www.CaucasusNow.com

Originally published at Մատյան անկապության. Please leave any comments there.

Համալսարանի դասախոսը խնդրանքով դիմեց Թագավորական Ակադեմիայի նախագահ եւ Նոբելյան մրցանակակիր պարոն Էրնեստ Ռեզերֆորդին։ Նա պատրաստվում էր ամենացածր գնահատական նշանակել իր ֆիզիկայի ուսանողներից մեկին, երբ ուսանողը պնդում էր, որ վաստակել է ամենաբարձր բալլը։ Երկուսը, դասախոսն եւ ուսանողը, համաձայնվեցին վստահել երրորդ, անշահագրգիռ անձի դատողություններին։ Ընտրվեց Ռեզերֆորդը։ Քննության հարցը այսպիսինն էր՝ «բացատրեք, ինչպես հնարավոր է չափել շենքի բարձրությունը բարոմետրի օգնությամբ»։
Ուսանողի պատասխանը հետեւյալն էր՝ «պետք է բարձրանալ շենքի կտուր, իջեցնել բարոմետրը ներքեւ երկար պարանով, այնույետեւ բարձրացնել, եւ չափելով պարանի երկարությունը, ստանալ շենքի ճշգրիտ բարձրությունւը»։
Դեպքը իրոք բարդ էր, որովհետեւ պատասխանը ամփոփիչ էր եւ ճշգրիտ։
Մյուս կողմից, դա ֆիզիկայի քննություն էր, եւ պատասխանը այդքան ել կապ չուներ ֆիզիկայի գիտելիքները կիրառելու հետ։
Ռեզերֆորդը առաջարկեց երիտասարդին կրկին փորձել պատասխանել։ Վեց րոպե հատկացնելով, նա նախազգուշացրեց, որ պատասխանը պետք է ցուցադրի ֆիզիկայի օրենքների իմացությունը։ Հինգ րոպե անց ուսանողը այդպես ել չգրեց ոչ մի բան իր թերթիկի վրա։ Ռեզերֆորդը հարցրեց, արդյո՞ք նա հանձնվում է, սակայն ուսանողը պատասխանեց, որ նա ունի խնդրի լուծման մի քանի տարբերակ, եւ ընտրում է լավագույնը։
Հետաքրքված, Ռեզերֆորդը խնդրեց երիտասարդին պատասխանել։ Նոր պատասխանն էր՝ «բարձրացեք կտուր, նետեք բարոմետրը ներքեւ, եւ պահեք ընկնելու ժամանակը։ Այնուհետեւ իմանալով ժամանակը հեշտ կլինի ստանալ շենքի բարձրությունը»։
Ռեզերֆերդը հարցրեց իր գործընկերոջը, արդյոք նրան բավարարում է պատասխանը։ Նա համաձայնվեց, ասելով որ պատասխանը բավարար է։ Սակայն, գիտնականները խնդրեցին կիսվել պատասխանների այլ տարբերակներով։
- Տարբերակներ շատ կան – ասաց ուսանողը – օրինակ, կարելի է փողոց դուրս գալ մի լուսավոր օր, եւ չափել բարոմետրի բարձրությունը, եւ դրա ստվերի բարձրությունը, ինչպես նաեւ չափել շենքի ստվերի բարձրությունը, այնուհետեւ համաչափությունը հաշվելով, ստանալ շենքի բարձրությունը։
– Վատ չէ – ասած Ռեզերֆորդը։ Այլ տարբերակներ՞։
– Կա շատ պարզ ձեւ, որը, ես վստահ եմ, ձեզ պիտի դուր գա։ Վերցնում եք բարոմետրը ձեռքերի մեջ, եւ բարձրանում աստիճաններով, ընթացքում բարոմետրը պատին հպելով, եւ նշումներ անելով։ Բազմապատկելով նշումների քանակը բարոմետրի երկարությանը, կստանաք շենքի բարձրությունը։ Բավականին ակներեւ ձեւ է։
Եթե ուզում եք ավելի բարդ տարբերակ – շարունակեց նա – ապա կապեք բարոմետրը կարչ թելից, եւ ճոճանակի պես շարժելով, գտեք ձգողականության մեծությունը շենքի հիմքի մոտ, եւ շենքի կտուրի վրա։ Այդ մեծությունների տարբերությունը իմանալով, կարելի է հաշվել շենքի բարձրությունը»։ Կարելի է նաեւ հաշվել բարձրությունը ճոճանակի պրեցեսիան իմանալով։
Եվ վերջապես, ամենալավ մոտեցումը, երեւի կլինի սա՝ վերցրեք բարոմետրը ձեզ հետ, գտեք շենքի կառավարչին եւ դիմեք նրան՝ «պարոն կառավարիչ, ես ունեմ հրաշալի բարոմետր, այն ձերն է, եթե դուք կհայտնեք ինձ շենքի բարձրությունը»։
Այդ ժամանակ Ռեզերֆորդը հարցրեց ուսանողին, արդյո՞ք նա չգիտի խնդիրը լուծելու ընդունված ձեւը։ Ուսանողը խոստավոնեց, որ գիտի, սակայն կուշտ է դպրոցով եւ ուսումնական հաստատություններով, որտեղ դասավանդողները ուսանողների վզին են կապում իրենց մտածելակերպը։
Այդ ուսանողի անունը՝ Նիլս Բոր էր

Իմ nokia n900-ի համար կա ծրագիր, որը ինչքան բարձր է օդ նետվել հեռախոսը։
Այսպիսով, ես գիտեմ խնդրի լուծման մի նոր ձեւ, նոկիայի օգնությամբ ։Ճ
ու տենց

Originally published at Մատյան անկապության. Please leave any comments there.

իսկ դուք գիտե՞ք որ Ռուսաստանում մարդիկ նախորոք վճարել են հարմարավետ օպոխմել կազմակերպելու համար։ Որովհետեւ վստահ են, որ ձեւ չկա, այնքան են խմելու՝ մեռնեն։

ու տենց

Originally published at Մատյան անկապության. Please leave any comments there.

Նկատված է, որ շատ երևույթներ մենք հասկանում ենք, քանի դեռ չենք փորձում դրանք ավելի լավ ճանաչել։

Բոլորը գիտեն՝ ինչ է ժամանակը մինչև չենք սկսում խորանալ դրա սահմանման մեջ։
Ոչ ոք առօրյա կյանքում չի հարցնում՝ ինչ է կոնֆլիկտը կամ ինչ է նշանակում հասկանալ, ու գերազանցապես իր համար գիտի, թե դրանք ինչ են։

ու կրկին նույն շաբլոն քարկոծված բանը
Ինչքան շատ բան ես գիտեմ, այնքան գիտեմ, որ չգիտեմ
որի իմաստը սակայն քչերին է հետաքրքրում հասու

զգոն եղե՛ք
նոր տարվա գիշերը
վիշապներն են իջնում ժայռոտ սարերից
որսի…

այստեղից
ու տենց

Originally published at Մատյան անկապության. Please leave any comments there.

Ժամանակը պատրանք է, լանչի ժամանակը՝ կրկնակի։

Այ, տարին են ամփոփում մարդիկ, ու դա բնական է․
մենք սիրում ենք չափել այն ամենը, ինչ ձեռքի տակ ընկնում է, լինի դա ծախսված ժամանակը, մթնոլորտային ճնշումը, թե պուպուլի աշտարակի երկարությունը։ Դա, կարելի է ասել, գիտական մոտեցում է։
Նույնիսկ ֆլեշմոբ եղավ, ի՞նչ եմ արել, ինչի՞ն եմ հասել այս տարվա մեջ։ Ես ել մտածեցի, ի՞նչ եղավ։ Այո, ձեռքբերումներ կան։ Բայց կորուստներ ել կան։ Ու ի՞նչն է իմ համար ավելի կարեւոր, այս ձեռք բերումը, թե այս կորուստը։
Օրինակ, եղա նահանգներում։
օկեյ, ձեռք բերում է, հետաքրքիր էր։
Ուզու՞մ էի ես այնտեղ գնալ։ Չէ, պարզապես գլխիս ընկավ։ Լավ է, իհարկե։ Բայց այդ մասին չեի երազել։
Իսկ այն ինչ ուզում էի անել, արե՞լ եմ։ Երեւի չնչին մասը։
Իսկ ո՞րն էր իմ համար ավելի կարեւոր, կորուստը, թե ձեռք բերվածը։

Ու գուցե այն, որ տարի տարի հատվածներ ենք նկարում մեզ համար չգիտես երբ վերջացող գծի վրա, պիտի հիշեցնի, որ գիծը վերջավոր է, իսկ այն կարեւոր բաները որ ուզում ես իրականացնել, կարող են այսպես ել չիրագործված մնալ։
Ու գիտեմ, որ այս տաս օր արձակուրդի ընթացքում չեմ հասցնի ոչ մի բան անել։ Երեկ հասցրել եմ ՆՅ-ի նկարները մշակել, գուցե այս գիշեր լցնեմ, ցույց տամ։

Հա, մեկ ել «նոր տարի»ն ակներեւ ցուցադրում է, ինչպես մենք չենք սովորել չսպառել։ Ու այո, ես ագահ եմ, ու ափսոսում եմ իմ փողերը, որոնք գնացին տոնական զարդարանքներին, կամ տոնական հեռուստահաղորդումներ պատրաստելուն։ Ես ափսոսում եմ հանրապետության հրապարակի տոնածառի վրա ծախսված եղեւնիները։ Եթե այդ մեծ եղեւնին լիներ ոչ բնական եղեւնիներից, ոչ ոք չեր նեղանա։ Միեւնույն է, ամբողջ տոնը կեղծ է, եթե «ձմեռ պապերը» կեղծ են, ինչու՞ «եղեւնին» պիտի իսկական եղեւնիներից լինի։ Դրանք ինչու՞մ են մեղավոր։ Իսկ ես կնախնտրեի, որ այդ տոնակատարության համար հատկացված գումարները ծախսվեն մի քիչ ավելի հավասարաչափ տարվա ընթացքում, ու օրինակ, փողոցը, ավելի խնամված տեսք ունենար տարվա բոլոր ամիսներին։ Այո, աղքատ ենք, չենք կարող մեզ թույլ տալ քեֆ ուրախություն, պետք ել չէ։ Գոնե արժենավայել կապրենք, ոչ թե տարին մի երկու օր մեզ կհամոզենք որ ամեն ինչ լավ է, կամ չգիտեմ ում աչքերի մեջ փոշի կլցնենք։ Բայց ես չեմ կարող այդ կապակցությամբ առանձնապես դժգոհել, որովհետեւ դա այն է, ինչ ուզում է ժողովուրդը։ Ժողովուրդը ուզում է տոնակատարություն, ու իր իսկ անձնական փողերն է ծախսում ոչ ռացիոնալ․ ծնունդներին, նոր տարիներին, հարսանիքներին՝ ուրիշների աչքերի մեջ թոզ փչելով։ Օհ ժամանակներ, օհ բարիքներ, դա կարելի է միշտ ասել ։Ճ
Անկեղծությունը երբեք ել հասարակության լայն շրջաններում չի գնահատվել։

Պատմեմ մի երկու «նոր տարիների» մասին։
Մի անգամ, եվրոպայի սրտում, նոր տարի։ Ես ուզում էի ինչպես միշտ հանգիստ տանը նստել, ինետվել, կարդալ, չաթվել։ Դե վերջինը այս գիշեր լավ չի ստացվում, բայց ոչինչ, մեծ կորուստ չէ։ Ուրեմն, մի հատ մեքսիկացի կար, ասեց, արի էլի, իմ հետ, լավ ռեստորանչիկ եմ գտել, գնանք հաց ուտենք, խմենք։ Ու քանզի ես երիտասարդ էի եւ անփորձ, մտածեցի լավ, ի՞նչ է ինձանից պակասելու, գնամ, թող իրան մենակ չզգա։ Բայց հիմա ես գիտեմ, որ պետք էր իմ իսկ ցանկությունները ավելի շատ հարգել, ու գնահատել։ Դժվարությամբ դուրս եկա, հեծնեցի հեծանիվս, իջա փողոց։ Քթիս խփեց ալկոհոլը։ Ամբողջ քաղաքում ուգառի հոտ էր կանգնած։ Հետո տեսա, ինչպես է ժողովուրդը նետվում ու բթվում տրամվայների մեջ։ Մոտավորապես այնպես, ինչպես մեր մոտ ամառը Սեւանից Երեւվան էլեկտրագնացքի մեջ են նետվում։ Չեն նետվում, գրոհում են։ Ամենուր ջարդված շշերի բեկորներ էին, դրանք զգուշորեն շրջանցելով իջա քաղաք։ Ամենուր խմածներ, բոլորը կարծես խելագարվել են։ Հետո՝ հրավառություն, այո, թանկ, որակյալ հրավառություն։ Ռեստորանչիկն ել չկպավ․ մեքսիկացու հետ ամբոխը բաժանեց, իսկ հեռախոսային գծերի ծանրաբեռնվածությունը թույլ չտվեց զանգվել։ Արդյունքում հավես խաղաղ երեկո անցկացնելու տեղը մրսեցի, ու լիքը խելագարված մարդ ու շշերի բեկոր շրջանցելով ճամփա քշեցի։ Լավ դաս ստացա այդ օրը, պետք է իմանալ ինքդ քեզ, ու հարգել քո իսկ ցանկությունները։
Այլ տարի, Երեւան։ Ձյուն էր գալիս, փողոցները դատարկ էին, գեղեցիկ էր քաղաքը, ու ոչ սովորական տեսք ուներ, ու ես լուսանկարում էի։ Նկատեցի, որ տասներկուսից մեկը՝ հրապարակի վրա համերգ էր։ Իսկ շուրջը դատարկություն, բոլորը ընտանիքների հետ են, ինչպես ընդունված է։ Համերգին միայն մի քանի հնդիկ ու սեւամորթ կային։ Իսկ երբ մարդիկ սկսեցին դուրս գալ բնակարաններից զբոսնելու, մեկի կողմերը, համերգը ավարտվեց։ Այդ ժամանակ ես նկատեցի որ մեր մոտ ամենահանդուրժող ղեկավարությունն է, որը հատուկ օտարերկրացի հյուրերի համար համերգներ եւ տոնակատարություններ է կազմակերպում։
Մեկ ել, ժողովուրդ, խմած մարդիկ մեքենա են քշում, ու ամեն նոր տարվա գիշեր կամ իրար, կամ անմեղ մարդկանց խփում են, այնպես որ, զգոն եղեք։
ու տենց

Chnayac liq@ gorcerin, es u Fayan jamanak gtanq u nkarvecinq ays posti hamar, vor aveli gunegh shnorhavorenq fashionblog.am-i shat sireli @ntercoghnerin. I srte shnorhavorum enq bolorin! Husov em 2011-@ boloris kberi hajoghutyun, liq@ pogh u iharke meeeec ser. Bolorin maghtum em steghcagorcakan burn hajoghutyunneri u urakhutyan tari. Mez lusankarelu hamar shnorakalutyun em haytnum Artyomin Abovyanin.

Բանաձևում հայտնի սոցհարցում անցկացնող կա. ես եմ…. Երեխեքն արդեն գիտեն, եթե թուղթն ու գրիչը ձեռքիս բոլորի մոտով պտտվում ու տարօրինակ հարցեր եմ տալիս, ուրեմն բլոգի թեմա չունեմ ու բանաձևցիների հաճախ [...]

A

Այս տարվա վերջին գիրքս էր: Եթե շատ ուզեի, վերջին 70 էջը կթողնեի Նոր տարվա տնային կալանքին. առանց այդ էլ շատ ժամանակ եմ ունենալու, ու հաստատ կհասցնեի գոնե մի երեք-չորս գիրք վերջացնել: Ուղղակի մի տեսակ զգացի, որ չեմ ուզում հետս մյուս տարի տանել, նստեցի, էսօր վերջացրի:

Ընդհանրապես, շատերն ասում են, թե գրելը կանանց մոտ այնքան էլ լավ չի ստացվում: Ինչ-որ չափով կիսում եմ այդ կարծիքը, որովհետև կարդացածս խիստ սահմանափակ թվով կին գրողների գործերը հեռու էին կատարյալ լինելուց («Բարև թախիծը» չհաշված): Նույն կարծիքը լսել եմ նաև Դյուրասի մասին: Այդքանից հետո զարմանալիորեն համարձակություն ունեցա կարդալու նրա գրքերից: Ավելին՝ հիմա կարծիքս եմ գրում ու պիտի նախապես զգուշացնեմ, որ դրական է:

Սիրում եմ գրքեր, որոնք ոչ թե ուղեղիդ ծալքերի մեջ են թափանցում, ստիպում, որ մտավոր որոճ կատարես, այլ կարդալիս զգում ես՝ պատկերներ տեսնում, ձայներ լսում, շոշափում: Մարգըրիտ Դյուրասի ստեղծագործությունը հենց դրանցից էր: Կարդում էի երթուղայիններում, տանը՝ քնելուց առաջ, գրադարանում, երբ հոգնում էի պարապելուց: Ու ամեն բառը, նախադասությունը մի պատկեր էր դառնում, մի զգացողություն: Լեզուն պարզ էր՝ հասկանալի, բայց դրանով մակերեսային չէր դառնում: Նախադասությունները կարճ էին, հաճախ՝ անստորոգյալ: Տեղ-տեղ թվում էր՝ ֆիլմ եմ նայում: Զարմանալի չէ, որովհետև հեղինակն ամեն դեպքում նախատեսել է, որ դրա հիման վրա ֆիլմ պետք է նկարահանվի: Այդ մասին նշվում էր նույնիսկ ծանոթագրություններում, թե նկարահանելիս որ տեսարանն ինչպիսին պետք է լինի: 

Սիրում եմ ինքնակենսագրական գրքեր: Մերկ իրականությունը, «ինչպես եղել է»-ն ինձ ավելի են ձգում, քան «ինչպես կարող էր լինելը»-ը, որքան էլ ռեալիստական գույներով նկարագրված լինի: Դյուրասի գիրքը կարդալիս ամեն վայրկյան զգում էի դա, հասկանում, որ «սա արդեն եղել է»: Ավելին՝ որպեսզի ավելի լավ հասկանամ, ընթացքում նույնիսկ նրա կենսագրությունն ուսումնասիրեցի:

Մի խոսքով, սիրուն գործ էր, բայց սա երևի առաջին ու վերջինն է, որ Դյուրասից կարդում եմ: Չգիտեմ ինչու, պատկերացնում եմ, որ մնացածները կրկնություններ են: «Սիրեկանը» որ հաստատ:

Originally published at Մատյան անկապության. Please leave any comments there.

Если власти играют не по правилам, то не надо играть по навязанным ими правилами, надо играть так же как и они – без правил или против правил. Хакерская культура, хакерская логика и стиль.

այստեղից

ու տենց

I will soon be performing in Milan as part of the Fclassmate Series at Jerome Zodo Gallery, via Lambro 7, 7:31 pm on January 10, 2011.


“Family Returning Blows” is a solo performance about domestic violence which combines personal narratives, news reports, Facebook images and Armenian idioms to explore the power dynamics among genders and within the world order. Taking place between New York City and Yerevan, between the private and the public, between male and female, a story simultaneously evolves and destructs. Writer/performer Nancy Agabian creates an insular world with movement, voice, projected images, and homemade props to investigate intimacy — sexual, technological, and familial — and finds meaning in tinderboxes of violence, from the upstairs neighbors to presidential policies.

Originally posted by iparika at 2010-ի կենսափորձս

Բրիֆինգ ուղիղ հարցեր նախագծի վերջին թողարկումներից մեկի հյուրը առողջապահության նախարարության աշխատակազմի ղեկավարն էր, որի հետ քննարկում էինք անվճար համակարգից օգտվելու կարգը, բուժհաստատությունների այսօրվա գործելաոճը: Վահան Պողոսյանը պնդում էր, որ այսօր [...]

A

Այս թողարկման մեջ՝

• Հատուկ տոնական հյուրն է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը
  
• Վերլուծոմ ենք նոր քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանին
  
• Գևորգ Էմինի արձանը սիրահարների այգում
• Քիմ Քարդաշյանը լուծում է կաթի գների խնդիրը
  
• Օտարալեզու դպրոցների մասին օրենքի կարևոր նրբությունը
• Գոյություն ունի՞  Ձմեռ Պապ
• և այլն

Ներողություն ենք խնդրում որոշ դրվագներում ձայնային խնդիրների համար: