…անանիզմը վերջում… շնորհակալություն…
Երբ առաջին քայլնես անում ինչ-որ բանի ճանապարհին էդ ճանապարհը դառնում ա անդունդ…անդունդի վրով ես քայլում, պլստալով, անդնդի եզրերից անգամ լեզվով կառչելով` մինչև բախտդ չի դառնում ու համոզվում ` արժանի ա…Այստեղ կարևոր ա ճիգը, անգամ վերջինը չէ, այլ այն միակը, որի մասին վերջին չեն ասում, այլ անհնարին : Անհնարինի գործադրումով դեպի լույսը վազող իմ երիտասարդությունը , ամեն ինչ տեսած ու փորձած իմ մարմինն ու հոգին…նոր մոտեցումների ու բավվման եզրեր են փնտրում: Էս անգույն կյանքը ու անդուլ ձգվող օրը` իմ էներգիային համապատասխան մոտեցում ա պահանջում: Խեղդում ա, այնպես ինչպես խեղդվում ես ամոթից իրական սիրո մասին մրմնջալուց առաջ: Այդ աղջիկը ու նրա միտքը անկարող են քեզ հասկանալ այդ պահին, տո դու էլ մի քանի ամիս անց չես հասկանում քեզ: Բայց էդ պահի մերը…
էնքան ա ասում ու էնքան էմոցիա տալիս, որ կհերիքի մի քանի ամսվա, առավել անփորձներին ու կյանքի համը չտեսած ճիզվիտներին տարիներն էլ ոչինչ չեն ասի: Ճիզվիտ են, հա, լավ իմաստով, սահմանափակ են, իրանց համար էս շենքից էն կողմ կյանքը չկա, պատկերացումները զատվում են շենքով, որից այն կողմ ոչինչ չի երևում, որովհետև չեն նայում` ալարում են, էդքան դուխ չունեն: Ապրելու համար դուխ ա պետք: Ապրելը ամեն օր դուս գալ, ման գալ, գործի գնալ, ուտելը չի, ոչ էլ հաջողությունն ու խոչընդոտն ա: Կյանքի համը սիրուն բառակապակցություն չի, կյանքի հոտը, գեղարվեստական կառույց չի:
Պահը, լռության պահը զգացել եք, ինքը կարճ ակնթարթ ա, բայց էնքան բանա անցնում էդ մի ակնթարթում, որ ձեր վաղամեռիկ տատիկը իր ա ողջ կյանքը, եթե պատմի չի հերիքի: Շարժման մեջ ա էդ գեղեցկությունը, պահի մեջ, որ ձգվում ա, որ կարողանում եք ձգեք ու մինչև ուր…ինչքան հեռու այնքան ավելի լավ, ավելի խորը, ավելի հասուն…: Աչքերը միշտ ամեն ինչ չեն ասում ու էդ չասածը կարդալու մեջ ա կյանքի համը: Չգոռալ ու անիմաստ շատ չխոսալ չի նշանակում լինել էներգիայից զուրկ: Ուղղակի դատարկ տեղն ա շատ զրգում ու միշտ էլ տենց ա եղել: Պահը, պահը միշտ անցնում է, իսկ ներկան…էլի չկա: Էդ ներկան, երբ ձգում եք սկսում եք ապրել: Ինքը սենց եթերային, մետաքսյա, մի քիչ ողորկ ու սառը համ ունի: Երբ այն սկսում ես զգալ քեզ թվում է, թե ժամացույցի ետևում ես:
Դրա համար շատ բան հարկավոր չէ միայն ցանկություն չապրելու` գոնե մի պահ: Երբ դուխտ դրան հերիքի, ապա չծնված անբորայական զավակը քեզ չի խանգարի դու կլինես միայն քեզ հետ, կզգաս բնության ձայնն ու ռիթմը ու արագությունը կդառնա մտքի արագություն: Աստղերը ավելի մոտ կլինեն, իսկ դու ավելու հեռու, գոնե ինքդ քեզանից…գոնե մի քիչ կապրես, երբ էգոդ կդառնա բոլորի սեփականությունը բացի քեզանից: Ինձանից ինձ մի բան է պետք, որ չպահանջեմ, այն ինչ ինձ պետք է ու էս մառազմը կարող է երկար շարունակվել: Մինչև այն պահը, երբ ես չսկսեմ ապրել:
Այս անանիզմը կշարունակվի մինչև այն պահը, քանի դեռ դուք կարդում եք ու մտածում:Ես էլ թքած ունեմ դրա վրա, մանավանդ մեր…ճիզվիտների, որոնց համար այս կյանքը պատահականություններ բացառող ոռի առօրյա է: Այս ոռի Տեքստը, եթե մինչև վերջ կարդացիք շնորհակալություն, ես ապրում եմ, դուք անանիզմով զբաղվում: Մառազմի վերջում միշտ չի լինում առակը ինչ կցուցանե…որովհետև այն չի ցուցանում, ավելի հաճախ ցցին ա հանում:Երախտապարտ եմ, թույլ չտվեցիք անանիզմով զբաղվեմ, որովհետև հիմա էլ կարդում եք, իսկ ես փող չունեի…Կամա Սուտռայի պոզաներից մի երեքը իրականություն դարձնելու համար:
P.S Էս ընթացքում ես մի չորս հատ փորձեցի` ամենաշատը վերջինը դուրս եկավ: Երևի դուք էլ փող չունեք…ունենաք էլ չեք կարողանալու մառազմը առաջ տանել, իսկ անանիզմով ինչքան ուզում եք զբաղվեք… ձեր սանհանգույցում
4 Comments »
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL
Tesnes azgis tghamardkanc vor tokosna “en masov” miayn mtacum…Voghbam azgis vichak@, amen depqum…suti azg enq, ho zorov chi…:)
Comment by vuki — March 10, 2009 @ 2:54 pm
shnorhakalutyun
Comment by levart — March 10, 2009 @ 10:32 pm
SA UXXAKI XELAGARI ZARANCANQ E !!! GUMARAC ANGRAGITUTYUNN U TARASXALNERY>
Comment by Yeva — September 4, 2009 @ 1:26 pm
2011…
Great post. I am facing a couple of these problems….
Trackback by MMdYcbbgcx — October 16, 2011 @ 8:34 am