ լավ գիտեմ` ուր եմ գնում, իսկ երբ երևում են Նամեստի միրուի եկեղեցու երկու պոզերը, հասկանում եմ, որ արդեն հասնում եմ:

Շուտ է: Գնում եմ մեր փողոց, փորձում գտնել այն շենքը, որում ապրել ենք: Լուսանկարում եմ:

Հետո էլի շուտ է: Փռվում եմ Նամեստի միրուի` Խաղաղության հրապարակի խոտերի մեջ: Իսկ երբ եկեղեցու զանգերն ազդարարում են ժամը յոթը, ես ռեստորանի մուտքի մոտ սպասում եմ մյուսներին:

Առաջինը երկու նորվեգացիներն են գալիս` տաքսիով:
- Ես այստեղ ինձ այնքան հարուստ եմ զգում, որ կարող եմ տաքսիով շրջել,- խոստովանում է Աննը:
Ընթրիքը ներսում է լինելու, իսկ մենք` Աննը և իր գործընկերը, բելգիացի Ֆրանսուան և արդեն ձեզ ծանոթ Ռենեն, որի հոլիվուդյան գեղեցկությունից, ի դեպ, հալվում էի, նստած ենք բացօթյա հատվածում և առայժմ խմում ենք:
- Ախր ո՞նց կարելի է էս եղանակին ներս գնալ,- նկատում է Աննը:
- Դե հա, դուք հյուսիսային բևեռից եք,- ծիծաղում է Ֆրանսուան, որի բերանից կատակներն անպակաս էին:
- Օսլոյում տասներկու աստիճան է, անձրև է գալիս,- ինտերնետով ստուգելուց հետո հայտարարում է մյուս նորվեգացին, որի անունը չսովորեցի:
Կիսվում ենք մեր երկրների զանազան փորձերով: Անցնում ենք ուրիշ թեմաների:
- Ձեզնից ո՞վ երեխա ունի:
- Ես նույնիսկ ամուսնացած չեմ,- ասում եմ ու ծիծաղում` հասկանալով ասածիս անհեթեթությունը: Ուղղակի երևի ֆորումի բոլոր մասնակիցներից ամենաերիտասարդը ես էի, ու ինձ համար երեխա ունենալը դեռ շատ հեռավոր բան էր թվում, մինչդեռ սեղանի մոտ հավաքվածները գոնե երեսունն անց էին:

Սեղանի մոտ շատերն են գալիս-գնում, խմելու բան պատվիրում: Վերջում գալիս է հաշիվը, ու Աննը ծիծաղում է.
- Նորվեգիայում էս գնի մեկուկես շիշ գարեջուր հազիվ խմեինք… Թողեք ես վճարեմ. ինձ դուր է գալիս հարուստ զգալ:

Ու ես այստեղ հասկանում եմ, որ Նորվեգիան մի երկիր է, որի մասին արժե երազել:

A

Էս ո՞վ ա մեր անատոմիկը ԱՌԱՆԺԸՎԻ ներկել տվել: Ուռոդություն ա:

A

A

Originally published at Մատյան անկապութեան. Please leave any comments there.

“Достаточно хорошее ПО” редко бывает действительно достаточно хорошим – это грустное проявление духа нынешнего времени, в котором исчезает личная гордость за свою работу. Сама мысль о том, что человек может испытывать удовлетворение от хорошо выполненной работы – просто потому, что эта работа творческая и профессиональная, признана абсурдной. Не ценится ничего, кроме экономического успеха и его денежного выражения. Отсюда можно сделать вывод: наша профессия сделалась просто тривиальной работой. Но по моему убеждению, нельзя ожидать качественно выполненной работы, если не отдавать ей себя полностью, если нет личного удовлетворения, более того – удовольствия от нее. В нашей профессии точность и совершенство – это не роскошь, а простая необходимость.

Конечно, разработка ПО – это техническая деятельность, проводимая людьми. Не секрет, что среди других вещей люди страдают от несовершенства, ограниченной надежности и нетерпения. Добавьте к этому запросы на более высокую оплату труда с одной стороны и требования более быстрого достижения результата – с другой. Однако работа, которая делается в спешке под постоянным давлением срока выброса продукта на рынок, неизбежно приводит к неудовлетворительным результатам – к продукту с дефектами. Существуют много более лучшие методы проектирования ПО, чем те, которые повсеместно используются, но им редко следуют. Я знаю одного очень крупного производителя ПО, который декларировал, что у него проектирование занимает 20% от времени разработки, а (условно говоря) отладка – остающиеся 80%. Те, кто ратует за обратное соотношение этих величин, не только убедительно доказали, что это реалистично, но и показали, что это улучшило бы тусклый имидж фирмы. Почему же, несмотря на это, подход с 20% времени на проектирование, по прежнему в фаворе? Да потому, что чем меньше времени вы проектируете, тем быстрее ваш продукт может оказаться рынке. И рыночные обзоры показывают, что по большой части потребитель рассматривает несовершенный, но стремительно возникший продукт как более привлекательный по сравнению с более стабильным и зрелым, но появившимся позже. Кого винить в таком положении дел? Программистов, превратившихся в хакеров? Менеджеров, находящихся под давлением не желающего ждать рынка? Бизнесменов, вынужденных быть рабом величины своей прибыли? Или потребителей, верящих в обещанные чудеса, которые будто бы достижимы с помощью нового продукта?

այստեղից
ու տենց

We transported the porcupine in a small cardboard box designed for an electric tea kettle, so it was cosy accommodations for the 40 minute ride. In the meantime I was often concerned he would break out and get under my feet while driving; I kept looking down the entire way.

 

There’s plenty of shady spots for him to snooze under and bugs galore on which to feast. Something tells me he’ll have a blast out there. Better than an unprotected balcony on Sayat Nova Street any day.

 Կամաց-կամաց հավաքվում են հոգեբույժները: Առաջինը հայի նման մի աղջիկ է, որը, մտածում եմ, ադրբեջանցի է, որովհետև միակ հայը ես էի: Հետո լսում եմ մյուսների հետ ծանոթանալիս, որ հոլանդացի է: Չեմ քաշվում շփվելուց: Զրուցում ենք մի քիչ: Պարզվում է՝ պարսիկ է, բայց վերջին քսանհինգ տարին Հոլանդիայում է ապրում: Թվում է՝ քեզ ձեռ են առնում, երբ մուգ մաշկով, սև մազերով մարդիկ այն հարցին, թե որտեղից են, պատասխանում են Նորվեգիա, Հոլանդիա կամ Միացյալ Թագավորություն: Բայց մյուս կողմից, ինչքան էլ պարսիկ, հնդիկ կամ այլ ծագում ունենան, ի՞նչ պիտի ասեն նման դեպքում, երբ աշխատում են տվյալ երկրի առողջապահական համակարգում: Ո՞վ է հարցնում, թե ծագումով որտեղից են:

Տրամվայով շարժվում ենք:
- Որտե՞ղ է Հայաստանը,- հարցնում է Գերմանիան ներկայացնող Նիկոլաուսը:
- Իրանի ու Թուրքիայի մոտ,- պատասխանում եմ՝ մտածելով, որ Վրաստանի ու Ադրբեջանի մասին նույնքան անտեղյակ է, որքան Հայաստանի:
- Նաև՝ Վրաստանի, իսկ չորրորդի մասին չենք խոսում,- հայտարարում է դանիացի Ռենեն,- Երևանի՞ց ես:
- Ահագին բան գիտես,- զարմանում եմ:
- Հա, ես հայ հոգեբույժի գիտեմ՝ Մարինա Հարությունյան:
Անունը ծանոթ է, բայց չեմ հիշում:
- Մյուս տարի Եվրատեսիլին մասնակցելու՞ եք,- շարունակում է Ռենեն:
- Չգիտեմ… լավ էլ տեղեկացված ես,- ծիծաղում եմ:
- Ձեր էս տարվա երգն անկապություն էր:
- Համաձայն եմ:
- Որ ինչ-որ մեկի աղջիկը չլիներ, չէիք ուղարկի:
Այ քեզ բան:
- Բայց այ Apricot Stone-ը լավն էր,- ու երգում է.- Apricot stone hidden in my hand: Ուզում եմ մյուս տարի Հայաստան գալ, հետո Բաքու գնալ՝ Եվրատեսիլի:
- Լավ հետաքրքրված ես Եվրատեսիլով:
- Խոստովանում եմ:

Ռենեի եվրատեսիլյան գիտելիքներով դեռ հետո պիտի զարմանայինք:

Գետի ափին էրեխեքը վոլեյբոլ են խաղում: Մի մասն էլ չաչանակում է: Արևը խփում է գլխիս. մոռացել եմ գլխարկ վերցնել: Անքուն գիշերվանից հետո աչքերս փակվում են: Շուտով հրաժեշտ եմ տալիս բոլորին, գնում քնելու:

***
Ֆորումի առաջին օրն է: Գրանցվում եմ, մտնում դահլիճ: Տեղ ընտրելը դժվար չէր. Հայաստանի դրոշն է, կողքն էլ գրված է Armenia: Տեղավորվում եմ ու էդ պահին հասկանում, որ ներկայացնում եմ մի ամբողջ պետություն և, ի տարբերություն շատերի ու նույնիսկ այբուբենի բերումով կողքս հայտնված չորս ադրբեջանցիների, մենակ եմ. ես եմ ու իմ դրոշը: Ոմանք էլ սկի Հայաստանի տեղը չգիտեն: Ու պիտի ներկայացնեմ այնպես, որ խայտառակ չլինենք, բայց պիտի չստեմ: Երկո ւքարի արանքում: Կանգնում եմ ու հայտարարում, որ Հայաստանում հոգեբուժության կլինիկական օրդինատուրան շատ խնդիրներ ունի, որ մենք քիչ ենք: Դրանով սահմանափակվում եմ: Մանրամասները մյուսների հետ քննարկում եմ մասնավոր զրույցների ժամանակ: Պիտի հետո զարմանային, թե ինչպես է կլինիկական օրդինատորն ամիսը 60 եվրո թոշակով ապրում (Նորվեգիայում օրինակ տարին մոտ 80 000 եվրո են ստանում հենց կլինօրդինատորները) կամ ինչ է սովորում երկու տարի միայն մի հիվանդանոցում լինելու արդյունքում:

Բոլոր պետությունները հերթով ներկայացնում են իրենց խնդիրները: Շվեդներն ամեն ինչից գոհ են: Ֆրանսիացիները բողոքում են, թե մի տեղ շեշտը դնում են հոգեթերապիայի վրա, մի ուրիշ տեղ` դեղաբուժության: Իռլանդիայում ճգնաժամ է: Ոտքի է կանգնում մի աղջիկ, որը ներկայացնում էր Մոնտենեգրոն ու հայտնում, որ ինքը մենակ է իր երկրից: Կպավ. ընկերանալու լավ առիթ:

Ընդմիջման ժամանակ մենք իրար մոտ ենք հայտնվում:
- Ողջույն, ես Հայաստանից եմ, ես էլ եմ մենակ:
- Ուրեմն կընկերանանք… Դուք կլինիկական օրդինատորների ասոցիացիա ունե՞ք:
- Չէ…
- Ուրեմն դրանով էլ ենք նման… Ես Դրագանան եմ, բայց ինձ ասում են Գագա:
- Լեդի Գագա,- կողքից միանում է մի հույն,- ախ դու Հայաստանի՞ց ես,- դառնում է ինձ,- մենք շատ բան ունենք իրար հետ կիսելու: Պապիկս Ցեղասպանության մասին գիրք է գրել:

 Սկզբում գնում եմ փող փոխելու: Պրահայում Երևանի նման չէ, որ ուզածդ տեղը գնաս, ինչ-որ քանակով տարադրամ տաս ու դրան համարժեք տեղական փող ստանաս: Էստեղ խաբում են, մանր տառերով տոկոս-մոկոսներ գրում, պահումներ անում, քիչ փոխելու դեպքում՝ շատ ավելի ցածր փոխարժեքով փոխով, ու ստացվում է այնպես, որ ահագին տուժում ես: Բայց կյանքն անհետաքրքիր կլիներ, եթե չլիներ նորմալ փոխելու տարբերակ ու եթե Պրահայի բնակիչները չիմանային դրա մասին:

«Փողերդ անպայման արաբների մոտ կփոխես»,- հազար անգամ զգուշացրեց մայրս, չնայած առանց նրա ասելու էլ շատ լավ գիտեի, որ չտուժելու միակ տարբերակն է:

Տեղը հիշումեմ՝ Վացլավսկային զուգահեռ, բայց թե կոնկրետ որ հատվածում, դժվարանում եմ մտաբերել: Փոքր եմ եղել, ինձ մոտ մենակ պատկերներ են տպավորվել. պիտի տեսնեմ, որ ասեմ՝ դա է, թե ոչ:

Հասնում եմ: Ինչ-որ ուրիշ ձև էի հիշում փոխանակման էդ կետը: Վերջին անգամ ութ տարի առաջ եմ եղել: Ոնց էլ լիներ, ինչ-որ արտաքին փոփոխություններ կանեին: Ուզում եմ համոզվել:
- Արաբները դու՞ք եք:
Ծիծաղում եմ հարցիս անհեթեթությունից ու փողս փոխում:

Հաջորդ գործս հյուրանոց գնալն է, որտեղ պետք է հավաքվեինք հոգեբուժարան գնալու համար:
Քարտեզ չունեմ: Գրված է հասցեն ու այնտեղ հասնող տրամվայների համարները: Ասենք՝ իջա կանգառում, հետո՞:
Տրամվայը բաց թողեցի: Հաջորդն արդեն ուշացրեց ինձ: Իջա այն ժամանակ, երբ արդեն շարժվելու ժամն էր: Եթե նույնիսկ բաց թողնեմ նրանց, գոնե կիմանամ հյուրանոցի տեղը:

Ու քայլում եմ չգիտեմ ինչ ուղղությամբ, չգիտեմ՝ ուր եմ գնում: Ձեռքիս տակ միայն ինձ ոչինչ չասող հասցեն է, փողոցի անուն, որը ծանոթ է թվում, ինչպես Պրահայում ամեն բան, բայց չեմ կարող ասել՝ որտեղ է տեղակայված, ինչպես Պրահայում ամեն բան:

Ծանոթ, սարսափելի ծանոթ թաղամաս: Հիշում եմ. Մարիան էստեղ էր ապրում: Շենքը ցույց տալ չեմ կարող, ոչ էլ փողոցը, բայց հաստատ էս մասերում էր. հիշում եմ ու վերջ:

Շան պես հոտոտելով փնտրում եմ հյուրանոցը: Եվ ահա այն՝ բացվեց իմ առաջ: Էնտեղ չեմ եղել, բայց հաստատ կողքով անցել եմ:

Հանդիպման ժամից տասնհինգ րոպե անցել է: Ոչ ոք չկա: Ուշացել եմ: Ռոումինգս չի աշխատում: Չեխական համարս դեռ չեմ վերալիցքավորել: Չեմ անհանգստանում: Քայլում եմ դեպի Վլտավա, նստում եմ ափին, նայում կարապներին: Արևն այրում է պարանոցս: Հոգնած եմ անքուն գիշերից հետո: Երջանիկ ժպտում եմ:

«Կքայլեմ»,-մտածում եմ: Երկու կարևոր գործ ունեմ. չեխական համարս վերալիցքավորել և սնվել: Ուզում եմ թափառել, ստուգել, թե ինչ եմ հիշում:

Այգի, խոտեր: Ձգում է: Կփռվեի մեջը: Հոգնած եմ: Վախենում եմ՝ քնեմ ու չարթնանամ: Կթալանեն: Պայուսակիս վրա կողպեք կա: Կկոտրեն:

Շարունակում եմ: Ծուռտիկ շենքը, որի նկարն այլ հետաքրքիր շինությունների հետ եղբայրս դրել էր ինտերնետում, իսկ ես ամաչեցի, որ չէի հիշում, որ Պրահայում նման բան կա:

Թափառում եմ, վայելում մանկությանս անկյունները: Նայում եմ հեռախոսիս էկրանին: Պրահայի աստրոնոմիկ ժամացույցն է, որ նկարել եմ երեք տարի առաջ: Ժպտում եմ. վերադարձել եմ:
Ռոումինգս վերջապես միանում է: Օլգայից սմս եմ ստանում. 13:30 հյուրանոցում, գնում ենք ափ:

շարունակություն

 lilkafinpet ջաաան, շնորհավոոոոոոոոր: Միշտ եղիր այդքան գեղեցիկ ու խելացի: Շատ ուրախ եմ, որ քեզ ճանաչում եմ:

Բոլոր նրանց համար, ովքեր դժգոհ էին վերջին ճամփորդությանս մասին կցկտուր պատմություններից, որոշեցի ամեն դեպքում գրի առնել այն, ինչ դեռ մնացել է հիշողությանս մեջ. ինձ էլ հաստատ պետք կգա, քանի որ սա կյանքիս ամենայուրահատուկ ճամփորդությունն էր հենց թեկուզ նրանով, որ միանգամից երկու իրար հաջորդող ծրագրերի եմ մասնակցել:

Որոշում եմ ինտերնետով գրանցվել: Թիթիզություն: Հայաստանի նման երկրների համար դա ընդհանրապես իմաստ չունի, որովհետև ուղեբեռն ավտոմատ հանձնելու տեղեր չկան, հետևաբար հերթ կանգնելն անխուսափելի է: «Բա որ պատուհանի մոտի տեղերը զբաղեցվեն»,- արդարացնում եմ ինձ:

Ծրագիրն ինքն է տեղն ընտրում: Էլի թևի վրա՝ պատուհանի մոտ: Փոխե՞մ: Կանաչներն ազատ տեղերն են: Դատարկ: Տեսնես՝ ո՞վ կընտրի իմ կողքի տեղը: Ուշադիր լինեմ, որ գոնե մեկ անգամ հարևանիս հարցում բախտս բերի: Թողնում եմ այնպես, ինչպես ծրագիրն ընտրել էր:

Գլուխս հենում եմ պատուհանին, գիրքս սկսում կարդալ: Կողքիս երկու տեղերը դատարկ են: Մյուս կողմում էլ ծայրի երկու տեղերը դատարկ են, իսկ պատուհանի մոտ՝ մի տղամարդ, գլուխը հենած պատուհանին, կարդում է:
«Էս անգամ անհարևան մնացի»,- մտածում եմ: Ինքնաթիռը կիսադատարկ է: Տարվա այս հատվածում չեմ ճանփորդել, չգիտեի:

Տղամարդը ժպտում է, կանչում իր կողքը: Առաջարկում եմ, որ ինքը գա: Ու սկսվում է մոտ չորս ժամ տևած զրույցը: Հենց առաջին նախադասությունից նկատեցի. արևմտահայերեն: Ականջս շոյում է: Պիտի որ ես էլ էդ լեզվով խոսեի. գեներիս մեջ կա:

Անունը՝ Սարգիս: Գերմանիայում է ապրում, բայց իրաքահայ է: Զրույցը ծավալվում է. հայրենասիրություն, հայապահպանություն, Հայաստանի խնդիրները, քաղաքականություն, նկարչություն, տարբեր ազգեր: Ասում է, որ Գերմանիայում լավ հայ համայնք կա: Հեռախոսի համարն է թողնում, որ երբ էնտեղ լինեմ, զանգեմ: Մտածում եմ՝ Գերմանիայում համայնքի տեսքով հայեր ինձ պե՞տք են:

Հետո անցնում ենք անձնականին: «Ընկեր ունե՞ս հարցի» բացասական պատասխանի պատճառը փորձում է ինքը պարզել.
- Երևի տարված ես եղել սովորելով:
Ծիծաղում եմ:
- Չէ, ուղղակի հայ տղամարդիկ…
- Հայաստանցի,- ուղղում է:

Շուտով ինքնաթիռը վայրէջք է կատարում Ռուզինեում: Ես գնում եմ դեպի ելք, Սարգիսը՝ մյուս տերմինալ: