4.1. Չեխական հոգեբուժարանը և հոգեբուժության ապագան ընդհանրապես
Ինչպե՞ս հասնել հոգեբուժարան: Ֆորումի մասնակիցներն առավոտյան հավաքվելու են հյուրանոցի մուտքի մոտ, այնտեղից շարժվեն: Ես դրա կարիքը չունեմ. Պրահայում մեր առաջին տունը հենց հոգեբուժարանի մոտ է եղել՝ Բոհնիցե թաղամասում: Ասում են՝ խոնավություն եմ քաշել, դրա համար հոգեբույժ եմ դարձել: Ասում են՝ լավ է, որ գերեզմանոցի մոտ չենք ապրել:
Հիշում եմ՝ նոր էինք Պրահա տեղափոխվել, երբ հենց էդ նույն հոգեբուժարանում բաց դռների օր էր: Ընտանիքով գնացել էինք: Ամեն վայրկյան վախենում էի, որ ինչ-որ ծառի հետևից մի գիժ դուրս կգա, կհարձակվի: Բազմության մեջ փնտրում էի հոգեկան հիվանդների: Չգիտեի, որ տարիներ անց այդ նույն հիվանդների հետ փակ սենյակներում կաշխատեմ առանց մի կաթիլ անգամ վախենալու:
Մեր տուն հասնելու համար պետք էր մետրոյի կարմիր գծով մինչև վերջ գնալ, հետո ավտոբուս նստել: Համարը չէի հիշում: Հիմա արդեն Նադրաժի Հոլեշովիցեն էլ «մինչև վերջը չէր». մետրոն երկարել էր, ու Բոհնիցե գնացող ավտոբուսներն էլ ուրիշ կայարանից էին գնում, բայց դա չէր խանգարում, որ ֆորումի մասնակիցներից առաջինը ես հասնեմ հոգեբուժարան:
Սխալ չէի հիշում. իսկապես հսկայական տարածք է՝ կանաչ, անտառանման: Եվ սա նրանց հոգեբուժարանն է: Ասենք, Նորքն էլ պակաս չէ, բայց միայն բաժանմունք մտնելը հերիք է, որ միանգամից հիասթափություն ապրես: Պրահայում էդպես էլ չմտա, չիմացա ինչն ինչոց է, բայց հաստատ մեզնից լավ պիտի լիներ, իսկ, ասենք, Գերմանիայից վատ, որովհետև սլովակները գալիս են Չեխիա, չեխերը գնում են Գերմանիա, գերմանացիները՝ ԱՄՆ:
Լավ ուշացումով հավաքվեցինք հոգեբուժարանի դիվադլոյում՝ թատրոնում: Էս մի օրը հիմնականում պաստառներին էր նվիրված, թեման՝ հոգեբուժության օրդինատուրայի ապագան: Քանի որ առաջին անգամ էի մասնակցում ու քանի որ մենակ էի, ձեռնպահ մնացի պաստառ պատրաստելուց, չնայած լիքը գժոտ գաղափարներ ունեի:
Բայց մասնակիցները լավ գործ էին արել: Մի մասը լրիվ լրջին էր տվել. ծանրակշիռ հետազոտություններով, մշակված հարցաթերթիկներով, վիճակագրությունով:
Մյուսներն էլ ջրիկացել էին, տխուր ապագան հումորի վերածել: Կային նաև այնպիսիք, որոնք լուրջն ու կատակը համակցել էին: Օրինակ, Հունաստանի ներկայացուցիչները չոր թվեր ներկայացնելուց հետո բացեցին ոլորած մի թուղթ, որի վրա գրված էր. «Հունաստանի հոգեբուժության ապագան», պատկերված էին նրանց երկու ներկայացուցիչները:
Ռումինացիները որպես հոռետեսական ապագա որոշել էին, որ հոգեբուժությունը կբաժանվի նյարդաբանության և հոգեբանության միջև: Լատվիացի Նիկիտան էլ առաջարկել էր, որ ամեն պետության ներկայացուցիչ գրպանիկից վերցնի մարդուկ և վրան գրի իր երկրի հոգեբույժ-օրդինատորի ապագան:
Հետ չմնացի: Իմ մարդուկի վրա կարելի էր գտնել հետևյալ արտահայտությունները. USMLE, Եվրոպա, Ռուսաստան, այլ մասնագիտություններ:
Վերջը Խորվաթիան հաղթեց: Բացի նրանից, որ ուժեղ հումորով էին պատրաստել, նաև դերասանական վարպետություն ցուցաբերեցին այն ներկայացնելիս: Ես ինքս նրանց օգտին եմ քվեարկել:
Recent Comments