www.CaucasusNow.com

1. My first city is Boston. A four-year-old squiggling at Fenway Park, I got a free tiny
t-shirt, a red sock over the skin of my heart: allegiance beyond reason though I do not
care for baseball.

2. I lived in Los Angeles for nine years and I liked it. A kind place to become a young artist,
it gave me forward rushing in a car at night with the radio on: a communal privacy, creative
down time.

3. I am critical of capitalism especially the kind that makes it perfectly reasonable that all the
shrinks leave in August.

4. The people who consider themselves New Yorkers and love the city are the minority.
There are far more people who live here and hate it. But no one ever imagines
a. all the immigrants making money to send home but long for their culture
b. all the creative misfits whose day jobs allow no time for art
c. all the mothers who pray their children aren’t swallowed by the world

Trade Center Bound E Train the automated lady announces, as if it still exists. She says
world like whorl, emphasis between the O and the R, a verbal thumbprint. The subway is
the place I go to the most, other than my home or job. All this time I have been bound
for a place that no longer exists, narrated by no one. Living in the negative space, where
history has already been lived, we are complicit in a name that we don’t want to die, to
save a place that hurt us.

There is excitement in suspicion, a pain in not knowing the truth. Belonging,
I do not belong, as everyone.

Erb Vogue-um tesa es nkar@, mejqi vra @nka. Mi hat naeq Diannai glxi shlyapan. Shat kreativ a, che? Isk ira koghqi  tghen` Sergey Polyakov@ shlyapaneri designern a. Mek el bacum em odnoklassniks, u en takic vor 3 hat “druzya druzey ” a berum e, tenam es nkarna. Vorosheci canotanal Sergeyi het u patrsatel post dzer hamar, qani vor nra glkharkner@ iroq unikal en.

Shat zarmaca erb imaca glxarkneri gin@` $150-250.  Senc glxarkov u tekuz LBD-ov cankacac kin cankacac vayrum, lini da glamurain party te hamerg, klini ushadrutyan kentronum. Sergey-i khosqerov ir hachakhordner@ henc dra hamar el sirum en nra glkharkner@, vortev bolor lusankarichner@ anpayman nranc nkarum en. Vobschem indznic dzes khorurd, dzer moskvai @nkernerin khndreq vor myus angam dzez mi senc bant beren nver.

Es nkar@ Vogue  amsagri nor hamaric a, isk myus hamarum Sergey i glkharkov nkarel en dzer sireli Naomiin. Voncvor es haskaca Doleckayan havanel a tghu gorcer@, u asel ir stylistnerin vor vercnen nkaren, u iroq shat fotogenik aksesuarner en. Mi 2 khosq Sergey-i steghcagorcakan ughghu masin. Miqani tari ashkhatel a Ekatirinburg um, arel a miqani havaqacu, heto arajark a stacel Moskvayum seriali designer ashkhatelu u teghapokhvel a mayraqaghaq. Krizisi het kapvac serial@ pakum en, u Sergey@ gnum a ashkhati Igor Chapurini asistent. Baic krizisi patcharov Chapurini mot el en linum krchatumner, u Sergey@ darnum a gortsazurk. Tenc sksum a sepakan gorc@. Vogue-i nkarahanumic heto Diana von Furstenberg khostacel a patviri ir myus havaqacui hamar glkharkner. Krizisain taghand-designerneri dasakan orinak…

Miqani svetski personajneri nkar Polyakovi glkharknerov.

Podiumain kerparner…

Ev verjum Sergey@  ir “bantiknerov”.

Վազելուց երեք

լինեի անծանոթ,
երկինքը հասկաղող,
տիեզերանավ,
լռության մեջ թռչող,
արքայադուստր,
ու ձեռքիս տակ բանակ,
լինեի ղեկավար,
հասկացնելու համար,

լինեի ես գրող
անտեսանելին տեսնող,
լինեի ես աղոթք,
միտքս արտահայտող,
լինեի ես անտառ,
ծառեր չթաքնվող,
լինեի լուսացում,
գաղտնին բացահայտող

լինեի ես որսորդ
այլ սնունդ փնտրող,
լինեի կենդանի
այդ վիճակին սազող,
լինեի ես մի անձ,
անչափ շունչ ունեցող,
լինեի սրտի թխկոց,
երբևէ կանգ չառնող

Թոմ Տիկվեր
und so weiter
ու տենց

«Ինչի եմ սիրում ռուսերենը, էդ նրա համար, որ չեն հոլովում օտար անունները։ Ասենք ձաձա Մերի»

ու տենց

 
Երբ Արտակ Ալեքսանյանն ասաց, որ Բանաձևը նոր հեռուստանախագիծ է սկսում ու ես և Մանուն պետք է ՏՏ ոլորտի մասին հաղորդում պատրաստենք` առաջին արձագանքս մտահոգությունն էր, թեև դրա հետ մեկտեղ ոգևորվեցի: Ուրախացա, որ պետք է հաղորդում անեմ, մտահոգվեցի, որովհետև տեղեկատվական տեխնոլոգիաները ինձ համար ամենահետաքրքիր ոլորտներից չէ:

Արդեն պլանավորման փուլում այլ բարդությունները ջրի երես ելան: Ինչպես վիզուալացնել վիրտուալը և ինչպես անել, որ այն հետաքրքիր լինի հեռուստադիտողների լայն շրջանին: Դա իրոք բարդ խնդիր է: Այդ խնդիրը, ինչպես կլուծենք` կգնահատեք ու կասեք դուք, իսկ մինչ այդ` Արտակը, ես, Մանուն և Բանաձևի մյուս թիմակիցները քննարկում ենք թեմաներն ու էջերը, որոնք պետք է Ձեզ ներկայացվեն: Որոշեցինք, որ պետք է այնտեղ լինի ոլորտի խնդիրների մասին մեծ ռեպորտաժ, լուրերի փաթեթ, բլոգերի տեսություն, ժամանցային բաժիններ, սպառողների կարծիք: Մի խոսքով` ամեն ինչ ՏՏ-ի և ինտերնետի մասին::

Նկարահանումները անցնում են խիստ ռեժիմի տակ, բայց արագ և թեթև, ինչպես նորագույն տեխնոլոգիաների կիրառման արդյունքում է լինում: Ես ինձ համար բացահայտեցի, որ IT ոչ բոլոր պերսոնաները են անհետաքրքիր: Ահագին հետաքրքիր բաներ պարզեցի, օրինակ` էլեկտրոնային կառավարման ու կառավարության տարբերությունը: Մի խոսքով, բավական ճանաչողական էր նաև ինձ համար:

Մտահոգությունս ցրվեց ռեպորտաժը նկարահանելիս, իսկ արդեն ստուդիայում` հաղորդման բացումները գրելիս վրա հասավ ստրեսը: Երբեք չեմ ցանկացել հայտնվել էկրանին, այն էլ` որպես հաղորդավար: Մինչև ստուդիա մտնելը ներվային շրջում էի Հ1-ի միջանցքներով: Արդեն տեսագրման կեսից ինձ զգում էին, ինչպես ձուկը ջրում: Բայց ձուկ էլ կա, երկկենցաղ էլ: Հիմա տեսնենք, թե ինչ կստացվի:

Հիմա ինձ ամենաշատը հետաքրքրում է, հետաքրքրեց ձեզ Ինտերակտիվի բովանդակությունը, թե ոչ: Ինչ կուզեիք լիներ , որ չկա: Ինչ չլիներ, որ կա:

>>>

(Source: hetq online; English version: “armenian in brooklyn” blog)

Միշտ այսպես չի եղել. հիմա է, որ ես մտորում եմ, թե որտեղից եմ` հասնելով խորքը` մինչեւ իմ հայկական արմատները: Երբ 1997 թ. ընտանիքս եւ ես արտագաղթեցինք Միացյալ Նահանգներ, ես ընդամենը 10 տարեկան էի եւ ինձ համար դեռեւս բավականին մութ էր այն հարցը, թե ինչ է նշանակում արմատներից կտրված լինել: Ես արագորեն մերվեցի Բրուկլինում, քանի որ դրան նախորդող մի քանի տարում Նյու Յորքում ձեռք բերած իմ ողջ կենսափորձը ընդամենը կապված էր ընտանիքի, դպրոցի եւ այն փողոցի հետ, որտեղ ապրում էինք: Իմ հարեւանությամբ ապրող մարդիկ աշխատավոր դասակարգի ռուս եւ չինացի էմիգրանտներ էին ու 1950-ականներին այստեղ հաստատված իտալացիներ, եւ մինչեւ հիմա էլ այդպես է:

Վաղուց էի խոստացել, որ այս թեմայով մի օր կգրեմ: Երևի արդեն ժամանակը եկել է, էնպես որ զինվեք քարերով, բայց առաջինը թող շպրտի, նա, ով…

«Զզվում եմ հայերից ու հայկական մտածելակերպից» արտահայտությունը բավական մեծ տարածում է գտել: Երևի ավելի շատ են այն գործածողները, քան նրանք, ովքեր հենց այդ հայերն ու այդ մտածելակերպը կրողներն են: Պետք է խոստովանեմ, որ մի ժամանակ ես էլ նման արտահայտություն անելու առիթը բաց չէի թողնում, ու երբ ասում էի, որ ուզում եմ Հայաստանից գնալ, պատճառաբանում էի, որ ուզում եմ հայերից հեռու լինել: Դա տևեց մինչև մի օր, երբ սրա մասին կիսվեցի դասախոսիս հետ, իսկ նա ոչ ավել, ոչ պակաս ասաց.
- Դե ուրեմն հեռու նստիր:

Էդ օրվանից բավական ժամանակ է անցել, բայց մի ակնթարթում գլխումս վառված լույսը մինչև հիմա չի հանգել: Ավելին՝ անընդհատ մտածում, վերլուծում եմ «հայերին ու հայկական մտածելակերպը»՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ է նշանակում դա:

Զզվու՞մ ես հայերից: Իսկ ովքե՞ր են հայերը: Մի՞թե ես և դու չենք ու շատ այլ մարդիկ, որոնց սիրում ենք: Մի՞թե մեր ընտանիքի անդամները, ընկերները, մտերիմները չեն: Զզվու՞մ ես նրանցից: Ո՞չ: Ուրեմն մի ասա, որ զզվում ես հայերից: Իհարկե, չես կարող բոլորին սիրել, բայց փորձիր հասկանալ, որ նրանք, որոնց ատում ես, մյուսներից ոչ թե առանձնանում են նրանով, որ հայ են, այլ ինչ-որ ուրիշ հատկանիշներով: 

Ո՞րն է հայկական մտածելակերպը: Ինչ-որ սահմանված ստանդարտներ կա՞ն: Ո՞վ է որոշել, որ, օրինակ, կաշառքով հարց լուծելը հայկական մտածելակերպ է: Պետք է խոստովանեմ, որ նման պիտակված «հայկական մտածելակերպներն» օտար են ինձ համար, բայց մի՞թե դա նշանակում է, որ ես ինչ-որ ուրիշ կերպ եմ մտածում: Չէ, հարգելիներս, նախնիներս սերունդներ շարունակ հայեր են եղել (դա լավ է, թե վատ, թողնենք մի կողմ), հետևաբար իմ մտածելակերպը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ հայկական: Ու վստահ եմ, որ նրանք, ովքեր «զզվում են հայկական մտածելակերպից», սովորաբար հարգում են իմ տեսակետը: Եկեք պիտակներ չկպցնենք ու չմոռանանք, որ մենք էլ հայ ենք և ունենք մեր մտածելակերպը, թեկուզ այն տարբերվում է մեծամասնության կարծիքից:

Մի ուրիշ ծայրահեղություն է «հայերի նման ազգ չկա» արտահայտությունը՝ դրական իմաստով: Ու կսկսեն գլուխ գովել, թե որքան հին ենք, թե ինչ պատմություն ունենք, թե առաջին քրիստոնյա պետությունն ենք և այլն: Եթե փորփրենք, վստահ եմ, որ յուրաքանչյուր ազգ էլ գլուխ գովելու մեծ կամ փոքր առիթ ունի: Եկեք անտեղի չմեծամտանանք ու չգոռոզանանք, քանզի նույն գերմանացին ուրախանալու ավելի շատ առիթ ունի: Կարող ենք պարզապես սիրել ինքներս մեզ, ու դա ավելի օգտակար կլինի:

Տարածված է նաև «Էս երկիրն ապրելու տեղ չի» արտահայտությունը: Ի՞նչ եք հասկանում սրա տակ: Մի՞թե կարծում եք, որ ուրիշ տեղերում պիտի չաշխատեք, ու փողը երկնքից թափվի, կամ էլ աշխարհի ցանկացած անկյունում գրկաբաց սպասում են ձեզ: Ու չարաչար սխալվում ես, եթե կարծում ես, թե այլ երկրներում իրար տակ չեն փորում: Հա, ես ընդունում եմ, որ բավական պրոբլեմատիկ երկրում ենք ապրում, որ բազմաթիվ խնդիրներ կան, որոնք ուղղակի խանգարում են հանգիստ շունչ քաշելուն, բայց եթե մութ ու ցուրտ տարիներին ապրել ենք, հիմա էլ կարող ենք: Այստեղ հարց է ծագում. ի՞նչ ես ուզում իրականում: Գնա՞լ Հայաստանից: Ոչ ոք քեզ չի խանգարում: Կարող ես հանգիստ հեռանալ, բայց մի վիրավորիր մնացողներին, որոնք ընտրել են ապրել այդ երկրում:

Կան նաև մարդիկ, ովքեր «ոչ մի գնով Հայաստանից չեն գնա», որովհետև «հեռանալը դավաճանություն է»: Սա էլ մի ծայրահեղություն է: Նրանք ոչ մի կերպ չեն հավատում, որ կարող ես օտար երկրներում քեզ ավելի լավ զգալ ու պնդում են, որ դա պատրանք է կամ ժամանակավոր: Սիրու՞մ եք այստեղ ապրել: Ոչ ոք ձեզ չի ստիպում հեռանալ: Բայց մի քննադատեք հեռացողներին, որոնք գուցե պատճառներ ունեն:

Վերջապես մի քիչ անձնականացնեմ այս գրառումս: Հա, ես ուզում եմ հեռանալ Հայաստանից, բայց ոչ նրա համար, որ Հայաստանն ապրելու տեղ չի, որ զզվում եմ Հայաստանից ու հայկական մտածելակերպից, այլ որովհետև զգում եմ, որ դա անհրաժեշտ է ինձ անձնական և մասնագիտական աճի համար: Ու հաստատ հեռանալիս չեմ այրելու հետդարձի կամուրջները:

A

prof. Niklaus Wirth at the 4th Annual Google Test Automation Conference
ու տենց

Վերջերս խիստ սրվել են ռուս իրանական

հարաբերությունները: Իրանում կարծես գնալով ավելի և ավելի է նվազում
վստահությունը Ռուսաստանի Դաշնության նկատմամբ: Ռուսաստանի վարած քաղաքականության դեմ Իրանի դժգոհության հիմնական պատճառը Բուշեհրում կառուցվող ատոմակայանի ավարտման ժամկետների հերթական հետաձգումն է: Հարկ է նշել, որ Իրանը ատոմակայանի կառուցման պայմանագիր է կնքել «Ռոսատոմստրոյ» կազմակերպության հետ 15 տարի առաջ, ընդ որում` նախքան այդ Բուշեհրի ատոմակայանում աշխատանքներ էին տարել նաև գերմանացիները: Այս վերջին հանգամանքը թե՜ Իրանը և թե՜ Ռուսաստանը օգտագործում են իրենց օգտին: Իրանական կողմը պնդում է, որ դա պետք է հեշտացներ և հետևաբար` արագացներ, ատոմակայանի կառուցումը, իսկ ռուսական կողմն էլ իր հերթին փորձում է ապացուցել, որ նախքան աշխատանքներ սկսելը անհրաժեշտ էր քանդել գերմանացիների կառուցածը, ինչը ավելի է երկարացնում աշխատանքը:

Ատոմակայանի ավարտման ժամկետի վերջին երկարացման շուրջ աղմուկ բարձրացավ անցած տարվա վերջում, երբ ռուսական կողմը հայտարարեց, որ տեխնիկական պատճառներով չի կարողանա ավարտել ատոմակայանը նաև 2010 թվականին, սակայն 2010 թ. հունվարին ռուսական իշխանությունները հայտարարեցին, որ ատոմակայանը շահագործման կհանձնվի ընթացիկ տարվա առաջին կեսին:

Այդուհանդերձ, ռուսական կողմի այդ քայլը այնքան էլ չմեղմեց Ռուսաստանի հանդեպ Իրանում տիրող դժգոհությունը, որովհետև Ռուսաստանը կարծես Իրանի հանդեպ կիրառում է կարկանդակի և մտրակի մեթոդը. մի կողմից խոստանում է ավարտել ատոմակայանը, իսկ մյուս կողմից էլ հայտարարում, որ Իրանը սխալ է կատարում` հրաժարվելով Մեծ յոթնյակի վերջին առաջարկությոունից, ըստ որի Իրանից կիսահարստացված ուրանը պետք է տեղափոխվեր Ֆրանսիա և ՌԴ հարստացվելու և ապա հետ ուղարկվելու համար: Հիշեցնեմ, որ Իրանը այդ առաջարկությանը ուղղակիորեն չէր պատասխանել, սակայն նախագահ Ահմադի Նեժադը դեկտեմբերին հայտարարել էր, որ Իրանում կկառուցվեն ուրանի ևս քսան հարստացման կենտրոններ: Ինչևէ, միանգամայն ակնհայտ է, որ Իրանի ատոմակայանի կառուցումը զորեղ լծակ է դարձել Ռուսաստանի ձեռքում, և մնում է հուսալ, որ հայկական ատոմակայանը նմանատիպ ճակատագրի չի արժանա, և մենք էլ չենք հայտնվի էլ ավելի կախյալ վիճակում:

Khelqs gnum a dashnamur nvagogh u ergogh akhchkerqi hamar. Isk erb duq lseq Alinan vonc a ergum khaskanaq inchov e vogeshnchvac im animast optimism@ verjin 2 or@. Alinan 20 tarekan e, na Latviaic e, ergum e inchpes mayreni lezvov, aynpes el ruseren u anglerin.  Nran shat en sirel Londonum, husov em duq el ksireq erb lseq nra erger@ u naeq fashion storyn.

Hishum eq Tori Amosin? Es el hisheci nran erb tesa Alinain, Torii nman karmir mazerov  u dashnamurov, baic aveli anmegh u  nurb)))

Shat sirun dzyn uni, u ira tariqin voch etqan bnorosh dramatizm.  Isk hima arajarkum em lsel Viktor Coy-i “Kukushkan”

Alinan iharke steghcvac e fashion storyneri hamar. Parza, vor vochmi haykakn jurnak es kyanqum chei kara xabei, u ira formati ergchuhi nkarei, cavoq da tenc a. Naeq Orlovai photoshut@ u naev canotaceq kensagrutyan@.

Hima indz senc ban aseq, shat 20 tarekan hay eritasardner giteq vor mecacel en David Bowiei erajshtutyan tak? De uremn  petq el chi spasel vor menq kunenanq es voraki ergchuhiner.

Ցանկացած հասրակության գործառնությունը և զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես ի հաշիվ ներքին ինտերակցիաների` հասարակության ներսում առկա սոցիալակաան խմբերի ու սոցիալական ինստիտուտների միջև փոխհարաբերությունների, այնպես էլ ի հաշիվ արտաքին միջավայրի հետ տեղի ունեցող փոխազդեցությունների: Եթե շարժվենք համակարգային վերլուծության տրամաբանությամբ, ապա հասարակությունը հանդես է գալիս իբրև համապարփակ համակարգ, որի յուրաքանչյուր ենթահամակարգի փոփոխությունը չի կարող չանդրադառնալ ամբողջ համակարգի [...]

 
Նա-Նե մրցանակաբաշխության մասին լսած կլինեք: Մի քանի օր առաջ հայտարարվեցին հաղթողները: Ուրախ եմ. երկու մրցանակ ստացա: Իրականում ուժեղ կանանց հետ շփվելը դժվար է, որովհետեւ նրանք խելացի են, հմայիչ եւ նպատակասլաց: Նրանք այնքան ուժեղ են, որ նրանց գործի ու գործունեության արդյուքնում երկու անվանակարգում հաղթեցի, որովհետև հենց նրանք իրենցով էին օրիգինալ, արտասովոր:

Սոնյա Մաղաքյան եւ Կարինե Աղաքալյան: Մեկն օրում պայքարեց ահաբեկիչների դեմ, մյուսը ցամաքում մինչեւ այսօր էլ մարտնչում է սոցապի, դատախազության… (չթվարկեմ, գրեթե բոլոր նախարարությունների ու նրանց խախտումների դեմ):

Բացեմ գաղտնիքը: Ես ու իմ գեղեցիկ եւ ուժեղ կին հերոսները home party ենք կազմակերպելու: Միասին կնշենք նրանց հաղթանակները: Խոստացել ենք. Այդ օրը շատ ենք խմելու…