The Russian Church Fails in Schools

Filed under: ARMENIA: HIGHER EDUCATION AND SCIENCES — Tags: , — Aryana Petrova @ 11:56 pm January 31, 2010

We have noted several times on this blog the continuous push by Russia’s religious establishment to redefine secularism in the country’s education system. The Orthodox church has championed this drive followed by the Islamic clergy. According to Paul Goble, an expert on the region, such attempts however seem to backfire.

In a recent post in his blog “Window on Eurasia”, via Georgia Daily online magazine, he informs that the Moscow Patriarchate’s push for religious instruction in Russian schools is backfiring in at least 3 ways:
1.
Polls from around the country show that an overwhelming percentage of young people and their parents want to attend courses in secular ethics rather than religion.
2.
Rights activists are warning that religious instruction particularly if it is given by unqualified people will alienate many young people still further from any interest in religion.
3.
Public reaction to the Orthodox Church’s effort highlights two things that the Patriarchate cannot be pleased about. On the one hand, it shows the impact of Soviet anti-religious efforts were more successful and continue to cast a longer shadow than many in that country and the West have thought.

On the other, this reaction calls into question the Patriarchate’s repeated insistence that more than three quarters of the Russian population is Russian Orthodox because more than three quarters of the population is ethnic Russian and that as a result, the Russian state should defer to Orthodoxy rather than defend the secular values enshrined in the Russian Constitution.

More Than 9 in 10 for Secular Ethics

Many surveys have shown little interest in religious instruction in Russia. One recent poll is especially striking: A poll of 1331 children in a Urals city found fewer than a 100 wanted to attend courses in Orthodox culture and a mere handful courses on Islam or Judaism, while 93 percent wanted courses in secular ethics.

This result, the latest in a series of polls conducted by education officials, suggests that relatively few children, perhaps less than one in ten, and their parents are interested in religious instruction, a reflection of both widespread support for secular values and concern about just how religious groups might use such courses.

And because such polls are being used to guide regional administrations concerning the purchase of textbooks and the hiring of instructors, their findings suggest that Patriarch Kirill’s push for such instruction may not have the results that he and the Orthodox Church hoped for or that many human rights activists feared.

Moreover, Mr. Goble refers to Ms. Lyudmila Alekseyeva, the head of the Moscow Helsinki Group, who has pointed out in an interview, the Church itself should recognize that “in fact, the introduction of a school course on ‘The Foundations of Orthodox Culture” is not in [its] interest” either. Ms. Alekseyeva believes that there is nothing more likely to drive people away from religion “than lessons which are conducted by illiterate instructors,” something Russians experienced in the 19th century and that, at least in some places, Russians may experience again in the 21st.

Both these polls and those possibilities naturally are a matter of concern for the Russian Orthodox Church – and for the other “traditional” religions of Russia (Islam, Judaism, and Buddhism). But this pattern because of what it says about the pattern of religious belief in Russia carries with it an even greater challenge to the Moscow Patriarchate.

Equalizing Religion & Ethnicity

More than the leaders of any other faith, the Patriarchate has insisted on an “ethnic” definition of religious life, even as it has denigrated claims by the leaders of other religions, particularly Islam, that they can count as members of their faith all those who identify themselves with a nationality that historically practiced that religion.

Kirill and his supporters regularly claim that almost 80 percent of the population of the Russian Federation is Orthodox because almost 80 percent of the population is ethnic Russian, and many in the Church use that argument to make three inter-related claims about the nature of the country.

First, they insist that the 80 percent figure makes Russia an ethnically and religious unified country with minorities rather than a composite of several different nationalities and faiths.

Second, they say that the state must recognize that reality regardless of what the 1993 Constitution says about the separation of Church and State.

And third, they say that the Russian political establishment must recognize Orthodoxy not just as primus inter pares but as the definer of Russian nationhood and statehood, however tolerant or intolerant the powers that be may prove to be with regard to the other “traditional” faiths or non-traditional ones.

According to Paul Goble, such claims may seem plausible, but the results of this campaign suggest that Kirill and the Moscow Patriarchate may have made a major miscalculation in pushing so hard for religious instruction in the public schools, a drive that could undermine their claims for Orthodoxy and encourage both followers of other faiths and those of no faith at all to defend their interests.

Integration of ICT in Turkish Education

Filed under: ARMENIA: HIGHER EDUCATION AND SCIENCES — Tags: , — Aryana Petrova @ 11:50 pm

In an international conference on learning technologies that took place in London at the beginning of this year, the Education Minister of Turkey Ms. Nimet Çubukçu announced that the use of information technologies was her top priority.

The conference was attended by representatives – usually at ministerial level – of more than 100 countries.

According to Anatolian Turkish news agency, via Zaman Turkish daily, in her presentation Ms. Çubukçu said that several large-scale technological projects have already been carried out to help nearly 15 million Turkish students and 600,000 teachers to have access to various ICT tools.

Even the Shoe Size

According to the Minister, 100 percent of high school students and 95 percent of primary school students have access to the Internet and all the schools have the capability to create and launch their own websites.

Ms. Çubukçu also said that Turkish Education Ministry has implemented several projects in cooperation with major global ICT firms such as Microsoft, Intel and Cisco. “For example, thanks to our e-school system, we can collect more than 100 different data regarding weight, height, attendance, and even the shoe size of 15 million students,” she said.

Stating that Turkey would continue to follow technological advances in the area of education, Ms. Çubukçu added that “our goal is to raise the quality of education, create a better future for our children and help our people be part of the modern world. For this reason, we want to cooperate with all countries not only in the field of education but also in other areas.”

Towards An Arab University in Armenia?

Filed under: ARMENIA: HIGHER EDUCATION AND SCIENCES — Tags: , — Aryana Petrova @ 10:04 pm

The Armenian higher education scene continues to internationalize and, strangely, to fragment more. This is despite Minister of Education Mr. Ashotian’s repetitive assertions that there is a need for better deployment of national resources and therefore a more concentrated and integrated structure. Meanwhile, the total number of students in higher education remains unchanged.

Hardly two months after Mr. Ashotian proudly announced that the Moscow State University will open a branch campus in Yerevan next year, Minister of Territorial Administration Mr. Armen Gevorgian recently declared that an Arab university may open its doors in Armenia in the near future.

Strangely, the news has been reported only by Azerbaijani media.

According to Today.az Azerbaijani online magazine, Mr. Gevorgian discussed the possibilities of cooperation in the field of education and science with Vice-Chancellor of Higher Colleges of Technology Mr. Tayeb Kamali during his visit to the United Arab Emirates. The issues will be further examined when Mr. Tayeb Kamali visits Armenia in February 2010.

At the invitation of the Minister of Education and Scientific Research of UAE Mr. Nahyan Bin Mubarak Al Nahyani, Mr. Armen Gevorgian also held talks with members of UAE’s “Young Leaders” organization.

Mr. Gevorgyan expressed Armenia’s readiness to establish the Arab university in Armenia, which will be the first in the region.

It is too early to comment the initiative as it is unclear at this point what kind of institution will be established. Will it merely be a technical institution with Emirati owners or will it be a rather comprehensive institution similar to the American University of Armenia and the Russian-Armenian University. In the latter case, the new HEI may indeed fill up in a major gap that exists in Armenia’s cultural and scientific links with the Arab world.

Պետհամալսարանում, ինչպես կառավարությունում` առանց հիգիենայի

Filed under: blog.banadzev.com — Tags: — շուշան ավագյան @ 8:01 pm


 
IMG_3040Մի քանի շաբաթ առաջ էր, որ ֆոտոլրագրող Գագիկ Շամշյանը նկարել էր, թե ինչ պայմաններում են տեղափոխում կառավարության աշխատակազմի համար նախատեսված հացը:

Մի քանի օր առաջ ստացանք մեր ընթերցողներից և ենթադրում եմ ԵՊՀ –ի ուսանողներից մեկի ահա այս նկարները և նամակը, որը ներկայացնում եմ առանց խմբագրման.

 
IMG_3041
Արտակ ջան, ինչպես տեսնում ես, մենք ուտւմ ենք տաքսիով տեղափոխված հաց, եթե հնարավոր է անրադառնանք այս հարցին Ձեր բլոգում: Հիգիենա, թե փող այս է խնդիրը:

Ես կարծում եմ, որ սա ոչ փող է, ոչ էլ հիգիենա, այլ ուղղակի` վերահսկողության բացակայություն: Իսկ դուք ինչ եք կարծում?
 

ՎԱՀՀԱԲԻԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԾԱԳՄԱՆ ԵՎ ՏԱՐԱԾՄԱՆ ՊԱՏՄԱԿՐՈՆԱԿԱՆ ՀԻՄՔԵՐԸ

Filed under: Arevelk.info — Tags: — nara.sahakyan @ 7:08 pm

Սաուդյան Արաբիա

Արաբիայում  XVIII դ. վահհաբիական շարժման հիման վրա ստեղծվեց Սաուդյան  պետությունը։ Վահհաբիականության ծագման և տարածման մասին մեզ տեղեկություն բնականաբար կարող է տալ Արաբիայի` այդ ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական իրավիճակի ուսումնասիրությունը։

XVI- XVII դդ. Արաբական հողերի զգալի մասը գտնվում էր օսմանյան տիրապետության տակ։ Իսլամական հոգևորականությունը զգալի չափով հեռացել էր իսլամի վաղ շրջանի բարքերից և չէր հետևում շարիաթի օրենքներին։ Օսմանյան կայսրության մեջ  պարզապես ծաղկում էին ապրում սուֆիական օրդենները։ Նրանց` սրբերի պաշտամունքը լայն տարածում էր գտել իսլամական աշխարհում։ Սուֆիների ազդեցության տակ տարածում գտան նաև ալկոհոլի, ծխախոտի, հաշիշի օգտագործումը, երաժշտությունը և այլն։ Բարքերի նախկին անաղարտությունը պարզապես վերացել էր։ Սրբերի պաշտամունքը այնքան էր տարածվել, որ իսլամի հիմքը հանդիսացող` Ալլահի միակը լինելու գաղափարը գրեթե մոռացվել էր: Այս ամենի հետ մեկտեղ երկրում տարածված էր կաշառակերությունը` իր դրսևորման բոլոր ձևերով։ Օսմանյան սուլթանների համար կարևորը նյութականն էր և ոչ թե հոգևորը, այս էր պատճառը, որ Ստամբուլում իսլամի մի շարք ուղղություններ լավ ընդունում ունեին։

Հիջազ

Արաբական թերակղզու մեզ հետաքրքրող հատվածը նրա կենտրոնական մասն է` Հիջազը։ Հիջազում, ուր սկիզբ է առել իսլամը, որքան էլ որ տարօրինակ է, լայնորեն տարածվել էր սրբերի պաշտամունքը։ Այստեղ պաշտամունքի առարկա էին դարձել նաև մարգարեի զինակիցների և կնոջ գերեզմանները։ Հիջազի բնակչությունը անգամ զոհ էր մատուցում նրանց։

Մյուս կողմից պետք է նշել նաև, որ մեզ հետաքրքրող ժամանակաշրջանում (XVIII- XIX դդ.) Արաբիան սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամի մեջ էր գտնվում։ Ինչպես գիտենք` արաբական հասարակությունը կազմված էր մի շարք ցեղերեից։ Զգալի չափերի էր հասել միջցեղային կռիվները։ Այս պայքարը ընթանում էր Արաբիայում կենտրոնական իշխանությունը գրավելու համար։ Եվ, բնականաբար, այս անհաշտ վիճակը հանգեցնում էր տնտեսության վատթարացմանը։

Եվ հենց այս ժամանակ պատմության թատերաբեմ են իջնում վահհաբիականները, որոնք ձգտում էին վերադարձնել իսլամի չապականված վիճակը և մարգարեի օրոք եղած բարքերը։ Այս ուղղությունը, ծագելով ճիշտ ժամանակին ու ճիշտ տեղում, հետագայում օգտագործվեց քաղաքական ուժերի կողմից և դարձավ ժամանակակից աշխարհի հզոր երկրներից մեկի` Սաուդյան Արաբիայի հիմնաքարը։

Վահհաբիականությունը, հենվելով Ղուրանի և Սուննայի տեքստի բառացի ընկալման վրա, չէր ընդունում անգամ մարգարեի գերեզմանի պաշտամունքը։

Սակայն պետք է նշել, որ վահհաբիականության ծագումը և տարածումը միայն ներքին գործոնների հետևանք չէր, այն ուներ նաև իր արտաքին գործոնները։

Խոսելով Արաբիայում տիրող իրավիճակի մասին` ցույց տվեցի այն պատճառները, որոնք մպաստեցին վահհաբիականության տարածմանը։ Սակայն պետք է նաև նշել, որ միայն այդ  պատճառները չէ, որ որոշիչ դեր ունեցան։

Փորձենք պատկերացնել տվյալ ժամանակաշրջանում աշխարում տիրող իրավիճակը։ Մի կողմից եվրոպական գաղութային քաղաքականություն, մյուս կողմից Օսմանյան կայսրություն։ Այս դեպքում Եվրոպան հավատարիմ է մնում «բաժանիր և տիրիր»-ի քաղաքականությանը։ Ի՞նչ է սա նշանակում։ Նշանակում է, որ Օսմանյան հրեշին տապալելու լավագույն ձևը նրա կազմի մեջ եղած ժողովուրդներին կենտրոնական իշխանության դեմ դուրս բերելն էր։ Արաբիայի ժողովուրդը հենց նման ժողովուրդներից մեկն էր։ Եվրոպային օգնում էր հենց ինքը` Օսմանյան կայսրությունը։ Այստեղ չկար կյանքի և գույքի ապահովություն, և այս հանգամանքը ոտքի էր հանում  կեղեքվող բնակչությանը։

Մի շարք պատմաբանների կարծիքով վահհաբիականության վրա նպատակադրված աշխատել է Բրիտանական կայսրությունը։ XVII դարում բավականին մեծ թվով եվրոպացի երիտասարդներ , որոնք ձևացնում էին, թե իսլամ են ընդունել, հաստատվում էին Թուրքիայում, Եգիպտոսում, Սիրիայում։ Նրանք այստեղ սովորում էին մուսուլմանական հոգևոր ուսումնական հաստատություններում և դառնում էին «մուսուլման աստվածաբաններ»։ Բայց փաստերը ցույց են տալիս, որ նրանք բրիտանական հատուկ ծառայությունների հետազոտողներ էին։ Այս ամենի արդյունքում նրանք XVIII դարի սկզբին գտան Օսմանյան կայսրությանը տապալելու արդյունավետ ուղիներ։ Նրանց մեթոդը դարձավ Ղուրանին և Սուննային տառացի հետևելը, և ոչ թե դրանց իմաստների ընկալումը։ Սա է պատճառը, որ «վերադարձ դեպի նախնական վիճակին» լոզունգի տակ վահհաբիականները պարզապես վերացնում էին իսլամական մշակութային արժեքները։

Այս ներքին և արտաքին պատճառները եղան լուրջ խթաններ վահհաբիականության ծագման և տարածման գործում։

Nike-i nor khanut@

Filed under: FashionBlog.am — Tags: — Armen Galyan @ 6:35 pm

4_

Ays khanut@ bacvel e Tokioum. Chartarapet@ Masamichi Katayaman e. Eli Japonia uzeci…

1

3

2

Share/Save/Bookmark

Իրանն իմ աչքերով

Filed under: Arevelk.info — Tags: — Diana.Hovhannisyan @ 6:28 pm

Իրանն իմ աչքերով
Ողջույն սիրելի ընթերցող: Կփորձեմ շատ համառոտ ներկայացնել իմ տպավորությունները ԻԻՀ մասին: Թերևս տեղյակ կլինեք, որ Իրանի Մշակույթի կենտրոնն ամեն տարի տարբեր ծրագրեր է կազմակերպում, որի միջոցով շատ ուսանողներ հնարավորություն են ունենում գնալ Իրան: Նախապես ասեմ, որ ծրագրերի հիմնական նպատակը լեզվի կատարելագործումը և իրանական մշակույթին առավել մոտիկից ծանոթանալն է: Ընդհանրապես կան մեկամսյա և եռամսյա կուրսեր, վերջինս նախատեսված է ասպիրանտների համար: Այս տարի եռամսյա կուրսեր չեն կազմակերպվել, հիշյալ ծրագրի ժամկետը նվազեցված էր (45 օր): Ինքս մասնակցել եմ հենց այս ծրագրին: Նախ ասեմ, թե ինչպես կարելի է մասնակցել. ամեն տարի ամռանը կամ տարվա սկզբին հարկավոր է դիմել Մշակույթի կենտրոն, ներկայացնել անձնագիր և մեկ նկար: Իրենք ձեզ կտան բլանկ, որում անձնական տվյալներից զատ հարկավոր է գրել նաև թեզի կամ դիպլոմային աշխատանքի թեման, ինչպես նաև ձեր հոդվածների վերնագրերը, եթե, իհարկե, տպագրված հոդվածներ ունեք: Իսկ բլանկի վերջում, նախապես ձեզ զգուշացվում է. : Սա շատ կարևոր է, որովհետև ինքս էլ բազմիցս դիմել եմ, բայց անընդհատ մերժում էին: Այս անգամ բախտն որոշել էր ժպտալ:
Ընդհանուր առմամբ ծրագիրն ինձ բավական դուր եկավ: Երևանից գնացել եմ նոյեմբերի 27-ին ավտոբուսով. մոտավորապես 22 ժամում հասել եմ Թեհրան, իհարկե, ասեմ, որ սա հաստատված ժամ չէ. շատ դեպքերում սահմանում շատ են պահում, օրինակ վերադառնալիս 28 ժամում են հասել: Հայաստանից ինձանից բացի ևս երկու հոգի էին մասնակցում, Հայկ Նազարյանը և Գոհար Միքայելյանը: Մեզանից բացի ծրագրին մասնակցում էին երկու պակիստանցի, մի քենիացի ու չինացի: Մենք մնում էինք Թեհրանի հյուսիս-արևմուտքում` Վելենջակում` Շահիդ Բեհեշթի համալսարանի հանրակացարանում: Տեղին է նշել, որ սա Իրանի հնագույն համալսարաններից է, իր նշանակությամբ Թեհրանի համալսարանից հետո երկրորդ տեղն է զբաղեցնում: Համալսարանը և հանրակացարանը շատ մոտ էին, ընդ որում, կային հատուկ ուսանողական ավտոբուսներ, որոնցով հանրակացարանում բնակվող ուսանողները հանգիստ կարողանում էին գնալ համալսարան: Ասեմ, որ հանրակացարանի պայմանները բավական լավն էին, այստեղ` համակարգիչների սրահում տարբեր մարդկանց հետ էինք ծանոթանում. մի անգամ քուրդ ամուսինների հետ ծանոթացանք, որոնց հետ մի քանի ժամ բանավիճել եմ ու փորձել բացատրել, թե ինչ է նշանակում տերմինը, թե ինչ պետք է հասկանալ և ասելով:
Ասեմ, որ առանձին լեզվի դասեր չկային. յուրաքանչյուրս ուներ իր ղեկավարը և աշխատում էր իր թեմայի վրա: Սկզբում շատ էի անհանգստանում, որ հատուկ դասեր չկան, բայց հետո հասկացա, որ այդ էլ իր դրական կողմերն ունի, առաջին հերթին ժամանակի առումով: Թվում է` 45 օրը շատ է, բայց այդպես չէ. սկզբի, երևի թե, մեկ ամիսը հիմնականում կենտրոնացված էի թեմայիս վրա, այդ ընթացքում փորձել եմ հնարավորինս շատ աղբյուներ հավաքել: Մեզ հնարավորություն էին տվել Շահիդ Բեհեշթիի համալսարանի գրադարանից օգտվել, հարկ եղած դեպքում պատճենել, ընդ որում, յուրաքանչյուրս կարող էր 500 էջ անվճար պատճենել: Ի լրումն սրա` ծրագիրը մեզ հնարավորություն էր տվել օգտվել Թեհրանի համալսարանի գրադարանից: Ամեն անգամ իրենց գրադարանները գնալուց հետո, մեծագույն ցավ էի ապրում ու շատ էի տխրում, որովհետև պայմանները չափազանց լավն էին, էլ չեմ ասում ծով գրականության մասին: Իսկ ամենակարևորն իրենց Ազգային գրադարանն էր, ասեմ, որ սրտիս մի մասը թողել եմ հենց այստեղ. հսկայական մեծության գրադարան, փոքրիկ ավազաններ, հիանալի կանաչ, լույսեր, էլ չասեմ սրահների մաքրության, լռության ու լուսավորության մասին… Գրքերն էլ ամբողջովին թվայնացված էին, ցանկացած գիրք հնարավոր էր պատվիրել և 15-20 րոպեի ընթացքում սրահից ստանալ, չգիտեմ, մենք երբ կհասնենք այս մակարդակին…Ասեմ, որ այստեղ ծանոթացանք Ազգային գրադարանի միջազգային վարչության պետի` Համեդ Յարիի հետ, որի օգնությամբ Ազգային գրադարանի անդամ եմ դարձել, ընդ որում, գրադարանի տոմսով կարող եմ օգտվել 2 տարի, հետագայում հնարավոր է երկարացնել: Գրադարանից հետո մի քանի օր խելքի չէի գալիս. մեզ մոտ գրքից օգտվելու, գրքին նշանակություն տալու կուլտուրան, ցավոք, բացակայում է…
Չմոռանամ ասել, որ Թեհրանում եղած ժամանակ եղանք նաև հայկական դեսպանատանը, հանդիպեցինք բոլորիս կողմից շատ սիրելի մեր դեսպանին` հարգարժան Գրիգոր Առաքելյանին: Այդ օրերին եղանք նաև Արարատում: Հասցրեցինք օգտվել նաև իրենց մետրոյից, որը բավական գեղեցիկ էր, ընդ որում, կայաններն հիմնականում անվանված էին բանաստեղծների անուններով: Մի օր որոշեցինք գնալ Շահր-է Ռեյ` գնումների, քանի որ կենտրոնից շատ հեռու էր, մետրոյով գնացինք, պետք է նշեմ, որ այդ օրը մետրոն, ի զարմանս մեզ, անվճար էր: Պատճառը Էնղելաբ փողոցում կազմակերպված ցույցն էր. մարդկանց հսկայական ամբոխը շարժվում էր Էնղելաբ…
Թեհրանում եղած շրջանը համընկավ մոհարրամ ամսի հետ: Մի անգամ մեր պակիստանցի ընկերներն որոշեցին դուրս գալ փողոց ու նկարել փողոցով անցնող ողբացող խմբին: Արդյունքում, մեր բռնել և որպես որոշել էին տանել ոստիկանության բաժին, որպեսզի տեսնեն, թե առհասարակ ինչ են նկարել: Երկար խոսակցություններից ու լաց ու կոծից հետո մեր պատասխանատուն համոզեց, որ իրենք պարզապես ուսանողներ են ու հետաքրքրության համար են նկարել…
Նոր տարին էլ Թեհրանում դիմավորեցինք, ճիշտն ասած նախապես զանգահարել էինք թերթի խմբագրություն, որ Նոր տարուն միանանք հայերին: Բայց այդպես էլ ոչ մի տեղ չգնացինք, մեր սենյակում դիմավորեցինք, բայց շատ լավ անցավ. ուրախ տրամադրություն, իրանական քաղցրավենիքներ, Պակիստանից բերված կաթով թեյ, հայկական պար… Իսկ ամենակարևորը լավ տրամադրվածությունն էր. բոլոր բացասական լիցքերը, տխուր մտքերը մի գեղեցիկ տուփի մեջ էի փաթեթավորել ու որպես նվեր` թողել 2009 թվականին:
Հունվարի 5-ին մեր պաշտպանությունն էր, ասել էին, թե պետք է մոտ 20 րոպե ելույթ ունենանք, ներկայացնենք մեր թեման: Պետք է ասեմ, որ բավական հաջող անցավ պաշտպանությունը: Վերջում մեզ դիպլոմ ու որոշ նվերներ տվեցին:
Հաջորդ օրը մեզ տարան Քաշան, Սպահան, Ղոմ: Հատկապես, այս վերջին շրջագայությունները շատ լավ անցան, ճիշտ է, այդ օրերին շատ քիչ էինք քնում, բայց ամեն ինչ այնքան լավ էր անցնում, որ ընդհանրապես հոգնածություն չէինք զգում: Մինչ Քաշան գնալն եղանք Էմամ Խոմեյնու դամբարանում: Քաշանի ճանապարհին եղանք մի փոքր, բայց շատ գեղեցիկ քաղաքում` Նիասարում, որը ժամանակին գյուղ է եղել, հետո վերածվել քաղաքի, եղանք նաև Աբիանե գյուղում, որը չափազանց հետաքրքիր էր. նախ ամբողջ գյուղի տները կարմիր քարերից ու փայտերից էին կառուցված, ապա գյուղը ցանկացած կողմից ելք ուներ. մեզ ասացին, որ գյուղը մտածված են այդպես կառուցել, որ օտար մարդիկ չկորեն: Պետք է ասեմ, որ բոլոր տների դռների վրա երկու տեսակ թակիչ կար, տղամարդկանց ու կանանց համար. մենք սկզբում բավական զարմացանք այդ երևույթի վրա, ինքներս էլ թակեցինք ու նկատեցինք, որ տղամարդկանց թակիչներն ավելի ուժեղ ձայն ունեն: Այս կերպ տան բնակիչները հասկանում են, թե դուռը ծեծողը տղամարդ է, թե` կին:
Մի խոսքով, երեկոյան, ի վերջո, հասանք Սպահան. Սիոսեփոլը լողում էր լույսի ծովում. այդ պատկերն անդարձ գամվել է հիշողությանս մեջ… շատ գեղեցիկ էր, շատ տպավորիչ… Սպահանը շատ հավանեցի` կարծես ամբողջ Արևելքն ամփոփված է այս քաղաքում… Գիշերեցինք Սպահանի համալսարանի հյուրանոցում: Հաջորդ օրը շրջեցինք Սպահանում, եղանք նաև հայկական եկեղեցում: Սպահանից հետո շարժվեցինք Ղոմ, որտեղ եղանք Էմամ Ռեզայի քրոջ` Մասումեի դամբարանում, որն էլ իր փայլով ու ճոխությամբ ամբողջականացրեց բոլոր տպավորությունները: Կանայք, խելագարի նման լացելով ու ողբալով, մտնում էին ներս, մենք էլ ստիպված եղանք այստեղ չադրա հագնել, քանի որ միայն գլխաշորով թույլ չէին տալիս ներս մտնել:
Երեկոյան շատ ուշ Թեհրան հասանք ու առավոտյան ճամփա ընկանք: Հիմա կմտածեք` Իրանում ամեն ինչ կատարյալ էր, ու ոչ մի դժգոհելու առիթ չկար… Իհարկե, այդպես չէ, բայց զուտ կենցաղային մակարդակի խնդիրները ցանկացած տեղում էլ կան: Պարզապես կարծում եմ, որ երևույթներին հարկավոր է այլ հայացքով նայել. հարկավոր է ամենուր փնտրել ու տեսնել ամենալավը, վերցնել այն ինչ օգտակար է մասնագետի համար ու շարժվել առաջ` հոգու խորքում պահելով լավագույն հիշողությունները….

You don’t live here

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Adrineh @ 4:56 pm

ՄԻՇՏ ՀԻՇԵՆՔ և ՎԱՌ ՊԱՀԵՆՔ ՄԵՐ ՀԵՐՈՍՆԵՐԻ ՀԻՇԱՏԱԿԸ

Filed under: SEUA (Polytechnic) Student Council's Blog — Tags: — VARDAN POGHOSYAN @ 4:52 pm

A

«ՀայՌուսգազարդ»-ը ծեծած տեղն է ծեծում:

Filed under: Academic & Professional Blogging — Tags: — Kristine Hovhannisyan @ 3:14 pm

2010 թվականի ապրիլի 1-ից Հայաստանում կրկին բարձրանալու է գազի սակագինը։
Նման պահանջով «Հայռուսգազարդ» ընկերությունը արդեն համապատասխան հայտով դիմել է Հանրային Ծառայությունները Կարգավորող հանձնաժողով: Ասենք, որ եթե հանձնաժողովը բավարարի հայտը, ապա գազի սակագինը սովորական սպառողների համար կբարձրանա 41.6 տոկոսով:
«Հայռուսգազարդ» ընկերությունը նման որոշումը բացատում է հիմնականում դրամի արժեզրկմամբ և դոլլարի արժևորմամբ: 2009-ի ապրիլի ապրիլի 1-ից ի վեր [...]

Share/Save/Bookmark

ասք իմ չաթի մասին

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — շուշան ավագյան @ 3:13 pm

(15:09:46) norayr: anyone tried to crosscompile gentoo system in QEMU by using sd card as a qemu hard drive?
(15:10:05) norayr: then get out out the card and insert it into nokia
(15:10:27) Stskeeps: norayr: there are insane people like that around here, yes
(15:10:33) norayr: nice :)

ու տենց

ասք դավադրության մասին

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — շուշան ավագյան @ 1:28 pm

դավադիտդրության մասին տեղեկությունները գտնված են ֆեյսբուկյան ընկերոջ լուսանկարների մեջ։


crosspost to [info]graffiti_am

ու տենց

Ծաղկաձորը կկարոտի Մեզ

Filed under: Wars and Peaces — Tags: — Robbie Raul @ 6:03 am


Ահա այսպիսի Խոսքերով սկսեցի Ես Իմ այսօրվա գրառումը:



Այսօր Վերադաձա Ծաղկաձորից ուր մեկնել էի որպես հանգսստացող Խմբի պատասխանատու ամսի 28-ին ը Վերադարձա այսօր , Իմ հետ մեկնել քին ևս 37 մարդ: Ամենատարբեր տարիքային խմբերի… Նորացին :ՃՃՃ Դպրոցականներ , Ուսանողներ , Մեծահասակներ…


Բնականաբար մեծամասնությունն էին կազմում Ուսանողները:(ՔՀ և Ի , Էներգո , ԷՏ , Ռադիո) Ասեմ շաաաատ , ահավոր շատ հետաքրքիր անցավ , ուրախ , ջերմ ընկերական մթնոլորտում: Ծաղկաձորում եղանակը լավն եր , երեկոյան հիմնականում ձյուն էր գալիս , և աիդ ձյունը շատ տրամադրող և հաճելի էր մեզ համար , քանի որ Սենյակներում այնքան տաք էր , որ երբեմն կարճաթյով էինք ման գալիս, ու չեինք էլ մտածում դրսի ցրտի մասին: Սենյակները ծատ հարմարավետ էին , թեև սենյակներում շատ քիչ ժամանակ էինք անցկացնում , քանի որ այնքան հետաքրքիր զբաղմունքներ կային , որ քնելը կամ հանգստանալը մեր պլանների մեջ այնքան էլ չէր մտնում: օրը 3 անագմ սնվում էինք ճածարոնում , և մնացած ժամանակում անգամ միտք չէինք էլ հասծնում մտածենք ուտոլու մասին , քանի որ դրա կարիքը չէինք զգում: Առաջին օրը անցավ շատ հետաքրքիր: Բոլորս շատ արագ ծանոթացանք, համենայն դեպս Ես, և աշխատում էի բոլորին ծանոթացնել միմյանց հետ: Երեկոյան դուրս եկանք ման գալու դեպի քաղաք: Ձյան ներքո շատ լավ ման եկանք , ուսումնասիրեցինք տեղանքը և վերադարձանք: Ընթրելուց հետո ոմանք հանգստանում էին , ոմանք էլ իրենց ուժերն էին փորձում Բիլյարդի և Սեղանի թենիսի սենղանների մոտ:




Իսկ 24:00-ին սկսվեց ամենահետաքրքիր և սպասված իրադարձությունը: Հանգստյան տան «conference hall»-ում սկվեց Մաֆիա խաղը , որը նպաստեց , որպեսզի բոլորս ավելի մոտիկից ծանոթանանք և ճանաչենք Միմիանց: Խաղը Վարում էի Ես: Սկզբից խաղի մեջ էին 11 մասնակցիներ , իսկ արդեն ժամտ 01:00-ին մոտ մասնակիցների թիվը հասավ 16-ի , կային նաը բազմաթիվ դիտողներ , ովքեր ուղղակի հետևում էին ընկերների խաղին: Մաֆիայի մասին մի փոքր ուշ առանձին գրառմամաբ կպատմեմ , քանի որ դա լրիվ ուրիշ թեմայա… Բոլորը գնացին իրենց սենյակներով ժամը 4-ին մոտ: Ես ասենք քնեցի միայն 5-ի կողմերը , իսկ արդեն առավոտյան 9-ին բոլորս պետք է հավքված լինեինք որպեսզի նախաճածենք և հետո ուղևորվենք ճոպանուղի:

իսկ ճոպանուղի մեզ տարավ ահա այս մեքենան

Դե Լեռնադահուկային սպորտը կարծում եմ շատ հետաքրքր է , սակայն բոլորը չէ որ կարող են զբաղվել դրանով հենց միանգամից , և կարծում եմ դա էր հիմնական պատճառը ,որ այնտեղ մնացինք զգալիորեն քչով: Ես անկրկնելի զգացողություններ ունեցա, ոեև առաջին անգամ էի դահուկներ հագնում:



Նույն սցենարով անցավ նաը 2-րդ օրը , մաֆիան սակայան ավելի հետաքրքիր էր այս անգամ քանի որ մեզ նոր խաղացողներ էին միացել: կրկին մինչև գիշերվա 5-ը բոլորս ակտիվ քննարկումերի մեջ էինք: Իսկ արդեն առավոտյան պատրաստվում էինք Երևան վերադառնալուն , ինչը բոլորիս համար շատ ցավալի էր , քանի որ ժամանակը շատ արագ և հաճելի անցավ: Ինձ մոտ այնեղ վերադառնալու մեծ ցանկություն կա նույնիսկ հիմա:




Շնորհալություն ՀՊՃՀ Ուսանողական Խորհրդին ծաղակձում Եռորյա հանգստի կազմակերպման համար: հուսանք նման միջոցառումները շարունակական բնույթ կկրեն…

We Are


Վինսենտ Վան Գոգի հիվանդությունը. շիզոֆրենիա՞, թե՞ էպիլեպսիա

Filed under: ձանձրալի՜ պատմություն — Tags: — շուշան ավագյան @ 4:02 am

Վան Գոգի հետ առաջին ծանոթությունս եղել է շատ փոքր ժամանակ: Չեմ հիշում ում տան պատին տեսել էի «Գիշերային սրճարանը», ու շատ ուժեղ տպավորվել էր: Գուցե մեկ անգամից շատ եմ տեսել մեկից ավելի տներում, որովհետև ինչ հիշում եմ ինքս ինձ, այս նկարը միշտ ծանոթ է թվացել, ու չեմ կարողանում մտաբերել այն պահը, երբ վերջապես ուղեղիս մեջ ֆիքսել եմ, որ հեղինակը Վինսենտ Վան Գոգն է:

Հաջորդ հանդիպումս Պրահայի դպրոցում էր: Նկարչության դասին սկսեցինք արտանկարել Ռենուարի «Հովանոցները»: Ամեն մեկը մի կտորի վրա պետք է աշխատեր: Հետո դրանք միացնելու էինք, մի ամբողջական պատկեր ստանայինք: Իսկ մյուս առաջադրանքը Վան Գոգի «Արևածաղիկներն» էր, բայց այս անգամ կտոր-կտոր չէր: Ուսուցչուհին՝ միս Ռոբերթսոնը, մեծ թղթեր էր տվել, որոնք մեկ աշակերտական սեղանի վրա չէին տեղավորվում, ներկեր, վրձին ու սպունգ, հանձնարարել արտանկարել: Չեմ հիշում՝ իմ աշխատանքն ինչի նման էր. Պրահայի դպրոցի նկարներիցս ոչ մեկ Հայաստան չի հասել, բայց մինչև հիմա զգում եմ՝ ինչպես էինք սպունգը թաթախում մուգ դեղին ներկի մեջ, իսկ հետո հպում թղթին՝ ստանալով բավական նման պատկեր: Տպավորվել է նաև, որ բարձր դասարանցիներից մեկը բավական հաջող էր արտանկարել: Հիշում եմ՝ ինչպես էր վրձնով ավարտում ծաղկամանի գունազարդումը՝ վերջում խնամքով կեղծելով ստորագրությունը. Vincent: Բայց չգիտեի՝ ինչպես է կարդացվում նրա ազգանունը, որովհետև ոչ ոք չէր ասել, թե անգլերենում ինչպես է հնչում gh տառակապկցությունը, իսկ դասերին այնքան տարված էինք լինում աշխատանքով, որ չէի հասցնում ֆիքսել՝ ինչպես է արտասանում միս Ռոբերթսոնը:

Հետո արդեն չեմ հիշում, թե ինչպես իմացա, որ նրան Վան Գոգ են ասում, ինչպես «Ննջասենյակը» դարձավ իմ ամենասիրելի նկարը, ինչպես ծանոթացա մնացած ամենահայտնի նկարների հետ: Հավանաբար նկարչության խմբակ հաճախելու տարիներն էին. այդ ընթացքում արվեստի մասին տեղեկություններ էին, որ լցվում էին ուղեղս՝ իրար հերթ չտալով, չդասակարգվելով: Հետագայում միայն, երբ հանդիպում էի այս կամ այն նկարչի գործերին, աղոտ հիշում էի, որ նկարչության խմբակում նրա մասին խոսվել է: 

Մի խոսքով, իմ կյանքի ինչ-որ փուլում ինքս էլ չգիտեմ ինչպես «Ննջասենյակը» դարձավ Վան Գոգի՝ իմ ամենասիրած գործը: Հիմա չեմ կարող բացատրել, թե կոնկրետ այդ նկարի մեջ ինչն էր ինձ գերել ու ինչու հանկարծ սիրեցի:

Հաջորդ հանդիպումս ավելի լուրջ էր: Տեղի ունեցավ 2007-ին, Ամստերդամում: Մի օր հիվանդանոցից ոտքով տուն գնալիս նկատեցի, որ հերթը սովորականից փոքր է, ու որոշեցի օգտվել առիթից: Նախապես էլ որոշել էի, որ Ռեմբրանդտին ու մյուսներին կարելի է բաց թողնել, բայց Վան Գոգի թանգարան անպայման գնալու եմ:

Չեմ չափազանցնի, եթե ասեմ, որ իմ տեսած լավագույն թանգարաններից է. այնտեղից դուրս գալ ուղղակի չէի ուզում: Լրիվ ուրիշ պատմություն էր էդ բոլոր նկարները կենդանի տեսնելը: Ոնց որ շնչեին, խոսեին հետդ: Ընթացքում կարդում էի նաև պատերին փակցված համառոտ կենսագրականները: Դրանք համատեքստում նրա նկարներն ավելի հաճելի էին դառնում:

Վաղ շրջանի մռայլ գործերը, որոնց թվում է նաև հանրահայտ «Կարտոֆիլ ուտողները» (չնայած այս մեկը մյուսների համեմատ բավական հաջող էր), ինձ առանձնապես դուր չեկան: Էնտեղ դեռ չէր երևում Վան Գոգի իսկական դեմքը: Բայց հենց անցնում է գույների, արդեն կամաց-կամաց տեսնում ես իսկական հանճարին:

Իմ սիրելի «Ննջասենյակի» մոտ երկար կանգնեցի: Միլեի նմանակումներն էլ էին շատ հավես: Իրար կողք փակցված էին Վան Գոգի և Միլեի տարբերակները: Էնտեղ զգում էիր երկու լրիվ տարբեր անհատականություններ:

Թանգարանում իմացա, որ իրականում «Արևածաղիկները» ոչ թե մեկն է, այլ հինգ հատ, երեքը՝ դեղին ֆոնով, երկուսը՝ կապույտ, որ դրանք Գոգենի պատվին է նկարել: Այնտեղ էր նաև Գոգենի՝ Վան Գոգի դիմանկարն արևածաղիկներով: 

Հետո կարդում եմ հիվանդության մասին: Գիտեի, որ Վան Գոգն ինչ-որ հոգեկան հիվանդություն է ունեցել, բայց անունը չգիտեի: Եթե հիշողությունս չի դավաճանում, թանգարանում էլ կոնկրետ չէին գրել, թե ինչ է: 

Գարնանային ծաղկած նկարները, այն մեկը, որը նվիրում է եղբոր որդուն… Ու հետո ոնց են կյանքի վերջին շրջանի նկարները չափից դուրս դեպրեսիվ դառնում: Շատ ուժեղ տպավորվել էր մեկը, որտեղ երևացող արմատներով ծառեր էին պատկերված: Քանի որ անունը չեմ հիշում, չկարողացա գտնել: Փոխարենն առաջարկում եմ ագռավներով ցորենի դաշտը (էս մեկի ճշգրիտ անունն էլ չգիտեմ):

Հետագայում Վան Գոգն ինձ սկսեց հետաքրքրել մասնագիտական կողմից. ի՞նչ հիվանդություն ուներ: Պատասխանը փորձեցի փնտրել նկարներում և իմացածս համառոտ կենսագրականներով: Միայն աշխատանքներին հետևելով կարելի էր նկատել նույն մտքի վրա ֆիքսվածություն: Այն ժամանակ դա կապում էի շիզոֆրենիայի հետ՝ որպես պերսևերացիա: Տեսնում էի նաև կրկնվող վրձնահարվածներ: Մյուս կողմից, նրա նկարներում հստակ էին տրամադրության տատանումները, բայց երբևէ մտքովս չի անցել, որ Վան Գոգը կարող է երկբևեռ լինել: Կենսագրության մեջ ինչ-որ տեղ կարդացել էի, որ էպիլեպտիկ է եղել, իսկ մի ուրիշ տեղ՝ որ ոչ ոք երբևէ ցնցումներ չի տեսել նրա մոտ: Հոգեբուժության մի դասագրքում կարդացել էի Վան Գոգի համախտանիշի մասին՝ որպես շիզոֆրենիայի նշան: Մի անգամ նույնիսկ, երբ դեռ հինգերորդ կուրսում էի, ու էպիլեպսիայի մասին դասախոսություն էինք լսում, վերջում դասախոսն ասաց. «Հարցեր ունե՞ք»: Ես ձեռք բարձրացրի և հարցրի. «Վան Գոգը շիզոֆրենիայո՞վ է տառապել, թե՞ էպիլեպսիայով»: Այն ժամանակ չէի հասկանում, որ դարի դժվարագույն հարցերից մեկն էի տալիս:

Վերջերս էլ նույ հարցի պատասխանը ստանալու նպատակով սկսեցի կարդալ Անրի Պերյուշոյի «Վան Գոգի կյանքը» գիրքը: Ահավոր պաթետիկ էր գրված, դատողություններ էին արվում, որոնց հետ համաձայն չէի, բայց բոլոր դեպքերում մինչև վերջ կարդացի ու շատ բան իմացա Վան Գոգի կյանքից: Եղբոր՝ Թեոյի հանդեպ հարգանքով լցվեցի, որովհետև, փաստորեն, եթե նա չլիներ, Վինսենտը դժվար նկարիչ դառնար: Թեոն քաջալերում էր, օգնում թե ֆինանսապես, թե հոգեպես, հավատում, որ եղբայրը տաղանդավոր է: Հա, գիտեի, որ Թեոն մեծ դեր է ունեցել Վինսենտի կյանքում, բայց չգիտեի՝ այս աստիճանի: Ու ամենադաժանն այն է, որ եղբոր մահից հետո նա էլ երկար չի ապրում ու չի վայելում Վինսենտի հետմահու հաջողությունները:

Եթե նայենք Վան Գոգի ամբողջ կյանքին, հստակ երևում է, որ պսիխոպաթ է եղել. պատահական չէ, որ մարդկանց հետ բացարձակապես լեզու չի գտել ու բռնկվող է եղել: Բայց հետո գալիս է «նոպա», որը գրքում նկարագրվում է գիտակցության կորստով, բայց հիմքեր չունեմ հավատալու, որ իրոք այդպես է: Ամեն դեպքում, մի տեղ գոնե հստակ նշվում է, որ նա ուշաթափվում է: Ի՞նչ է դա: Շիզոֆրենիայի համար մի քիչ ուշ է: Բացի դրանից, բնավորության նկատելի փոփոխություններ էլ կլինեին, իսկ Վան Գոգը միայնակ է եղել ոչ թե այն պատճառով, որ խուսափել է շփումներից, այլ որովհետև մարդկանց հետ լեզու չի գտել: Բացի դրանից, մինչև վերջ էլ նամակներում որոշակի էմոցիաներ նկատում ենք: Հետո, ամեն կերպ ձգտել է աշխատանքի, իսկ շիզոֆրենիկը կկորցներ հետաքրրությունն ամեն ինչի նկատմամբ: Մյուս կողմից, քիչ չեն դեպքերը, երբ շիզոֆրենիայով տառապողները ֆիքսվում են կոնկրետ մի գործի վրա: Տվյալ դեպքում դա նկարչությունն է: Բայց շիզոֆրենիային տեսողական ցնորքները բնորոշ չեն: Մյուս կողմից, չնայած ցնցումային նոպաներ չկան, բայց գուցե էպիլեպսիա է՝ ցնցումների հոգեկան համարժեքներով: Այստեղ ամեն ինչ կարծես իր տեղն է ընկնում. նույնիսկ ցնորքներն են կրոնական բնույթի, ինչը բնորոշ է էպիլեպսիային: Ամեն դեպքում, պետք է զգուշանալ. կարծես հեղինակն ինքն էլ հակված էր էպիլեպսիայի կողմ տանելուն: Մի ուրիշ հարց է ծագում. արդյոք կարո՞ղ են էպիլեպսիայի ցնցումային համարժեքներն այդքան երկար տևել: 

Մի խոսքով, հասկացա, որ անհնար է հասկանալ ինչ հիվանդություն է ունեցել Վան Գոգը, քանի որ նա հիմա չկա, հետևաբար անմիջական շփումն անհնար է: Բայց գիրքը կարդալու արդյունքում ափսոսացի, որ կենդանության օրոք ըստ արժանվույն չի գնահատվել ու լավ չհասկացա, թե ինչպես էին կարողանում մարդիկ չսիրել նրա նկարները: Հենց այս գրքի ընթերցանության ընթացքում ինձ համար հայտնագործություն էր «Ցորենի դաշտ և նոճիներ» նկարը, որը հիմա դեսքթոփիս է, ու ամեն անգամ նայելիս տրամադրությունս բարձրանում է: Ավելին՝ անընդհատ ուզում եմ նայել: Այսպես եղել է մեկ էլ տարիներ առաջ, երբ Ռենուարի նկարներից չէի կարողանում պոկվել: Խնդրեմ, դուք էլ վարակվեք:

Older Posts »

Armwebs.com Armwebs.com