Անլուրջ միտք
Պատկերացրեք, որ որոշում ընդունեն, որ երեք անգամ պողոտա կատեգորիայի փողոցը սխալ անցնելու դեպքում զրկում են … ՀՀ քաղաքացիությունից: Ծածաղելու է թվում, բայց մեկ էլ տեսար ընդունեցին:
Comments Off
Armenian Women’s National Football Team
Comments Off
Return to Meghri
Last Saturday I drove down to Meghri with Sergey, which is only a few kilometers from the Iranian-Armenian border. Sergey had never been before so I volunteered to take him there. It was my first visit to Meghri since my previous excursion there four years ago.
Meghri is in a valley, with high, steep flanking slopes. A river runs through the center of town, creatively named the Meghri River. It is situated approximately 600 meters above sea level.
Nothing has changed much in the town, which I suppose is good in some ways since life hasn’t been adulterated. There are some modest construction projects, but nothing out of the ordinary. People still earn a living by working their plots of land and selling the fruits from the trees that grow on them, namely pomegranates and persimmons. Current prices fetch around 800-1,500 dram ($2.10-$3.80) for a kilo of pomegranates and about 500 dram ($1.30) for persimmons. Figs are also in season fetching around 300-400 dram a kilo. But the juice-making factories are paying only 130 dram ($0.35) a kilo, so I don’t know how most people are able to make out financially. Most certainly no one is paying a mortgage on the house, so at least that’s not a burden to bear.
To make ends meet, some families rent out rooms in their homes. There are several Bed and Breakfast options available in Meghri, a couple of which I found on a Web site called B&B Armenia listing affordable accommodations throughout the country. We stayed with Misha Azatyan, who is the deputy director (demoted from the position of director with the change in administrations) of the music and cultural center there. Their home was more than I expected–extremely clean and very comfortable. We were served supper and breakfast, along with all the figs and grapes we could manage to cram down our throats and unlimited coffee/tea. They even gave us a few kilos of persimmons and figs to take back with us. In the morning I was able to take a great hot shower, something that is greatly appreciated in rural parts of the country. Misha and his family were extremely hospitable, and he was very responsive to the thousand questions we posed to him about the economics, politics, industry, agriculture and mindset of Meghri.
In the photo below Misha, on the right, is showing Sergey his potted lemon and grapefruit trees.
Despite the superb, homey accommodations, I couldn’t manage to sleep very well. That’s nothing out of the ordinary for me when I am out of town actually; it’s always tough for me to sleep somewhere other than my own bed. And seeing as I didn’t bring my laptop with me, I couldn’t write either, at least nothing very important.
On Sunday we drove around a bit before heading back to Yerevan. Sergey wanted to see the Araks River, which serves as the line of demarcation between Armenia and Iran. The river, which is legendary in Armenian folklore, is rather narrow and milk-chocolate brown in color. It’s nothing remarkable to gaze at and reflect upon.
We also visited Agarak, which is basically right on the border, in search of pomegranates but we were turned down by everyone we asked. The people there are not as friendly as those are in Meghri, that’s for certain. It seemed too much of a bother for anyone there to make money from our lust for noor.
Meghri is where it’s happening. It’s a gorgeous, but sleepy town, very green obviously considering that it is the pomegranate center of the universe.
There are three churches in that small town, the only one of them working being St. Astvatsatsin. The entire interior of this 17th century church, which was not built with the iconic Armenian architectural style in mind, is adorned with fresco paintings depicting various stories from the Bible. The ornamental motifs of the paintings are clearly influenced by Persian decorative designs, which was probably done intentionally to prevent vandalism. Even the depicted structures were drawn in such a way as to resemble mosques. A domed church just a stone’s throw away from Misha’s home is in severe disrepair and has apparently become a sort of garbage dumpster from what I was told. I didn’t investigate for myself.
On the way back to Yerevan we decided to travel along an excellent new road connecting Meghri to the north end of Kapan that was just constructed–I think it was unveiled last year. Most of this road actually existed in another less-traveled form, as we determined from the ancient, abandoned villages as well as a church we came across. The part of the road from Meghri into the mountains located behind the left side of the town is about 20 or 30 kilometers long, perhaps more. That entire stretch was lined with craggy, crumbling cliffs and hills, with no vegetation of any kind. And there were no cars on the road at all, which was eerie. It seemed as if we weren’t about to reach the top after a while, especially when the fog rolled in. After we crossed over the peak of the mountains we were caught up in thick fog, but it cleared up after about 20 minutes or so. As soon as it dissipated we were amazed by the forests of the Shikahogh Reserve we found ourselves in the midst of. Soon we reached civilization–a few small obscure villages with odd names that have probably been there for centuries, one of them called Tsav, which just happens to mean “pain” in Armenian. We stopped just outside of the village to pick rosehips and wild blackberries–fun to do but nevertheless a bit hazardous with the thorns prickling you every time you reach into the bramble.
It’s odd that Meghri is not frequented often by tourists, particularly Armenian ones, since it is such a lovely, laid back and picturesque town. Misha told us that this year his business has been especially slow. Finding accommodations in Meghri is certainly not a problem with a simple Google search. Strange that the Armenian tourism industry didn’t exploit the pomegranate consumption craze in the US by luring people to go down there. Pomegranate and persimmon trees abound–every single home in Meghri has them growing in the yard, along with figs, grapes, even kiwis.
Ideally, autumn is the best time to go there–the weather is quite warm and humid as well. But plan on being in Meghri for at least two days to understand what paradise in a landlocked rocky country is really like.
Photos by Christian Garbis
Comments Off
Ու՞մ են պետք KDWIN-ը և ոչ UNICODE հայերեն տառատեսակները
Ամիսներ առաջ էի մտածել ներքոհիշատակյալն ավելի լիակատար տարբերակով ուղարկել ՀՀ բոլոր նախարարություններին, նախագահական, բուհեր և այլ հաստատություններ։ Հիմա թող մտորման տեսքով հայտնվի այստեղ, իսկ հետո, հավանաբար, կուղարկեմ, կամ բլոգընթերց ու հանրությունից որևէ մեկը կզարգացնի նյութն ու անձամբ կուղարկի։ Այս թեմայի շուրջ շատ եմ խորհել ու խոսել Սահակ ընկերոջս հետ։ Հենց նա էլ ինձ բացատրեց UNICODE և ոչ UNICODE հայաերեն տառատեսակների առաջացման ամբողջ պատմությունը, մասնագիտորեն ներկայացրեց, թե ինչ առավելություններ ունի UNICODE տառատեսակը և թե որքան է հիմնադրման առաջին օրից հայոց լեզվի կոմպյուտերիզացման գործին խոչընդոտել ոչ UNICODE տառատեսակների բազմությունը։ Հույս ունեմ նա կմեկնաբանի այս գրառման տակ ու ավելի մանրամասն կներկայացնի խնդրո առարկան։ Իսկ ես մի քանի գործնական դիտարկումներ ներկայացնեմ ու հանդես գամ առաջարկներով։
Մեր ամբիոնում ունենք ընդամենը մեկ համակարգիչ ու երկու կիսափչացած տպիչ։ Ինչ հիշում եմ անձս ամբիոնումս, միշտ նույն պատկերն է եղել։ Համակարգիչը մի քանի տարին մեկ նորացվել է իհարկե, այս վերջինը մոտ երեք տարվա է, բայց հիմնական խնդիրն այդ չէ։ Ավելի շատ տպավորվել է այն, որ մինչև Վ.Վ-ն ու Վ.Բ. մոտ մեկ տարի առաջ լրջորեն կզբաղվեին այդ մեկ համակարգչի հայատառացմամբ, ամբիոնում միշտ ունեցել ենք հայերեն տառատեսակների խնդիր։ Բերվում էր ոչ UNICODE տառատեսակով մի փաստաթուղթ, որը բացելուց հետո անհրաժեշտ էր մի քանի րոպե պրպտել տարբեր անհասկանալի միջավայրերում ու գտնել անհրաժեշտ տառատեսակը։ Ավելին, համացանցում գրառումներ անելն անհնար էր։ Ավելիից էլ ավելին, միևնույն փաստաթղթի մեջ կեսը ոչ UNICODE էր, մյուս կեսը UNICODE։ Հիշում եմ թեկնածուական ատենախոսությունս գրելիս որքան եմ տանջվել անիծյալ Times LatArm և Arial LatArm (ԲՈՀ-ի պարտադիր պահանջ էր) տառատեսակների ձեռքը, քանզի ատենախոսությանս տեքստում պարբերաբար հանդիպում էին արաբատառ, լատինատառ, կիրիլիկ (կիրիլիկ կամ կիրիլատառ. ո՞րն է ճիշտը) բառեր ու տարբեր՝ տառադարձման համար անհրաժեշտ նշաններ։ Անհնար էր նման տեքստը խմբագրել ու ձևափոխել ամբողջությամբ։ Հայերեն տառերը միշտ վերաժվում էին անհասկանալի նշանների, իսկ այլ համակարգչի վրա փորձարկելիս կորչում էին, խառնվում ու չէին բացվում։ Այդ ժամանակ տեղյակ չէի ոչ UNICODE ու UNICODE տառատեսակներից, համակարգչի դասընթացների ժամանակ էլ նման բան չէին սովորեցրել։ KDWIN ունեի, բայց չգիտեի, որ հեշտությամբ համակարգչի կարգավորումներից կարելի է առանձնացնել հայերենը ու գրել։
Մի խոսքով անիմաստ է այժմ որևէ տեղ օգտագործել ոչ UNICODE տառատեսակ։ Պետք է սրանք վերացնել ընդհանրապես ու ազգովի անցնել միայն UNICODE-ի։ KDWIN-ը նույնպես պետք է դուրս մղել օգտագործումից ու անցնել միայն WINDOWS-ի հայատառ համակարգին։
Այս բանին հասնելու համար անհրաժեշտ է պետական մոտեցում։ Հատուկ հրամանով պարզապես պետք է արգելել ոչ UNICODE տառատեսակներով որևէ գերատեսչական գրության առկայություն։
Ավելի մանրամասն հավանաբար կգրեմ հետագայում։
Opinions About Armenian Politics
The Armenian Weekly just published an article that I wrote about the current political climate in Armenia, which I ordinarily do not discuss on this blog, and I mention what the Armenian opposition is doing (or rather not doing) about stopping the protocols.
I have been trying to refrain from focusing on political issues on this blog because I wanted to get away from politics here, redirecting readers to my other blog, Footprints, which is sponsored by Hetq Online. But I will just mention here briefly that I think the protocols are detrimental to Armenia’s statehood and the future of the Armenian nation for several reasons.
In any case, if Armenian politics doesn’t bore you, please read the article and check out Footprints. Feel free to write whatever is on your mind either for or against the protocols in the comments section below.
Comments Off
Հանրային Խորհուրդ
Երբ ԱՄՆ-ում էի, ընկերներիցս մեկը առաջարկեց դառնալ Հանրային Խորհրդի Կրթության ու Գիտության Ենթահանձնաժողովի անդամ։ Ուղարկեցի անձնագրիս պատճենը (իրականում այդ պահին չկարողացա պատճենահանող սարք գտնել, այդ պատճառով լուսանկարեցի անձնագիրս ու այդ նկարն ուղարկեցի), ինքնակենսագրականս ու դիմումը և դարձա նշյալ ենթահանձնաժողովի անդամ։ Մայիսի քսաներկուսին վերադարձա Հայաստան։ Հունիսին կարծես մեկ անգամ զանգահարեցին ու հրավիրեցին այդ ենթահանձնաժողովի նիստին, բայց չկարողացա գնալ։ Եվս մեկ անգամ հրավիրեցին սեպտեմբերի քսաներեքին կայանալիք նիստին, որին մասնակցցի։ Իրականում կարծում էի թե կրթության և գիտության վերաբերյալ քննարկման եմ հրավիրված։ Պարզվեց, որ խորհրդի մի քանի ենթահանձնաժողովներ էին հավաքվել ու քննարկում էին հայ-թուրքական հարաբերությունները։ Խոսեց Խոսրով Հարությունյանը, հետո եղան մի քանի այլ ելույթներ ու քննարկումներ։ Իրականում նման միջոցառումներ կազմակերպելիս անհրաժեշտ է մասնակիցներին տեղեկացնել քննարկվող թեմայի մասին։ Հուսով եմ Կրթության և Գիտության ենթահանձնաժողովը մի օր կքննարկի ոլորտին վերաբերող որևէ հարց։
Faster Internet at Home
On Saturday I finally made the leap to invest in “fast” Internet access from home. As anyone who has worked in Yerevan knows, Internet can be painfully slow in Armenia and at times unreliable, although connectivity has become more stable of late.
For years I was using a Beeline dial-up connection, which has become progressively worse especially in the last six months. Simply opening the Notes From Hairenik blog could take three minutes or more, depending on the connection speed and traffic congestion. I’ve also been able to use fast wireless connections off and on during the last five years by picking up WiFi signals in Yerevan. An office across the street had an open wireless network that wasn’t password protected and Anush and I were able to tap in successfully by placing our laptops on the window sill–until it went offline about two months ago. Many Yerevan cafes and restaurants offer free WiFi service but I’ve never tried it since I prefer not to lug my laptop around when walking across town.
The problem with home ADSL or even cable connections in Armenia has always been price. Costs vary depending on connection speed naturally and even download limitations–many services cap out download data transfers at 1GB per month, and if you go over that limit the Internet service provider adds an extraordinarily high price tag per downloaded megabyte.
Beeline (formerly ArmenTel) offers Internet access starting at 8000 dram ($22) for a 128 kbps download speed (upload is 64 kbps, something to do with server overload issues–I heard that uploads are conducted via a pricey satellite link), which is considered a very good rate. Compared with rates in the US where you can get a line with a speed of 1 mbps for the same price, their cost of service seems absurd–then again, this is Armenia. But because their network is so jammed and their resources are tied up, Beeline will not service homes or offices in Yerevan that have six-digit phone numbers starting with “54,” so we were out of luck.
Another Internet service provider in Armenia named iCON Communications just started offering wireless Internet access at virtually the same rates for residences and offices alike. The only difference is that iCON employs a new revolutionary wireless technology called WiMAX as a long-distance data stream medium rather than relying on conventional telephone landlines, as DSL employs. WiMAX allows for “broadband” Internet access remotely from various districts in Yerevan where transmitters are situated. They gave us a wireless desktop modem to use–other alternatives include a PCMCIA slot modem for laptops or even a USB stick modem, which means you can access the Web from anywhere in the city where a signal is detected. The modem they lent us with a required deposit fee works like a DSL modem in that you need an Ethernet cable to connect to your desktop computer or laptop–mine being a MacBook Pro and Anush’s an Acer.
When powering up the modem for the first time it takes about 10 minutes or so for it to hone in on the signal. Once the green LEDs tell you that you have a full reception, you’re pretty much set to go. We had to activate the service on our end using a username and password via a Web browser and that was it.
The next step is to buy a wireless router to set up a WiFi network in our apartment so we can get online from any room. As things stand now we’re taking turns checking e-mail, connecting to the modem with a 5-meter long cord that I am bound to trip on, klutz that I am. But seeing as routers sell for around $70 and up for discontinued models in Yerevan computer stores, I’m most likely going to purchase a current model at half the price and bring it back with me on the next trip to the States.
Web services are expensive in Armenia because Internet access is for the most part still a monopoly controlled by Arminco/Beeline. But Vivacell offers 3G Internet connectivity for compatible wireless devices, and it’s just a matter of time before the French telecommunications company Orange starts to offer services in Armenia with its own 3G network. So Internet prices are bound to fall, but the question is how low.
Comments Off
Homo Academicus – This is Armenian Academic Blog 2009-09-21 20:02:00
Ես նույնպես ունեմ բլոգ։ Իրականում սրանից առաջ նույնպես ունեցել եմ, այն էլ մի քանիսը, շոշափել եմ տարբեր հարցեր, խնդիրներ։ Գրել եմ նաև այլ բլոգերում, մեկնաբանել եմ դրանցում և այլն։ Բայց այս մեկն ավելի հոգեհարզատ է ինձ, քանզի անունն է հոգեհարազատ – homo academicus։ Լա՞վն է։
Ակադեմիական աշխարհի՝ գոնե այն ոլորտներում, որոնցում ես եմ գործունեություն ծավալել, տարբեր անցուդարձերի, անձանց, վայրերի ու երևույթների վերաբերյալ լուրջ ու ծիծաղաշարժ ինֆորմացիայի հսկայական պաշար եմ կուտակել, որոնց վերաբերյալ հայ ընթերցողին կփորձեմ պատմել։ Կգրեմ նաև առօրյայիս, ներկայիս, անցյալիս ու ապագայիս մասին։
Սեպտմեբերի 22-ին, հրավիրված եմ հանրային խորհրդի կրթության խմբի (չեմ հիշում ճիշտ անունը) նիստին։ Կփորձեմ ներկա գտնվել այդ հանդիպմանն ու առաջին մտորումս գրել դրա մասին։
Հարգանքով՝
Խաչիկ Գևորգյան
Happy Independence Day
My plan was to write a short message in celebration of Armenian independence day accompanied by a photo of flying tri-color national flags or kids waving them in hand, but I couldn’t find any, save for some small faded striped squares hanging from wires supporting the electric trolley lines on the main avenues in downtown Yerevan. I find it bizarre that there are virtually no visible signs that Armenia is celebrating its 18th year of independence in the capital. There will be some sort of musical event this evening it appears on Republic Square judging from the stage being erected, and there’s bound to be a fireworks show, which I suppose is fine for young and old alike. But to see no flags flying anywhere is quite strange, especially at main intersections where traffic is notably high.
In any case…
May the Republic of Armenia prosper, self reliant and financially sound, with secured borders on all fronts. May its territorial integrity never be compromised, with stable, controlled access to points east and west under its own sovereignty. Here’s hoping for a steadfast, illustrious future for its citizens with the integrity of their statehood intact, their heads held high and proud that they as a nation are in control of their own destiny and prosperity. Let Armenians earn the justice they rightfully deserve, refusing to succumb to pretensions that they can only survive while reliant on the disingenuous overtures of its immediate mendacious neighbors.
Let Armenia be.
Comments Off
Bilbao, el País Vasco
Comments Off
It’s about peace
Comments Off
Ruminations on a September morning
Comments Off
Avoiding Armenian Mafia Life
As a follow-up to a previous post on my blog about the Armenian mafia culture and the “Mafia Complex” that I noted back in March, I can say that despite the economic downturn that has hit most of the world during the last 12 months, the supposed “financial crisis” that Armenia has been suffering from is not apparent, namely in central Yerevan. Construction is continuing despite a reported downturn. The number of luxury SUVs and brand new Japanese passenger cars that are sold in dealerships established here is ever increasing. And the emergence of young whippersnappers (aka, the Apero) acting tough and racing their cars dangerously, especially in the evening when traffic is light, is more prevalent than ever before. Meanwhile upscale clothing stores, gift shops and trendy posh restaurants keep opening. All this while the socioeconomic conditions in the regions is ever stagnating.
So what is being reported by the Central Bank of Armenia at least once a month doesn’t correspond with reality. Due to the generosity of Russia and the World Bank close to $1 billion in foreign aid has already entered the country, so you can just imagine where some of that cash is going. And people love the mafia shows (namely “Vorogayit” and “Gyanki Kinuh,” or the “The Price of Life”)–they’re even shown in some cafés.
So this is the reality here, and if you live in the midst Armenian society you just have to become accustomed to it by not letting it get to you. There’s really nothing that can be done about the transformation of society and the uppity, haughty attitudes that some people have towards others nowadays. This wasn’t the case just a few years ago, but now that people have more money to spend and are able to do “European remodeling” in their homes, they are forgetting their roots. Some are unfortunately not as down to earth as they once were.
Obviously you can’t simply stay indoors to avoid mingling with these types. If you enjoy socializing and dining out, I recommend going to laid-back places like Pub Che, which can’t be rivaled in terms of informality, The Club, Gusto, Café Central and Karma, a pretty good Indian restaurant. If you are looking for more lively atmospheres you can’t go wrong with Stop Club, where you can hear great jazz, blues or rock on a nightly basis, and Red Bull pub, both of which are on the intersection of Moscovyan and Tumanyan Streets. All of these establishments are not frequented by people suffering from the Mafia Complex because they can’t relate with the vibe and the more cultured clientele. Stop and Red Bull also practice face control. At another bar called Texas, the management keeps the door continuously locked and you have to ring a buzzer for them to let you in. It’s bizarre, but it works for them and their customers.
So my advice to repats and expats wondering what the hell is going on in Armenian public life is to simply ignore what they see or hear. Go out and have fun, and don’t let anyone spoil your mood.
Comments Off
Ֆիլիպիններ
Comments Off
Recent Comments