chère L.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 11:35 pm June 22, 2010




Hier, Je me promenais paresseusement sur la rue Mont Royal imaginant les balcons dentelés de ta ville.

La pluie voulait se venger ce jour-là quand on s’est cachées derrière cette Eglise à forniquer langoureusement. Tu craignais le blasphème, et moi émue, j’arrosais les marguerites qui furtivement, s’échappaient en dessous de ta jupe fripée.
Le soir dans son vieux salon improvisé, ta mère nous avait offert du thé avec du mouraba de framboises. Elle avait le regard fixé sur ta jupe et ma main qui, maladroitement manipulait la tasse chaude et sucrée. Le silence pesait fort. La voisine grignotait des semushkas attentive à la série télévisée qui ne cessait de montrer des femmes en sanglot.
Tu souriais mesquine tout en sachant que la réalité ne correspondrait jamais à cette scène qui se déroulait lentement devant nos yeux.
V. avait raison je n’aurai jamais du venir dans ce coin maudit. Les ruines pesaient affreusement sur mon cœur et j’avais envie de vomir. Ta mère nous racontait qu’à Bakou ou elle était née, les maisons étaient plus belles, les gens mieux habillés et la vie plus intéressante. J’étais triste pour elle. Et toi tu n’écoutais plus. Tu ne voulais plus entendre, ces gémissements infinis d’une vie interrompue. Tu détestais même ce thé qui n’arrêtait pas de couler tout au long d’une journée, à travers toute une vie.

Embrasse ta mère de ma part,

je t’offrirai des marguerites.

B.

Dear B.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 1:25 am June 20, 2010

My empty body is in mourning. It is the silent retreat after the bloody struggle of the hormones followed by the sudden expulsion of the cursed pregnancy.



I wish you were here to swallow the remains. I can’t even think of a word defining what I feel for you.
I am spending these days, taking care of my mother. She doesn’t remember anything anymore. Her yellow teeth and blemishing hands are scaring me. They are announcing a death I am not prepared for.
I will soon start preparing the murabas for winter. The berries are ripe and sweet. I will gently caress them, roll them between my fingers and passionately slide them one by one in the intense sweetened stream. The smell will definitely mesmerize my senses. And once they immerse completely in the syrupy emulsion, I will close my eyes, drop my hands and exhale through a cinnamon and glove orgasm.
The ruins in this city can’t contain all the emotions that I release abruptly.
I kiss religiously the palms of your hands and smell a mulberry breeze between your fingers,
L. 

Chère L.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 4:26 pm June 14, 2010

j’embrasserai ce ventre endolori. j’effacerai avec mes lèvres toutes les cicatrices.
je ferai un bandage de mes cheveux et soulagerai tes entrailles déchiquetées.
je murmurerai une douce berceuse, blottie entre tes seins pour embaumer ton corps d’un bonheur insolite.
et j’attendrai patiemment ton retour.

Dans le jardin, cinq femmes parlent de leur vie.  le chagrin est incontournable. j’irai les rejoindre sans faire de bruit.

Le bruissement des feuilles marmonne la vérité, celle de 5 femmes qui ne sauront jamais que sous l’arbre, je touche du pieds les empreintes dissipées d’un temps qui  un jour disparaîtra à jamais.

je ferme mes yeux et j’hume avec jouissance l’odeur de tes cheveux.

B.

Dear B.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 3:25 am

Every single word you wrote I would fold it gently under my skirt and bury it near the mulberry tree outside my house.


I keep telling myself this should be the last one.  Continuing this correspondence is driving me insane but I can’t do without it. Writing to you keeps me alive in this morbid city.
This month I had my 4th miscarriage. The pain was immense. I gently let it slip between my legs down on the bathroom floor. A mix of blood and mucus lying there for hours while I sat near the toilet bowl thinking what I did wrong. Maybe it was all my feelings for you that couldn’t hold an unborn fetus.

Maybe it was the food or the coffee cup curse.
 
My womb is full of false impulses and bare illusions.
I touch gently the obsession still dripping down through the backs of my knees.  I clean the remains with the back of my hand.
The stain stays eternally embedded in the folds of my belly. And I am granted with a durable pain.
He will never know since he will never understand. And I want to see him happy,
I know you don’t care

But I am in pain.
L.

chère L.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 5:46 am June 11, 2010



ce qu’il te faut c’est une révolution clitoridienne. une façon de parler incongrue qui mènera à ta perte. C’est incontournable!

je passerai des nuits entières à rétrécir la mémoire, pour en effacer les parcelles qui obstruent. il faut naitre sans père ni mère, pour bien comprendre la gravité de la vie choisie.

je n’accepterai point  les excuses ridicules présentées dans ta dernière lettre. le romantisme te ronge le cœur jusqu’au fin fond  de tes entrailles. il faut sans cesse relire Madame Bovary pour comprendre son état maniaco-dépressive  la rendant «incapable de comprendre ce qu’elle n’éprouvait pas, comme de croire à tout ce qui ne se manifestait pas par des formes convenues».

ma Bovary à moi! je te lâche uniquement pour un instant et cet instant se perd doucement dans la sottise de tes émotions incroyablement effarées.

tasse de café et sarma, mais quelles foutaises!

tout ce que tu as ressenti à ce moment, tu l’as entièrement désiré. il faut arrêter enfin de tout dissimuler à soi-même.

la culpabilité te ronge, je n’y peux rien.
il faut se libérer.
doucement.
sereinement.
mais impossible de le faire sans briser une partie de soi.
je ramasserai les débris. religieusement.
les garderai dans les paumes de ma main. je les serrai fort jusqu’à saigner et là je me reposerai avec un sourire, comblée.  
ton visage éternellement gravé sur mon ventre paumé. 

j’embrasse tes cheveux,

B.

Dear B.

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 2:17 am June 10, 2010



It was very difficult to reply to your last letter. What you are asking me to do is almost impossible and the pain of not doing it nearly unbearable. I searched for you the other day at the same café where we used to meet last year. I understand that it is difficult for you to accept that I have chosen to stay here where nothing is familiar, where people like you and me would never be.  You are back there, where everything is more possible.
In my world you are still an element of perversion.

I saw your face yesterday in the middle of the black thick residue at the bottom of my coffee cup. I usually never read my own cup, but your face made me want to know more. My grandmother would have said: “Ghsmet e!” but luck happens only when you believe in it. I lost that belief when I let you cook the sarma last summer. The curse started then, I touched the food never intended to be prepared.  I don’t regret anything. I just wish you could understand my sorrow. 
I miss everything we used to do together. I miss the nice quite walks up on Nalbandyan st. where we tenderly held hands. I miss the nights when we rested on the stairs of the cascade watching endlessly the busy city going to sleep. Hours of reinventing lives that would never become ours, moments of intense emotions, love unspeakable. Almost telling everything, risking it all. Then stopping just in time to not vanish completely.

I am writing this letter, hoping it will never reach you, knowing that my words will disappear somehow while crossing the oceans.
 Kissing gently your eyes,

L.

she will google translate :)

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 5:30 pm June 8, 2010
One pebble at a time
Je les lance dans le creux
Tout ce que tu m’as dit
J’ai envie de les gratter de ma peau
Les mots qui font mal
Les mots qui assomment
Keeping them safe under my chin
un verre de vin, deux, trois…
ca ne donne pas le droit
les mots qui, avec langueur
chuchotés dans mon cou
tombent au fond du ventre vide
dans un fracas énorme
ces mots là je les dégomme
les renvoie
au fin fond d’un tiroir profond
j’écris en français pour toi exprès
pour que tu ne comprennes pas
ces mots là
à voix basse
ces mots si facile à renier
google translate ne suffit pas
pour comprendre ceci
il faudrait les déchiffrer un à un
les décortiquer gentiment et en faire toute une entité
et même après il faut être prêt
à assumer ce qui en sortirait
ce qui resterait de toute cette désuétude
words drunk with a glass of wine
whispered gently in my ear
will stay there for a while
since you will deny every one of them 
these words will expire soon
and then
je les jetterai dans le coin de la rue qui mène vers ce parc où on n’a jamais été.
dans le parc où seulement elles y étaient il y a cent ans.

medzmama* interrupted

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 8:02 pm June 1, 2010

wondering how I got there
wondering how I found her
she was almost an illusion
drifting between the dusty letters
whispering a secret recipe for subeoregs

tpov dolma is my favorite
(i used to call it sarma in another life, sad isn’t it?)
i couldn’t resist the smell
medzmama lost her vagina in the desert that took her from Anatolia to Lebanon
she is all about caring hands and wrinkled smiles
the rest (or what remained of her) is hidden under a beige French combinaison

i always thought that she was a man
but when she offered me braided choeregs for Easter I became suspicious

her black and white photo is still on my desk
she looks like an actress from an old Egyptian musical movie

i dedicated her my unique kitchen spices as a token of eternal gratitude
i still want to believe that she is a happy person.
sa tristesse est un bonheur qui coule doucement dans mes entrailles.

*grandma in Armenian, my Armenian

vajarvadz apranqe het chi endunvum

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 11:37 pm April 12, 2010
glukhs cavuma
chgitem inchic
achqers bakeci u pokeci cerqerovs
argand-s
u dretsi vajarqi
voch meke chvertsrets arachi ore
vernisajum assecin vor shat e ogtagordzvadz
el inchi dzarayi
tun eka, lav baylacreci
limonov
het tari tveci kiraki or
diguine Arusin
mi hoqi motecav
vercrec, nayec
shoshabec
anhangist vijak er
mi qich el tser tar u el het ktayi
heto assec:
“shat e ogtagordzvadz, mechteghn el medz jaq ka”
dikin Arus, indz jptac
heto heqnanqov
ankap knoch assec
“Canadayits pervadz argant e verchi vercho, lav voraki,
vran plav kltsneq et jaqe el chi yereva”

ՀՀ ոստիկան… պաշտպա՞ն, թե բռնարա՞ր… (RA police officer… protector or perpetrator?)

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 6:04 pm March 26, 2010


http://www.womenofarmenia.org/blog
for ENGLISH VERSION read here

Մայիսի 9-ը մեր երկրի շատ-շատ բնակիչների համար տոն է, իսկ ինձ համար այդ օրվա հետ կապված հիշողությունները մինչև այսօր սարսուռ են առաջացնում մարմնումս: Այս դեպքի մասին որոշեցի գրել այն բանից հետո, երբ Սեռական Բռնության Ճգնաժամային Կենտրոնի PR արշավի շրջանակներում լսեցի բազմաթիվ բացասական արձագանքներ՝ թե «Ի՞նչ եք խառնվել իրար: Հայաստանում կանանց հանդեպ բռնություն չկա»: Մեղավորներից մեկը ես եմ… որ լռել եմ:

Գիշերային հրավառությունը դիտելուց հետո ընկերոջս հետ դեպի տուն էինք քայլում Բաղրամյան փողոցով (երկուսս էլ +/-18 տարեկան): Մեր տան մոտակայքում գտնվող «Պուշկինի» (այժմյան «Սիրահարների») այգին վերջին տարիներին անուշադրության էր մատնվել քաղաքապետարանի կողմից. մինչև իսկ նստարանի փայտերը այրվել էր Երևանի ցուրտ բնակարաններից մեկում: Այգին՝ իր բազմաթիվ մութ ու ամայի ծակուծուկերով, շատ սիրահար զույգերի համար ժամանցի մշտական վայր էր դարձել: Մենք էլ երբեմն առանձնանալու համար գտնում էին այնտեղ մարդկանցից հեռու մեր անկյունը, ինչը և որոշեցինք անել հենց այդ օրը: Բուռն համբույրներն ու սիրախաղերն ընդհատվեցին ինչ որ մեկի ոտնաձայներով: Հանկարծ մթության մեջ ինչ որ մի երրորդ անձի բջջայինի լույսը բախվեց երեսիս: Համազգեստով տղամարդ էր՝ թաքցրած շոկոլադը հայտնաբերած երեխայի գոհ ժպիտը դեմքին: Բջջայինի լույսով ուսումնասիրելով մեր դեմքերն ու գոտկատեղից ցած գտնվող հատվածները՝ նրա ժպիտն էլ ավելի պայծառացավ, երբ նշմարեց իմ արձակված գոտին: «Ք**վում էի՞ք», – հնչեց լկտի քմծիծաղ: Մենք վախից սառել էինք: «Հիմա գազելը ընդեղ կանգնած ա: Լավ կլինի՞ լցնեմ մեջը տանեմ»: Այգու մոտակայքում տեսնելով «Պարեկային Ծառայություն» մեքենաներ՝ միշտ մտածում էի, թե ի՞նչն է նրանց դերը: Հիմա մտքումս արեցի եզրակացություն, որ թմրամոլների և հարբեցողների շարքին էին պատկանում նաև հասարակական վայրում սեռական հարաբերություններ ունեցող զույգերը: Մեզ սպասվում էր դժվարին խնդիր. համոզել համազգեստով աշխատակցին, որ այդպիսի բան տեղի չի ունեցել: Իհարկե չհավատալով՝ նա որոշեց ինքը համոզվել՝ փորձելով ձեռքի շարժումներով ստուգել իմ «մաքուր» լինելը: Միայն օրենքներն ու իմ իրավունքները թերի իմանալու պատճառով ես թույլ տվեցի նրան ընկերոջս աչքի առաջ նվաստացնել ինձ: Ընկերս շատ էր վախեցած… Միայն շարունակ պնդում էր, որ ոչինչ չի եղել: Իսկ ես, միայն պրոբլեմներից զերծ մնալու համար, ինձ ենթարկում էի նրա քմահաճույքներին: Իր անգրագիտությունից («հեղուկը կուսության բացակայության նշան է») համոզված, որ իր կասկածները տեղին էին, ասաց ընկերոջս, որ ուզում է ինձ հետ առանձին զրուցի: Տարավ ինձ մի քանի մետր հեռու: Ես համոզվեցի, որ ընկերս շատ հեռու չեր:

Եվս մի անգամ դիպչելով իմ մարմնի տարբեր մասերին, նույն լկտի ձայնով ասաց. «Սիրուն ջան, մենք էս հարցը կարանք շատ հեշտ լուծենք: Պռոստը ընգերդ պիտի չիմանա սրա մասին»: Մինչ ես փորձում էի հասկանալ, թե արդյոք ճիշտ եմ հասկանում նրա ասածը, նա շարունակեց. «Քո համար հաստատ լավ կլինի: Դու չես ուզում չէ, որ ծնողներդ իմանան, որ ք**նվել ես»: Ես ինձ վերջապես հավաքեցի այդ ապտակից հետո ու բացատրեցի այդ կենդանուն, որ ես ցիվիլ ընտանիքից եմ, ու ծնողներս ոչ մի կերպ չեն խառնվում իմ ու ընկերոջս հարաբերություններին: Հասկանալով, որ իր մտադրությունը ձախողվում է, նա ուղեկցեց ինձ ընկերոջս մոտ, բարի ապագա մաղթեց: «Ես վերևը տղեքին կասեմ, որ ձեզ բան չասեն: Ձեզ պետք ա՞ տուն ճանապարել»: Ու չքացավ: Արցունքները գետի պես հոսում էին աչքերիցս:
Մի քանի օր շարունակ մեր մեջ տիրում էր լռություն: Հիշելով ընկերոջս անօգնական հայացքը, երբեք չկարողացա պատմել նրան մեր խոսակցության էության մասին: Շուտով այգին փակեցին ու սկսեցին վերանորոգել: Շուրջ երեք տարի չպատմեցի ոչ ոքի: Ամաչում էի: Ամաչում էի, երբ ամոթալի ոչինչ չէի արել: Ամաչում էի, երբ պետք է ամաչեր «օրենքի ու կարգ ու կանոնի պահապանը»:

«Մայիսի 9-ը Գ.Կ.-ի օրագրում»

marti 8 march – for international women’s day

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 4:40 pm February 27, 2010

Ինքնություն

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 6:05 am January 30, 2010


(Source: hetq online; English version: “armenian in brooklyn” blog)

Միշտ այսպես չի եղել. հիմա է, որ ես մտորում եմ, թե որտեղից եմ` հասնելով խորքը` մինչեւ իմ հայկական արմատները: Երբ 1997 թ. ընտանիքս եւ ես արտագաղթեցինք Միացյալ Նահանգներ, ես ընդամենը 10 տարեկան էի եւ ինձ համար դեռեւս բավականին մութ էր այն հարցը, թե ինչ է նշանակում արմատներից կտրված լինել: Ես արագորեն մերվեցի Բրուկլինում, քանի որ դրան նախորդող մի քանի տարում Նյու Յորքում ձեռք բերած իմ ողջ կենսափորձը ընդամենը կապված էր ընտանիքի, դպրոցի եւ այն փողոցի հետ, որտեղ ապրում էինք: Իմ հարեւանությամբ ապրող մարդիկ աշխատավոր դասակարգի ռուս եւ չինացի էմիգրանտներ էին ու 1950-ականներին այստեղ հաստատված իտալացիներ, եւ մինչեւ հիմա էլ այդպես է:

Մենք բնակություն հաստատեցինք հենց այդ «կաթսայում» եւ տարօրինակ կերպով ձուլվեցինք: Դա դանդաղորեն տեղի ունեցավ, եւ ժամանակի ընթացքում քույրերս եւ ես կորցրինք հայոց լեզուն եւ սկսեցինք իրար հետ խոսել միայն անգլերեն: Իմ ծնողներն ամենեւին էլ այն արտագաղթած ծնողներից չէին, ովքեր իրենց երեխաներին ստիպում էին տանը միայն մայրենի լեզվով խոսել: Նրանք մտածելու այնքան շատ բան ունեին, որ ժամանակ չէին վատնում` հետեւելու, թե ինչ լեզվով բառեր էին դուրս թռչում մեր բերանից: Մենք որեւէ հայ ընկեր չունեինք` բացի մեր ընտանիքի որոշ ընկերներից, ովքեր տարիների ընթացքում դադարեցին մեր կյանքի մի մասը լինելուց: Իր ժողովրդից հորս հիասթափվածությունը խանգարեց, երբ եկավ ժամանակը` մաս կազմելու ավելի մեծ հայկական համայնքի: Մենք ուրիշ հայերի տեսնում էինք միայն Զատկի տոնին` եկեղեցում, ընդ որում` միայն այն ժամանակ, երբ Զատկին մեր ծնողների հետ իսկապես եկեղեցի էինք գնում:
Հաստատ չգիտեմ, թե կոնկրետ ինչից էի տագնապում, երբ դեռահաս էի (գուցե միայն տարիքն է, որ կարող է մարդուն տագնապ պատճառել), բայց հիմա, երբ հետ եմ նայում այդ տարիներին, տեսնում եմ, որ իմ պահվածքով չեմ տարբերվել տիպիկ «ամերիկացի» դեռահասից: Կամ էլ ինչ-որ զուտ «ամերիկյան» բան կար դեռահասի տագնապների մեջ: Մինչ օրս քույրերս ասում են, որ ես այնքան «ամերիկանացած» եմ. նրանք դա ասում են ամեն անգամ, երբ իրենց ձեռնտու է այդպես ասել: Օրինակ` ծնողներիս վրա բարկանալը եւ այդ բարկությունը արտահայտելը կարող է դիտվել որպես «ամերիկյան» երեւույթ: Դեռահասությանս տարիներին ես ավելի էի մտահոգվում, քանի որ ծնողներս ինձ շատ քիչ ազատություն էին տալիս` համեմատած այն ազատությունների հետ, որ ունեին իմ ընկերները: Ես չէի կարող կինոթատրոն գնալ, ինքնուրույն քաղաքի մեջ շատ հեռու տեղ գնալ կամ անգամ մասնակցել դպրոցի երեկույթներին, որոնց ժամանակ տանը չեն գիշերում: Ես կարծում էի, որ այսպիսի բաներից զրկված լինելն անտանելի է, եւ ատում էի, երբ ամեն անգամ հայրս հիշեցնում էր ինձ. «Դու հայ ես ծնվել եւ հայ էլ կմահանաս»:
Ուստի, ես փորձում եմ պարզել, թե ինչ է նշանակում այս «հայկականությունը»: Դրա իմաստը միայն հայի համար է կարեւոր: Իսկ ի՞նչ կասեք այլ մշակույթների, էթնոսների, ավանդույթների մասին, որոնք նման են հայկականին: Արդյոք անհրաժե՞շտ է, Հայաստան, որ ես հայ լինեմ: Ինչպե՞ս եմ ես պահպանելու իմ հայկականությունը Հայաստանի սահմաններից դուրս: Հայաստանում հայ լինելը միանգամայն տարբերվում է Սփյուռքում հայ լինելուց: Արդյո՞ք ինքնությանը վերաբերող այս խնդիրը Հայաստանում ապրող հայերին եւս հուզում է: Մի՞թե առավելությունը, որ նրանք գտնվում են իրենց ծագման երկիրը գծանշող սահմանների ներսում, նրանց արդեն իսկ հնարավորություն չի տալիս հավակնել այդ ինքնությանը:
Որքան մեծանում եմ, այնքան ավելի մեծ ժամանակ է անցնում իմ եւ Հայաստանի միջեւ: Այնքա~ն բան էր փոխվել, երբ ես անցյալ տարի` 11 տարվա մեջ առաջին անգամ, Երեւան այցելեցի: Եվ շատ բան շարունակում է փոխվել: Ես ավելի ու ավելի եմ տարբերվում այնտեղի մարդկանցից, սա էլ ավելի մեծ անջրպետ է ստեղծում հայրենիքիս եւ իմ միջեւ: Ինձ դեռեւս չի հաջողվել տուն գտնել մյուս սփյուռքահայերի մեջ, եւ նույնիսկ տարօրինակ է ինձ սփյուռքահայ անվանելը: Սկզբում ես դեռեւս շատ կապված էի այն վայրին, որտեղից վերջերս էի եկել, եւ կարիք չկար ջանքեր գործադրելու` հավատարիմ մնալու այն բանին, ինչը ես չէի զգում, թե կորցրել եմ: Որքան մեծանում եմ եւ տարբեր անկյուններից մտնում աշխարհ, այնքան ավելի եմ զգում այս քաոսում կորչելու սպառնալիքը. այն ամենը, ինչից ես ծագում եմ եւ ինչի հետ նույնացնում եմ ինձ, վերածվել է մի շիլայի, որի բաղադրիչները հնարավոր չէ զանազանել իրարից:
Երբ ես ազատվում եմ ինչ-որ բան կորցնելու այս վախից` տան կորուստ, ինքնության կորուստ, որեւէ բանի պատկանելության կորուստ, հենց այդ ժամանակ ամենից մեծ հնարավորությունն ունեմ ստեղծել ինձ տարբեր տարրերից` տարրեր, որոնք գալիս են այնտեղից, որտեղից ես ծագում եմ, եւ տարրեր, որոնց հանդիպել եմ իմ ճանապարհին: Ես ոչ միայն հայ եմ կամ նյույորքցի, կամ դուստր կամ քույր, այլեւ ընդունված կանոններից շեղվող մարդ եմ, ես ֆեմինիստ եմ, բանաստեղծ եմ եւ արտիստ: Եվ այս բոլոր բաները ես միաժամանակ եմ, ու չի կարելի որեւէ մեկը առանձնացնել մյուսից: Կան ինքնություններ, որոնք երբեմն այլ ինքնությունների հետ բախման մեջ են մտնում, ինչպես, օրինակ, հայ եւ միաժամանակ ընդունված կանոններից շեղվող մարդ լինելը: Իմ մշակույթը այնքան էլ հեշտ «կուլ չի տալիս» սա: Կամ էլ` ֆեմինիստ լինել հայրիշխանական կենցաղում, երբ հայրս ինձ հարցնում է, թե արդյոք ես ոստիկանություն կկանչե՞մ, եթե ինքը երբեւէ հարվածի ինձ: Երբ նրան ասում եմ, որ չեմ կանչի, նա պատասխանում է, որ դա լավ է, քանի որ նշանակում է, որ ես վերջնականապես չեմ դարձել «նրանց»` «ամերիկացիների» նման: Կարծես թե հայ կին լինելը հոմանիշ է քեզ շրջապատող տղամարդկանց գործադրած բռնությունը որպես նորմալ կյանքի մի մաս ընդունելուն:
Երբեմն պահեր են լինում, երբ ուղղակի ուզում եմ վերջ տալ այդ ամենին` ինքնության, իմ պատմության, Արեւելքի եւ Արեւմուտքի սահմանին գտնվող այս փոքրիկ երկրի հետ պայքարին: Վախենում եմ, որ երբեմն չափազանց ազգայնամոլ եմ դառնում, եւ դա ինձ ստիպում է սահմանափակվածություն եւ վտանգ զգալ: Ես ուզում եմ վերցնել աքսորի, մեկ այլ տեղում հաստատվելու եւ արմատներից կտրված լինելու այս անհավանական փորձառությունը եւ դրանից ինչ-որ գեղեցիկ բան ստեղծել, ստեղծել մի նոր հնարավորություն, կեցության մի ձեւ, որի մասին մինչ այժմ ոչ ոք ոչինչ չի լսել: Այս բլոգը այդ «փազըլի» մի հատվածը կամ, ավելի ճիշտ, լուծումը կլինի:

Մարալ Բավական

___

Անգլերենից թարգմանեց` Սոնա Ավագյանը

«Հայը Բրուկլինում» բլոգ, www.hetq.am
Մարալի հետ կարող եք մտքեր փոխանակել բլոգում` www.maralbavakan.blogspot.com


posting on my wall—enter

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 11:23 pm January 28, 2010

working on my page
this page is me   ;)
it is a little bit scribbled  :0
with little holes inside
no you can’t see it, I can
it only disturbs me   :(
working on my page
making it beautiful
tidy
taking out the dirt
washing it with care
now I have a new page
tidy
pretty
with a floral design
made on recycled paper
medz mama would be proud
then I put it in a nice color, surrounded with glowing little hearts  ©
posted it on my facebook wall
my friends are proud
they “like” it
someone commented
i don’t know him
we have 45 friends in common
still I don’t know him  #$%&*!
meanwhile
i entered in the little holes
right where you won’t ever spot me
my hands are in dirt
it smells awful
vomits everywhere
filthy
unbearably human
trash
love it !
“like” it
really :)

այսօր ինքը ինծ ընդունեց այսպէս

Filed under: Queering Yerevan — Tags: — Lara @ 9:13 pm January 22, 2010
“գեղեցիկ, խելացի եւ վերջին ծայր հաճելի եղած է Զապէլը. բայց տարօրինակ”
- մաթիլտի յուշերէն
Older Posts »

Armwebs.com Armwebs.com