Պատմությունը ինչպես որ է
1991-ից այս կողմ երկու նախագահ ենք ունեցել ` անկախության, թե հակառակը, երկու դեպքում էլ` գիտակցել և ընդունել ենք նրանց մեր պետության , բայց ոչ հանրային կյանքի կազմակերպման լծակ: Երկու դեպքում էլ մի մասը ատել, մյուսը` մեծարել է անձին, երկու դեպքում էլ հասարակությունը շարժվել, ուղղորդվել է սեփական շահերով: Այսօր ունենք երրորդը` լեգիտիմ, թե հակառակը: Պատմությունը կրկնվում է, վերը շարադրվածը նույնանում երրորդ պետության ղեկավարի, այլ ոչ հանրային կառավարման լծակի տեսքով` կա պաշտամունք ու կա ատելություն: Սրանք հասարակական մակարդակում չգիտակցված ու չձևավակերպված` զուտ բնազդային և կենսաֆիզոլոգիային հատուկ հատկանիշներ են: Դրանք հանրային մակարդակում չեն ընկալվում, անկեսունակ են գիտակցական միջավայրում:
Վիրտուալ անկախության կախյալների երկիր
Անձին պաշտելն ու բոլոր հույսերը նրա հետ կապելը տոհմա-ցեղային աշխարհակարգին, <բռնապետված> հասարակություններին, ոհմակային մտածողությանը, բանակին (որքան էլ դա անհրաժեշտ է, այս դեպքում վատ իմաստով) հատուկ բնութագրիչներ են: Բոլոր ետադեմ հասարակություններին հատուկ և իշխանություններին իդենտիֆիկացնող, հանրային միավորներին բնութագրող հիմնական գործոնը հենց սա է` այս կամ այն կենդանու աստվածացում, անձի պաշտամունք, գաղափարական անբովանդակություն, դեգրադացված նպատակներ, ճանապարհը ընտրելու թելադրված ու հետո-ն չգիտակցող գործողություններ և այլն, և այլն: Օրինակները վաղ անցյալում չեն` ընդամենը ետ հայացք նետեք ԽՍՀՄ շրջան…
Սա ևս մի ապացույց…
Չեմ դժգոհում, ոչ էլ գոհ եմ, որ անկախության օրը մեծ շուքով չի նշվում` <պարադներ> չեն լինում, մարդիկ չեն ժպտում (Հայաստանում դա նորմալ է` հակառակը` աննորմալ) ու իրար չեն շնորհավորում տոնի կապակցությամբ: Իմ չկողմնորոշվածությունն էլ իր երկու հիմքերը ունի. էտ <պարադները> իմ տեսած կադրերն են հիշեցնում մայիսյոթյան սովետական տոներից` այդ զանգվածային պսիխոզից, միանման շորերից, հիմար պյոներական <չեստ> տվող ձեռքերից (իրենք մեղավոր չէին) ու հերթական էլիտար շենքի բացման ժապավեն հիշեցնող փողկապներից: Գոհ եմ, որ մասսայական նման պսիխոզ չկա: Դժգոհ եմ, որովհետև հասարակությունը չի ընկալում անկախությունը որպես ձեռքբերում: Եվ սա այնքան վատ չէ, որքան որ մենք անգամ այդ օրը չենք ժպտում միմյանց ու Հանրապետության Հրապարակում տոնը <նշող> երիտասարդները անգամ այդ օրը չեն կարողանում զսպել իրենց մանկամիտ, չպատճառաբանված տղայությունը` անընդհատ սեփական տղամարդկությունը ապացուցելու համար մղվող պայքարը, ոհմակային անխղճությունը, վախեցած շան պես առաջինը հարձակվելու <արդար> մղումը: Հասարակ ուրախությունը վայելելու անկարողության կոմպլեքս ունենք, կոմպլեքս ամեն ինչում: Այսպիսին է այդ գինը ու դրա գիտակցումը: Իսկ անկախությունը միայն դրա գիտակցաման կոմպլեքսն է ընկալում:
Վեհ գաղափարները կորցրել են իրենց կուսությունը
Անկախությունը չի ճանաչում ոչ միասնություն, ոչ էլ միասնական գաղափարներ: Այդ հիմար կատեգորիաները վաղուց սպառել են իրենց` հերիք է քարոզել դա բոլոր հնարավոր միջոցներով: Դա նյարդեր է քանդում, ավելին հակառակ ազդեցությունն է ունենում, քանի որ մարդը իր բնությամբ այնպիսին է, որ սովորում է ցանկացած բանի շատ արագ և սոված լինելուն և հարուստ: Դա սիրահարվածության նման մի բան է, որը սպառում է իրեն շատ արագ. առաջին սեռական ակտից հետո` աղջիկը դառնում է ոչ այնքան հրապուրիչ և սեքսուալ` ձգողականությունը մարում է, խորհրդավորության քողը` ընկնում: Միասնությունն և առհասարակ <վեհ>-վեհ գաղափարները պետք է սարսուռ առաջացնեն, ինչպես աղջկան առաջին անգամ հպվելու էլեկտրական էֆֆեկտը: Այդքան ասելուց ասելիքը, որքան էլ այն բարձր է ու <լուսապսակ> կորցնում է իր կուսականությունը…հասկանում եք…: Անկախությունը տոն չէ, այլ հոգեվիճակ, զգացողություն… Մի պահ ձեր շուրջը նայեք, ձեր կուրսեցիներին, համադասարանիցներին, աշխատակիցներին…
Երիտասարդական մետրոն ու Ալեք-Մանուկյան.. փողոցը
Այստեղ է կուտակվում մեր անկախ սերնդի` ի դեպ բարձրագույն կրթություն ստացող սերնդի 90 տոկոսը: 90 տոկոսին տեսնելուց հետո անկախության մասին խոսելը դառնում է ապատիայով տարված, ներվային բազում խախտումներ ունեցող և դրանով տառապող, չբավավարարված իմպոտենտի գործ: Սևովորված փայլավորված` մոդեռն, բայց ռաբիս` չկողմնորոշված երիտասարդների մի խումբ:Սա դեռ տանելի է: Իսկ նրանց խոսակցություններն ու թեմաները: Այսօրվա երիտասարդության շրջանում առկա լուսավոր, արդիական, ազատ մտածողության չկաղապարվածներին` ճնշում ուղղակիորեն խեղդում են նրանց շրջապատող տգիտությունն ու անճաշակությունը, աշխարհայացքի բացակայությունը և լինելու դեպքում էլ սահամանափակությունը: Երիտասարդներ, որոնց մտածողությունը իմ երկարակյաց պապիկի գաղափարներից ավելի կաղապարված է, ծերացած պատանիների խումբ, որոնք լավ համարներից ու լավ հեռախոսից այն կողմ ճանաչողության նշույլ չունեն:
Անկախ ադաթավորությունը արդարացնում է ամեն ինչ
Անկախ Հայաստանի ադաթավոր պահպանողական հայերի մի մասը` նույնիսկ որ սրա միջուկը չի ընկալում… Աղջիկներ, որոնք ապրում են ոչ թե ապրելու , այլ կուսությունից չզրկվելու համար, տղաներ, որոնք ամաչում են դասի գնալուց, գիրք կարդալուց, չեն ամաչում գոռալ սիրած աղջկա վրա փողոցում: Սրանք <բանալ> բաներ են` ծեծված ջարդված, ասված, նավթալինահոտ, բայց ոչինչ չի փոխվում: Ադաթավորությամբ արդարացվում է ամեն ինչ. խիղճը կորցրած դատավորը, երբ մեկին <փակում է> փողով իրան արդարացնում են այդ ամեն ինչ ներող-բեկող <..ընտանիք ա պահում> հայկական, <հայեցի >արտահայտությամբ: Նույն կերպ և սուտ գրող լրագրողը, փող վերցնող դասատուն, անգամ պոռնիկը` երեխա է պահում ի դեպ 3 տարեկան: Եվ սրանց միջից երևի ամենազնիվն էլ հենց ինքն է:
Բազում աղջիկների հետ տարբեր մակարդակի շփումներ եմ ունեցել: Դրանցից մի դաս եմ քաղել` մի ասա այն ինչ ինքը ուզում է լսել: Մի դիտարկում ևս նրանց այն հատվածը, որը շատ է խոսում իր կուսաթաղանթի անձեռնմխելիությունից ավելի հաճախ պարզվում է, որ անբարոյական պոռնիկ է` ոչ թե ուղղակի պոռնիկ: Անկախության սերնդի հեզաբարո աղջիկների նման կատեգորիայի մյուս տիպը նրանք են, որոնք իրոք անձեռմխելի են: Սակայն միմիայն մի պատճառով. երբ քուչում իրեն ոչ թե սիրող, այլ ուզող <քյառթու թագավոր ախպերը> գա չգիտես ինչի քուչում պպզած <թագավոր տղեքից կուրսվի>` ինչ կարգի աղջիկա` տղեքը շատ խորհրդավոր, ամեն ինչ հասկացող ու <ջոգող> տոնով ու ձայնով չասեն <ախպերս դե քեզ ոնց ասեմ… կարգին աղջիկ չի մաքուրով մի ուզի> : Բայց, երբ էտ հեզաբարոն գնա իրանց լեզվով ասած ամերիկաներ, որտեղ բոլորը թքած ունեն ոչ թե իրա կույս լինել -չլինելու, այլ նաև իրա վրա, կդառնա էժան տաքսի սերվիսի 07: Որովհետև սեփական ուղեղ չունի, որովհետև ամբողջ կյանքում լսել ա կողքից ով ինչ կասի, որ ինքն այդպես անի կամ չանի: Որովհետև ազատությունն չգիտի ինչ ա ու իրա մոտ այդ բառը ասոցացվում ա միայն սեփական կամքով բռնաբարվելու հետ: Այս տիպին կարելի է շատ հեռվից ճանաչել <չոլկից>, քսվածությունից, եթե սրանք էլ չօգնեն շորերի փայլը անպայման աչք կծակի, եթե սա էլ չեք տեսնում մի փոքր մոտեցեք ու նրա <շեշմշկա> չռթող բերանից դուրս եկած խոսքերը ամեն ինչ կասեն:
Մյուս աղջիկների տիպը այն սեքսուալներն են, որոնք իրենց պահվածքով թվում են շատ ու շուտ հասանելի, բայց բացառվում է…նրանք միայն <կայֆավատ են> լինում հայ չտես տղաների վրա: Նրանք որսորդներ են, որոնք ընտրում են իրենց որսին, հետո թողնբում փոսում, որ իրա փորը մնացած մուրազով տապակվի: Մյուս տիպը աղջիկներ են, որոնք ապրում են ու իրենց չեն տանջում ` սիրում են <լինում են>, չեն սիրում ` <չեն լինում>: Մյուսներն էլ <կայֆի> գերի են, իրենց մի քիչ ձև են բռնում, բայց… շատ կարճ: Ու այս քաոսը, ոչ թե մարդկանց տիպերի արտացոլում է, այլ հիվանդություն: Ու ես չեմ մեղադրում միայն աղջիկներին…որովհետև ոչ մի նորմալ հասարակության նորմալ մարդ, երբեք իր ընկերոջը աչքերը պլշած, ծայրահեղագույն հարցականությամբ չի հարցնի <….> <արեցիր???????????????????>: Ու ոչ մի տղա էլ չի գա Համաշխարհային պատերազմում հաղթած, Բեռլինը գրաված ու Շուշին ազատագրած հերոսի կեցվածքով պատմի, թե ում ինչքան րոպեյում ու քանի անգամ ինչ է արել` սա պատալոգիա է:
Ես դեմ չեմ այս տիպի երևույթներից և ոչ մեկին, ես սկզբունքորեն դեմ եմ նրանցից յուրաքանչյուրին, եթե դա չգիտակցված է, սեփական պատասխանը չգտած, կարծիքը ու դիրքորոշումը չհիմնավորված սեփական վեկտորներով` այլ լսված, ենթարկված, կաղապարված:
Խնդրում եմ <ՔՕՄԵՆԹ> թողեք այս հարցի շուրջ: Որն է նորմալ, երբ տղան ունենում է սիրած աղջիկ ու նրա հետ սիրով է զբաղվում, թե երբ ունենում է, բայց գնում է մարմնավաճառին գումարով <երջանկացնելու>..:
Անկախության սերունդ աշխարհ բերած ծնողներ
Սիրելի և հարգելի ծնողներ, սիրեք Ձեր երեխաներին, մանավանդ աղջիկներ, պահպանեք նրանց եվրոպական ժողովրդավարության, անկախության ընկալման եվրոպական ձևերից(մանավանդ, որ ազատությունը եվրոպական ու ասիական չի լինում, դա մարդու հոգևոր միասնության, գոյության ձև է` տրանսցենդենտ հատկանիշ): Բայց հասկացեք ու ընդունեք. երեխան, ՁԵՐ երեխան, մոլախոտ չէ ու բույս չէ, թողեք մի փոքր, շատ քիչ գոնե, ինքնուրույն մտածի, ինքնուրույն ինչ-որ հաջողությունների հասնի, ինքնուրույն ընտրի իր ընկերոջը կամ ընկերուհուն: Պետք չի այդքան ջրել, անգամ բույսը շատ ջրելուց կամ արևի տակ չորանում է, կամ <լխկում>: Թողեք մի փոքր զգա անկախությունը, ընկալի այն, ապրի ուղեղով ու հոգով ոչ թե ձեր <ճշտով> ու ճշմարտությամբ: Վերջի վերջո նա մտավոր թերհաս չէ, իսկ եթե այդպես է , ապա ինչ-որ բան անելը անհույս է ու անիմաստ: Ինչու այդքան չեք սիրում Ձեր` մասնավորապես աղջիկներին, ինչու է Ձեզ թվում, որ եթե Դուք չասեք, որ չի կարելի ամեն երկրորդի հետ անկողին մտնել, նա կսկսի բոլոր <քյառթու> կովերի հետ հայտնվել տարբեր մահճակալներում: Եթե այդպես է ուրեմն ավելի վատ, նա կդառնա նաև ստախոս, ավելի ուշ կգա տուն, քանի որ այնպիսի տեղերում կիրականացնի իր <չարագործությունը>, որ Ձեզ հանկարծ չհանիդպի` դա ժամանակ է խլում:
Անկախության իրական պատճառները
Անկախությունը, ցավոք, մենք չենք նվաճել` մենք նվաճել ենք միայն պահը` որսացել ենք այն, չգիտակցված հաղթել ենք: Ավելին, մենք գործիք ենք եղել ` նոր աշխարհակարգի ստեղծման, որը այսօր քանդվում է: ԽՍՀՄ-ը ոչ մի պետության ձեռք չէր տալիս: Բոլոր արևմտյան լիդերները հասկանում էին` գոնե այդ պահին, չկա սովետմիություն, չկա պրոբլեմ: Սառը պատերազմը գնալով ահագնանում էր` 15 ժողովուրդների պետությունները, ավելի ներփակվում ու լճանում` գաղափարախոսությունն իրեն սպառել էր: Հարմար առիթը բաց չթողեցին և ոչ մեկը` ոչ ՑեՌեՈՒն, ոչ էլ Մոսսադը: Եղավ այնպես ինչպես միշտ է լինում, ինչպես Թումանյանի Մի կաթիլ մեղրը գործում: Սկսվեց փոքր պետությունների, մասնավորապես ԼՂ ժողովրդի <ապստամբությունը>: Այն սկիզբ դրեց նման հզոր և ահարկու հեգեմոնի փլուզմանը: Այս գործում, իհարկե, իր դերն է ունեցել նաև, նույն հզոր պետության <հզոր> իշխանությունը` ինչպես ասում են, ժանգը հեռվից է գալիս: Իրենց վարած քաղաքականությունը երկարաժամկետ չէր կարող նրանց ապահովագրել` այդպես էլ եղավ: Ժողովուրդը դուրս թափեց իր կուտակված կոմպլեքսները, վախը, չգիտակցված գաղափարախոսության քարոզման անբովանդակությունը:
Շարունակելի
Recent Comments