Your Truth About Caucasus
Ամեն կիրակի ԱրմՆյուզի եթերում 20:30 հյուրընկալում ենք քաղաքական և ոչ այդքան քաղաքական գործիչների, ում հետ քննարկում ենք ընթացիկ իրադարձությունները, միասին ծիծաղում ենք ու տարօրինակ հարցեր ենք տալիս: Կրկնությունը դիտեք երկուշաբթի 21:00 և ուրբաթ 14:30:
Այս թողարկման հյուրն է երգիչ Անդրեն 
Copenhagenic 40 kilometr heru, mi poqrik gyughum, gtnvum e evropai jamanakakic arvesti amenalurj tangaranneric meky` Louisianan. Bnakanabar es chey karogh chgnal ayntegh. Tangaran@ gtnvum e covi apin, uni shat geghecik hetaqrqir u lav mtacvac taracq. Aystegh gorcum e himnakan expozicia, inchpes naev ancnum en shat ujegh cucahandesner. Ayjmyan cucahandesy nvirvac er Pop-Artin.
Vasiliy Kandinski ev Francis Bacon
Sev u spitak hatvac Picasso ev Rotko. Gjutyun!!!
Ays qandaknery da mi urish tema e, vat ei…
Aha ev Pop Artin nvirvac cucahandesy. Nkarahanel cher kareli, taqun nkaracneris voraki hamar knereq…
Nerkayacvac ein Andy Worhali amenahytni gorceric miqanisy
Isk sa Yayoyi Kusamai instaliacian e
Tpavorutyunners ahavor var en, husov emkaroghaca pokhancem dranc mi mas@.
Arden erkrord angam moskvayum ancav Tweed Ride hacanvordneri mijocarum@. Masnakicnery hagnum en tweedic kostyumner qshum hecanivner, ev mrcum te ov e aveli elegant, angliakan ev tweedain. Naeq nkarnery ev vogeshnchveq.
Դպրոցը երևի իմ կյանքի ամենամղձավանջային հատվածն է եղել, որից ազատվելու միակ միջոցն ավարտելն էր: Երբ օրերն էի հաշվում, թե երբ պիտի Վերջին զանգ-քննություններ անցնեն-գնան, բոլորն ինձ ասում էին, թե տարիներ անց փոշմանելու եմ: Ուղիղ տասը տարի է անցել, բայց ամեն վայրկյան, երբ մտաբերում եմ դպրոցական կյանքս, միանգամից ուրախանում եմ, որ էդ ամենը հետևում է մնացել:
Երթուղայինում կիթառ նվագելիս
Էնպես չէր, որ իմ էդ ժամանակվա կյանքը զիբիլ էր: Չէ՛, մենակ դպրոցի հատվածը: Ես լիքը հետաքրքրություններ ունեի. նկարչության, բասկետբոլի ու կիթառի էի գնում, ռոք էի լսում, ճղած ջինսեր հագնում, բանդանա կապում, սենյակս պոստերներով զարդարում: Լիքը ընկերներ ունեի, որոնցից ոչ մեկը մեր դպրոցից չէր, իսկ շատերն ընդհանրապես մի քանի տարով մեծ էին ինձնից: Ու հենց էս ամենն ինձ տարբեր էր դարձնում: Չէի մերվում դպրոցի ընդհանուր մթնոլորտի հետ՝ ո՛չ դասատուների, ո՛չ էրեխեքի (որոշ բացառություններ չհաշված):
Իմ գլխավոր թշնամիները (օղորմածիկ) դասղեկս, որը նաև մեզ անգլերեն էր տալիս, ու հայերենի դասատուս էին (վերջինիս մասին մանրամասն այստեղ): Ինչքա՜ն են ինձ տնօրենի մոտ քարշ տվել վատ վարքիս համար, ինչքա՜ն են «երկուսներով» սպառնացել, բայց ոչ մի բան անել չէին կարողանում, որովհետև թարսի պես էդ երկու առարկաներից բավական ուժեղ էի: Ու երբ կատաղած ինչ ասես չէի ասում նրանց հասցեին, ուսմասվար-տնօրեն փորձում էին ինձ հանգստացնել՝ ասելով, որ ավարտելուց հետո նրանց կարոտով եմ հիշելու ու շնորհակալ եմ լինելու:
Տասը տարի է անցել, բայց դեռ շնորհակալ չեմ: Ինչի՞ համար: Որ ոչինչ չե՞ն սովորեցրել, որ իրենց դասերին ձանձրանու՞մ էի, որովհետև իրենց տվածից շատ գիտեի: Որ դպրոցական տարիներս դժոխքի վերածող գլխավոր մարդիկ իրե՞նք են եղել:
Հետո հիշում եմ նաև ֆիզկուլտի դասատուին: Մի գողական կնիկ էր, ամբողջ դասարանի սիրելին, բայց ես առանձնապես հետը գլուխ չէի դնում: Հիշում եմ, որովհետև Վերջին զանգի սցենար պետք էր առնել: Ես հայտարարեցի, որ ինքս կգրեմ, որ չարժե անիմաստ ստանդարտ բաների համար մի բան էլ փող տալ:
Էդպես ես ու մամաս նստեցինք, սկսեցինք Վերջին զանգի սցենար գրել: Մամաս հիշում էր իր սեփական ավարտական հանդեսը, որի սցենարն էլ էր ինքը գրել, վերարտադրում էր, մի քիչ հարմարացնում էինք մեր օրերին, գրում: Հետաքրքիր ու օրիգինալ տեքստ էր ստացվել, բայց չհասցրինք վերջացնել:
Մի օր մեր ֆիզկուլտի դասատուն հայտնվեց մեր դասարանում իբր օգնելու, որ Վերջին զանգ անենք: Ինձնից գոհ սցենարը տվեցի նրան: Կարդաց: Սկզբում ջղայնացավ, որ ոչ մի տեղ հաղորդավարներ չկան, որովհետև ըստ սցենարի ավարտող աշակերտը դպրոցի հետ երկխոսության մեջ էր մտնում, ու միասին զանազան բաներ էին հիշում: Հետո երբ հասավ կիսախոսակցական զրույցին, լրիվ ափերից դուրս եկավ, թե՝ սա բանի պետք չի: Իսկ եթե ֆիզկուլտի դասատուն ասում էր, ուրեմն էրեխեքի համար օրենք էր: Մեկ էլ էն եմ հիշում, որ լացելով դասարանից դուրս եկա:
Սցենարը վերջը գրվեց ուրիշ դպրոցների նախկին տարիների պատվիրված սցենարներից պատառիկներ հավաքելով, իրար կպցնելով: Մի խոսքով, նույն շաբլոն կառուցվածքը, նույն անկապ կատակները, ինչ բոլոր դպրոցներում կարելի է տեսնել: Սկզբում չէի ուզում մասնակցել, բայց կամաց-կամաց ինքս ինձ համոզեցի, որ գոնե բեմ բարձրանամ (քեֆին էդպես էլ չգնացի): Ըստ շաբլոն սցենարի, բոլոր դասատուների համար առանձին-առանձին անկապ տեքստեր էին կարդում ու ծաղիկ տալիս: Էդ անկապ տեքստերի գործն իր վրա վերցրեց մեր դասարանի մեծն բանաստեղծ Սյուզին: Ասացի, որ իմը ես կգրեմ:
Լինելով դասարանի գերազանցիկներից՝ ամեն դեպքում կարող էի ինքս ընտրել, թե որ դասատուի տեքստն ասեմ: Չգիտեմ ինչու, Հովհաննիսյանին՝ աստղագիտության դասատուին ընտրեցի, որը մեզ ցածր դասարաններում ֆիզիկա էլ էր տվել, ու էն ժամանակ հեչ չէի սիրում նրան, ուզում էի, որ մեր նախկին դասատուն՝ Սվազյանը վերադառնա: Չէ՛, ավելի շուտ գիտեմ… ինձ մի արարքով շատ ուժեղ հիացրել էր Հովհաննիսյանը: Մի օր երևի էդ պատմությունն առանձին կպատմեմ: Մի քանի այլ պատճառ էլ կար, որ հրաժարվեցի իմ ամենասիրելի դասատուների տեքստն ասելուց, բայց հիմա լավ չեմ հիշում:
Փորձի ժամանակ, երբ Հովհաննիսյանի մասն ասացի, էրեխեքից մի քանիսն ինձ մոտեցան, խնդրեցին, որ իրենց համար էլ տեքստ գրեմ. Սյուզիի գրած անկապ չափածո բաները դուրները չէին եկել: Նրանց թվում իմ սիրելի դասատուներն էին: Թաքուն ուրախացա, որովհետև ստացվեց այնպես, որ թեև ծաղիկներ տանողը ես չէի, բայց հենց իմ խոսքը հնչեց նրանց համար: Ու երևի էդպես էլ երբեք չիմացան դրա մասին:
Չեմ հիշում՝ դասղեկինն ով էր ասել, չի էլ հետաքրքրում, բայց հաստատ մի գլուխ կեղծ խոսք էր: Ոչ մեկս չէինք սիրում նրան: Ուղղակի ես մյուսներից շատ չէի սիրում: Հայերենի դասատուինն էլ Արմինեին էր բաժին ընկել Սյուզիի տափակ չափածոյով: Արմինեն էլ մեր դասարանի մեղմ ասած ամենալավ սովորողներից չէր, ու մեր հայերենի դասատուն ահագին վիրավորվել էր, որ իր տեքստն այդքան կարճ էր ու որ ես կամ Գայանեն (մեր մյուս գերազանցիկը) չէինք ասել:
Վերջին զանգից հետո քննությունները սկսվեցին: Քրտնելով, մեջտեղից ճղվելով, իսկ մինչ այդ նաև դպրոցի տնօրինության ու լիքը դասատուների դեմ կռիվ տալով կարողացա առանց կաշառքի-բանի մեդալով ավարտել: Հետո պիտի տնօրենը գլուխ գովեր, թե էդ տարի դպրոցում մեդալակիր է եղել: Մոռացել էր, թե ոնց էր մերոնց կանչում, համոզում, որ հրաժարվենք, մամայիս ստից ասում էր, թե պատմությունից վատ եմ, մաթեմն էլ ոչ թե «չորսի» ու «հինգի», այլ «երեքի» ու «չորսի» խնդիր է եղել: Էդ պատմությունների մեջ մեկ էլ նույն ֆիզկուլտի դասատուին եմ հիշում, որ ասում էր՝ հրաժարվի, թե չէ հանձնաժողով կգա դպրոց, դասարանցիներդ չեն կարողանա ավարտել: Լավ էր, չէ՞: Տասը տարի շարունակ էդ նույն դասարանցիները մի կերպ քարշ են եկել առանց մատը մատին խփելու, իսկ ես սովորել եմ, հետո էլ հանուն նրանց պիտի հրաժարվեի (մեդալի պատմությունն ավելի մանրամասն այստեղ):
Ու հիմա ավարտելուց տասը տարի անց նստած մտածում եմ՝ ի՜նչ լավ է, որ պրծել եմ էդ դպրոցից: Մենակ թե կարոտում եմ Խոջոյանին, Յոլչյանին ու Սվազյանին: Կարծեմ նրանցից ոչ մեկն էլ մեր դպրոցում չի աշխատում. մեր ավարտելուց կարճ ժամանակ հետո երեքն էլ գնացին: Էրնե՜կ էս կողմերով անցնեին, իմանային, թե ինչքան շատ եմ սիրում նրանց ու թե ինչքան շնորհակալ եմ լինելու մինչև կյանքիս վերջ:
Իսկ էս թղթի կտորն աչքիս լույսի պես պահում եմ: Ամեն անգամ, երբ ինքնավստահությունս հավասարվում է զրոյի, երբ ուզում եմ ամեն ինչ թողնել ու կորչել-գնալ, կարդում եմ ու հիշում, որ դեռ պիտի կենսաբանության գաղտնիքները բացահայտեմ:
Erb meknum ei Copenhagen chey karcum vor ays qaghaqy aydqn canot klini. Canot Hans Christian Andersen heqiatneric. Parberabar tvum e te patohanum, kam pokhoci myus hatvacum ktesnes Gerdain, Kain, Matnachapikin kam Ole Lukoein… Evs mi zgacoghutyun, vor@ indz cher lqum Copenhagenum` es shat hstak zgum ei, vor gtnvum em Tagavorutyunum. Poqrik evropakan tagavorutyunum ir handart, mshakutov li ev bavakanin apahovvac kyanqov. Shat sireci Copenhagen@ ev evratesili porceri u eluytneri aranqnerum arity bac chey toghnum nstel gnacq ev krkin shrjel Anderseni heqiatneri pokhocnerov ev hetevel Daniakan Tagavorutyan bnakichneri kyanqin. Im ahavor var tpavorutyunr@ lusankarel em es ays posti mijocov patrastvum em kisel dzez het.
Nyhavn. Gunavor shenqery ev hin navaknery bac chen toghnum. Sa Copenhageni glkhavor turistakan tesaranneric e.
2 khanut, voronq indz Copenhagenum boloric shat huzecin. Antikvar erekoyan zgestner ev larain gorciqner. Cncvac ei
Christianshavn` hippiakan taghamas Copenhageni srtum. Scandinaviai amenaazatamit vayr@
Ancnelov bazmativ kanalneric meki motov tesa te inchpes en nakhapatrastvum avazic qandakneri paratonin
Scandianviayum zgum es minimalismi amboghj uj@. Erankyuni balkonnerum drvac en poqr atorner….
Ay ayspes Copenhagenum pakum en qaghaqain shinararutyun@
Inch asem… No comment
Ays nkar@ artacolum e harust patmutyan ev noraguyn tekhnologianeri kirarum@, vory aydqan bnorosh e Scandinaviain
Bnakanabar… Daniacinery ev shveder mec harganqov en verabervum bnutyan@
Vintageain khanutum
Rosenborg dghyak@…. inch asem… Tagavorutyun… Hoyakap aygi,
mijnadaryan shat lav pahpanvac dghyak, tagavorneri gandzer, karces “Bremenyan Erajishtner”-@ heqiatic zinvorner…
Cucahandes vorin der Yerevanic uzum ei gnay… Caghiknery Daniakan arvestum…
Beyoncen H&M-ov amenur mer demqin parkac e…
Hisqanch hin kayaran, vory normal chem nkarel.
Jraharsy hiastapecrec, poqr, anhetaqrqir ev bavakanin ankap backgoundov…
Ընդհանրապես, եղանակից բողոքելու սովորություն չունեմ: Ես սիրում էի Ֆինլանդիայի մութ ու թաց աշունը, հետո նաև ձյունն ու մինուս երեսունը, սիրում եմ հոլանդական երբեք չդադարող անձրևները, Երևանի այրող պլյուս քառասունը: Երբ անցյալ օգոստոսին Բեռլինում ցուրտ էր անում, ճիշտ է, նեղվում էի, բայց էնպես մեծ թեմա չէի սարքում, հարմարվել էի բոբիկ դուրս գալուն ու մրսելուն: Բայց ոնց որ եղանակն իմ համբերությունը փորձի, տեսնի՝ մինչև ե՞րբ չեմ դժգոհելու:
Երբ տաք Երևանից վերադարձա Նիդեռլանդներ ու տեսա, որ էստեղ դեռ ցուրտ է, ուրախացա. գարուն երկրորդ անգամ կտեսնեմ: Էդպես էլ եղավ, բայց ոնց որ այդ գարունը չավարտվեց, կիսատ մնաց, կորավ ինչ-որ տեղ: Երբ անձրևները սկսվեցին, էլի չդժգոհեցի. կա՛մ արագ կքշեմ, որ շատ չթրջվեմ, կա՛մ կվայելեմ անձրևը, եթե շուտով հագուստս փոխելու ճոխ հնարավորություն ունեմ: Ու երբ ամպերի հետևից արև դուրս եկավ, թեև բավական ցուրտ էր (հազիվ տասնմեկ-տասներկու աստիճան կլիներ), ահագին ուրախացա. թքած, որ մայիսին վայել ջերմաստիճան չէ:
Բայց ամեն ինչ չափուսահման ունի, իմ համբերությունն էլ հետը: Էսօր լա՜վ ցուրտ էր: Հագել էի էն շորերը, ինչ անցյալ հունվարին, բայց բավականաչափ տաք չէի: Դա հերիք չէ, գալիս եմ տուն, եղանակի տեսություն նայում: Էս գիշեր մինուս է լինելու, հետն էլ ձյուն է գալու: Էլ չեմ կարող լավատեսությունս պահել: Քիչ է մնում՝ թեզ-մեզ շպրտեմ մի կողմ, տոմս առնեմ, ցվրվեմ Իտալիա, մինչև տաքերը գան: Ուղղակի վախենամ՝ էս տարի էստեղ ամառ չլինի, թեզս էլ կիսատ մնա: Ու թող այլևս երբեք հոլանդացիները չհամարձակվեն ծաղրել Սկանդինավիայի, մասնավորապես Ֆինլանդիայի եղանակը: Էնտեղ գոնե տրամաբանություն կա, կանխատեսելիություն կա, էնտեղ երբեք մայիսը դեկտեմբերից ցուրտ չի լինում:
Ays postum dzer ushadrutyan@ knerkayacnem Miqani look heqiatain Copenhagenic. Arajin nkari herosuhinery shat tipik en Daniai mayraqaghaqi hamar` minimalism, military ev iharke botasner…
tesnes ays pahin
nran inch en asum?
Copenhageny hecanivneri vra e !. Dran harmaracvac e naev qaghaqi noradzevutyun@…
Ays tghamard@ vintage khanuti tern er…
Եթե չլիներ Կուրսերայի դասընթացը, ամենավատ երազում էլ այս գիրքը չէի բացի: Նույնիսկ այն փաստը, որ Ստոկերն իռլանդացի է, ինձ չմղեց «Դրակուլան» կարդալու: Հա՛, ես սարսափների սիրահար չեմ, թույլ նյարդեր ունեմ, ու նմանատիպ գրականությունը կարող է անքնության պատճառ դառնալ (իրականում էդպես էլ եղավ):
«Դրակուլան» շարադրված է իրար վրա հավաքած օրագրերի, հեռագրերի, նամակների ու այլ թղթերի տեսքով: Հետաքրքիր մոտեցում է թվում, բայց երբ ուսումնասիրում ես տվյալ ժամանակաշրջանի գրականությունը, նկատում ես, որ բավական տարածված երևույթ է եղել օրագրերով կամ նամակներով պատմություն պատմելը:
Սկիզբը վարպետորեն էր գրված: Դրակուլայի նկարագրությունն ու Ջոնաթանի տեսածները բառ առ բառ համապատասխանում էին վամպիրների մասին ունեցած մերօրյա պատկերացումներին, բայց դե զարմանալի չէ, որովհետև ասում են՝ հենց Ստոկերն է ժամանակակից վամպիրի կերպարը ներմուծել:
Բայց հենց իրադարձությունները տեղափոխվում են Անգլիա, համը լրիվ դուրս է գալիս: Նամակներից ու օրագրային գրառումներից արհեստականություն է փչում, հարցեր են առաջանում, որոնց պատասխաններն էդպես էլ հեղինակը չի տալիս (օրինակ՝ ինչու՞ Դրակուլան Ջոնաթանին ազատ արձակեց, հատկապես երբ նամակներ էր գրել տվել, որ արդեն ճամփին է):
Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարելի է բաժանել հալալ երկու կեսի: Առաջինում տարօրինակ բաներ են կատարվում, ու եթե վամպիրների մասին ընդհանուր գիտելիքները չլինեին, հաստատ չէիր իմանա՝ որը որից հետո է, իսկ երկրորդ կեսը նվիրված է վամպիրների դեմ պատերազմին, որը, բնականաբար, ավարտվում է բարու հաղթանակով:
Կուզեի գրքի արհեստականություններից մի քանիսի մասին խոսել: Նախ, կերպարները թղթից էին: Ինչքան էլ հեղինակը փորձել էր նրանց կլորացնել, մի տեսակ շատ արհեստական ու սարքովի էին ստացվել: Մասնավորապես, Լյուսին ու Մինան ոնց որ լրիվ նույն մարդը լինեին: Մի քիչ բժիշկ Սյուարդի կերպարն էր ստացված իր թերահավատությամբ, օրագրում միայն կարևոր փաստերն արձանագրելով, առանց դեսուդեն ընկնելու, բայց արի ու տես, որ վամպիրների գոյությանը հավատալուց հետո ինքն էլ սկսեց մայրամուտի սիրուն գույներ նկարագրել:
Արհեստական էին նաև կերպարների հարաբերությունները: Մակերեսային, խոտից: Նրանց քաջությունն ու միմյանց նկատմամբ վստահությունը հիմնավորված չէր: Կարծես հեղինակը խուսափել էր ավելորդ լարումից, բոլոր տեսակի սրությունները հարթել, հետո նոր կերպարներին գործի ուղարկել:
Բառապաշարն էր արհեստական: Իբր Վան Հելսինգը հոլանդացի էր, նրա տեքստերն ու բանավոր խոսքը սխալներով էր գրի առած, բայց արի ու տես, որ էդ սխալները սահմանափակվում էին բայերը չխոնարհելով: Չգիտեմ՝ երևի էն ժամանակներում լեզվաբանությունից մի քիչ պակաս գիտելիքներ ունեին, հոլանդերենն էլ մեր օրերինից մի քիչ տարբեր էր, բայց ամեն դեպքում որևէ մեկի լեզվակիր չլինելը բայերը չխոնարհելով ցույց տալը մի քիչ համոզիչ չէ:
Այնուամենայնիվ, վեպի հետաքրքիր լուծումներից էր, որ օրագրային գրառումները սկսում են իրար գլխի հավաքել իրադարձությունների ավարտից շատ առաջ: Հետաքրքիր բացահայտում էր նաև բժիշկ Սյուարդի աուդիո օրագիրը. փաստորեն էն ժամանակներում էլ նման բաներ կային:
Բացի վամպիրների սարսափից, հեղինակը կողքից բավական բացահայտ կերպով մեկ այլ թեմա է շոշափում, այն է՝ կնոջ ու տղամարդու դերը հասարակությունում: Ըստ էության, պայքարը սկսվում է հենց կնոջը (սկզբում Լյուսիին, հետո Մինային) պաշտպանելու ցանկությամբ, շեշտադրվում է տղամարդու հոգատարությունը: Մյուս կողմից, ցույց է տրվում, թե ինչպես գործը գլուխ չէր գա, եթե Մինան չլիներ: Մի քանի տեղ անելանելի դրությունից հենց ինքն է փրկում: Բացի դրանից, կինը ցույց է տրվում որպես մխիթարանք. տղամարդ հերոսները Մինայի մոտ առանձնանում ու արտասվում են: Հեղինակն ասում է, որ միայն կնոջ սիրտը կարող է տղամարդուն մխիթարել:
Գիրքը լի էր նաև այն ժամանակների գիտության նվաճումներով, մասնավորապես՝ հիպնոսով ու արյան փոխներարկմամբ: Իհարկե, հիպնոսն ինչ-որ տեղ կապվում էր տեղի ունեցող գերբնական երևույթների հետ, բայց այ արյան ներարկումը բավական ծիծաղելի էր, որովհետև առանց խումբ ստուգելու, առանց խորանալու մի քանի օր իրար հետևից տարբեր մարդկանց արյուն են ներարկում Լյուսիին, բայց արի ու տես, որ բավական թեթև է տանում:
Չնայած հոգեկան հիվանդ Ռենֆիլդի դեպքը մի քիչ անկապ էր, գրքի ընդհանուր պատմությունից դուրս, բայց գործին լրացուցիչ համուհոտ էր տալիս: Կարծում եմ՝ շատ ավելի լավ կլիներ, եթե նրա հետ կապված բոլոր դրվագները հեղինակն առանձին պատմվածքի կամ վիպակի տեսքով հրապարակեր, որովհետև վամպիրային ընդհանուր ֆոնի վրա այն խամրում է, ու որոշ ժամանակ հետո նույնիսկ մոռանում ես նրա գոյության մասին: Բացի դրանից, Ռենֆիլդը ոչ մի կերպ չի օգնում ո՛չ վամպիրին բացահայտելիս, ո՛չ վնասազերծելիս: Այնուամենայնիվ, հետաքրքիր անդրադարձ էր տասնիններորդ դարի հոգեբուժությանը:
Ընդհանուր առմամբ, էսքան կարդալով, երևի ոչ մի գիրք էդքան լավ չի էդքան լավ չի արտացոլել տասնիններոդ դարի վերջի Եվրոպան, որքան «Դրակուլան»: Էնտեղ պարզորոշ տեսնում ես, թե գիտությունն ու բժշկությունն ուր են հասել, մարդկանց կրոնական հավատալիքները որտեղ են, կանայք ու տղամարդիկ ինչ հարաբերություններ ունեն, տրանսպորտի և հեռահաղորդակցության ինչ միջոցներ կան և այլն:
Մի քիչ խոխմ էր գրքի իրադարձությունների կապվածությունն իմ էս օրերի կյանքի հետ. նախ, որ պրոֆեսորը հոլանդացի էր, այն էլ՝ Ամստերդամից, երկրորդ, այն հատվածը, որտեղ Հարլեմից սխտոր են բերում Լյուսիի համար, կարդացի հենց այն օրը, երբ Հարլեմից վերադարձա Խրոնինգեն, իսկ էնտեղ, հավատացեք, ես բնավ հաճախ չեմ լինում (իրականում կյանքիս մեջ երկրորդ անգամն էր): Էլ չեմ ասում, որ երեկ հայտնաբերեցի, որ հետս ապրող ռումինացի աղջիկը հենց Տրանսիլվանիայից է՝ Դրակուլայի պալատից 30 կմ հեռավորության վրա:
Չնայած վամպիրների մասին ընդհանուր պատկերացումներին համապատասխանելուն (դագաղի մեջ քնել, խաչից վախենալ, սուր ժանիքներ, կարմիր աչքեր և այլն) ու մեր օրերի համատարած վամպիրասիրությանը, պիտի ասեմ, որ Դրակուլան իսկապես սարսափելի արարած էր, որի հետ չգիտեմ ով ոնց, բայց ես հեչ չէի ուզենա գործ ունենալ: Այնուամենայնիվ, երևի մի օր Տրանսիլվանիա կգնամ, որովհետև դատելով գրքի նկարագրություններից, պիտի որ շատ սիրուն տեղ լինի:
Vaghy Roitfeldy knerkayacni ir erkrod cucadrutyun@ vor@ nvirvac
e elizabeth Taylorin ev kazmvac e miayn voskeguyn zgestneric. Cucadrutyan yntacqum knerkayacven misharq apranqanisheri hagustner, ayd tvum Dior, Tom Ford, Givenchy, Alexander McQueen. Ditenq Backstage videon ev spasenq …
Ors lav sksvec,
hravirvac ei L’Occitane khanut shnorhandesi. Kazmakerpichnery hyurerin teghapokhecin Provance, steghcelov hamapatasxan mtnolort ev hyurasirelov makaroonner. Apranqanishi nerkayacucichy Fransiaic patmec L’Occitani masin ev nerkayacrec brendi artadranqy. Kosmetik mijocner, parfumner, ocharner, ays ameny bnakan humqic ev bavakanin hasaneli gnerov
«Ճանաչելով մեր հերոսներին՝ մենք պետք է ճանաչենք նաև մեր միջի «տականքին», որովհետև այդ տականքն է այսօր խոչընդոտում Հայաստանի զարգացումը, նույն տականքն էր Արցախյան պատերազմի ժամանակ վաճառում տանկերի վառելիքը, ու դեռ չգիտես՝ ինչեր կանի»: Ի՞նչ պայմաններում է թուրքագետ Արտակ Շաքարյանը, ով այսօրվա մեր «թարմ ուղեղն» է, հնարավոր համարում հայոց Ցեղասպանության ճանաչումը. արդյո՞ք Թուրքիան այդքան խելացի է , որպեսզի մեր հարցը լուծվի դիվանագիտական մակարդակում: Հետաքրքիր մանրամասները լսեք «Թարմ ուղեղով» հաղորդաշարի այս թողարկմանը:
Դիտեք ArmComedy` շաբաթվա լրատվության երգիծական ամփոփումը ԱրմՆյուզի եթերում: Շաբաթվա լրատվության երգիծական ամփոփում: Դիտեք ԱրմՆյուզի եթերում ամեն չորեքշաբթի և շաբաթ 20:30, կրկնություն` հինգշաբթի 14:30 շաբաթ 23:30 Կիրակի օրերին 11:00-12:00 և 22:10-23:00 ArmComedy ԺԱՄ Արմնյուզի եթերում, դիտեք շաբաթվա երկու թողարկումը իրար հետևից: Այս թողարկման մեջ`
Կիրակին չեղավ. Սոֆյան պիտի Էմիլու Հարիսի համերգին գնար: Ճիշտ է՝ երկուշաբթի եղանակն այնքան լավը չէր լինելու, որքան կիրակի, բայց ամեն դեպքում առանց անձրևի ամպամածությունն ու պլյուս տասնինը բոլորովին վատ չէր այս երկրի համար: Եթե հաշվի առնենք, որ կակաչների սեզոնն արդեն վերջանում էր, հետաձգելն անիմաստ կլիներ:
Սոֆյան ինտերնետից քարտեզներ քաշեց, ու մենք պլանավորեցինք երկուշաբթի առավոտյան գնացքով մեկնել Լայդեն, որտեղից հեծանիվներով կգնանք Հարլեմ՝ ճանապարհին անցնելով կակաչների դաշտերով:
- 35 կմ: Շատ չէ: Կարող ենք հետ չգնալ, հենց Հարլեմից էլ գնացք նստել, տուն գալ: Ճամփին էլ եթե հոգնենք, հաճախ դադարներ կտանք:
Առավոտյան սուրճ եմ խմում, նայում պատուհանից դուրս անհուսալիորեն կուտակված ամպերին, որոնք ոչ մի տեղ գնալ չեն ուզում:
- Ի՜նչ հիանալի ամառային, արևոտ առավոտ է, չէ՞,- գրում է Սոֆյան:
Խրոնինգենը Լայդենից ահագին հեռու է, գուցե էնտեղ ամեն ինչ ավելի լավ է: Եղանակի տեսությունը նորից եմ ստուգում: Օրվա առաջին կեսին ամպամած-արև, տասնվեց աստիճան, երկրորդ կեսին՝ անձրև:
- Մենք արդեն Հարլեմ հասած կլինենք, երբ անձրևը սկսվի:
Լայդենում անձրև էր գալիս ու ցուրտ էր. տասնվեց աստիճանի բան չէր: Լավ է՝ սատանաներն ինձ հուշել էին, որ պլյուս տասից ցածրի կուրտկաս հետս վերցնեմ:
Մի կերպ մեզ գցում ենք տուրիստ ինֆո, որ լրացուցիչ քարտեզ վերցնենք: Էնտեղ չոր ու տաք է:
- Գնա՞նք մի տեղ սուրճ խմելու, մինչև անձրևը կտրվի:
Բայց այս երկրում անձրևը կտրվու՞մ է:
Դուրս ենք գալիս ու տեսնում, որ թեև մեր հեծանիվների նստատեղերը հասցրել են մի լավ թրջվել, բայց գոնե անձրևը թուլացել է: Ոչ մի րոպե սպասել, գնում ենք Հարլեմ:
Բայց Հարլեմ հասնելու համար առաջին կարևոր պայմանը Լայդենից դուրս գալն էր:
- Քաղաքից դուրս գալն ավելի դժվար է, քան մտնելը, որովհետև ոչ մի տեղ չկա դեպի դուրս ցույց տվող ցուցանակ:
Հետո պիտի նկատեինք, որ դա մեր ճամփորդության ամենալուրջ մարտահրավերն էր, որովհետև մոտ մեկ ժամ շարունակ քաղաքում անընդհատ պտտվում էինք, նույն տեղը գալիս միայն այն պատճառով, որ էլեկտրոնային քարտեզն ասում էր՝ աջ թեքվել առանց մանրամասնելու, որ պետք է պտույտ գործել ու կամրջի տակ մտնել:
Երբ վերջապես ճիշտ ուղու վրա էինք, սկսեցինք շուրջներս նայել: Լայդենում ջրանցքների վրա բացվող տներ կային, որոնց մոտ նավեր էին կանգնած: Հանգստություն էր գալիս էդ տներից:
- Տեսնես ովքե՞ր են էստեղ ապրում:
Քիչ անց քաղաքը մնաց հետևում, ու մտանք կանաչների մեջ: Կիսաանտառոտ ճանապարհ էր: Տեղ-տեղ ջրանցքների մոտով էինք անցնում: Մանր անձրև էր մաղում: Կարևորը՝ հեծանվային ուղու թվերին հավատարիմ մնանք, որ չկորենք:
- Նիդեռլանդներում կորել հնարավոր չէ,- նկատեց Սոֆյան,- հենց անծանոթ տեղում ես հայտնվում, մի երկու քայլ ես անում, ու անպայման մայրուղի, գնացքի կայարան կամ քաղաք ես գտնում:
Հենց անձրևն ուժեղանում է, թաքնվում ենք որևէ ծառի կամ կամրջի տակ, պայուսակներից որևէ բան հանում ու ծամում:
Բնակավայրերը չեն ավարտվում: Ամեն երկու-երեք կիլոմետրը մեկ տներ են հայտնվում: Անցնում ենք Սասենհայմ կոչվող գյուղով, որից անմիջապես հետո սկսվում է Լիսեն: Սասենհայմն ամայի էր, թվում էր՝ բնակիչները թողել-գնացել էին: Լիսեն ավելի աշխույժ էր ու պուպուշ:
Հենց Լիսե մտնելիս էր, որ կակաչներով լի ծաղկաման տեսանք, կամերայով պատրանք ստեղծեցինք, թե հսկայական դաշտում ենք. արդեն համոզվել էինք, որ մեզ շատ հետաքրքիր տեսարաններ չեն սպասվում, որովհետև սեզոնը վերջացել էր:
- Էստեղից Հարլեմ ճանապարհին են գտնվում կակաչների ամենասիրուն դաշտերը:
Մեր բախտը բերեց, որ դաշտերում դեռ մի երկու շարք կակաչ կար, բոլորը չէին կտրել: Հայտնվել էինք մի ուղիղ երկար տարածության մեջ, ձախ կողմում կակաչների դաշտերն էին, աջում՝ ջրանցքները: Անձրև էր գալիս:
- Իսկական հոլանդական վիճակ. հեծանիվ, կակաչ, ջրանցք, անձրև:
Երևի մոտ 6-7 կիլոմետր էր մնացել, որ Հարլեմ հասնենք, երբ անձրևն ուժեղացավ: Հեչ պետքներս չէր: Էլ չէինք ուզում դադար առնել: Ասենք, տարբերակ էլ չկար. անտառի մեջտեղում էինք:
Ու էդպես գնացինք առաջ, անցանք գեղեցիկ տների մոտով, որոնց դիմացի բակի խիստ կանաչ խոտը խիստ հավասար էր կտրված, ծաղիկները դեռ չէին թառամել, ու անգամ կակաչներ կային: Սլացանք անձրևի տակով՝ արհամարհելով այն, մոռանալով, որ մինչև ոսկորներս թրջվում ենք:
Հենց հասանք Հարլեմ, իջանք հեծանիվներից: Քայլելը դժվար էր. ոտքներս ոնց որ ժելեից լիներ: Անձրևը նույնիսկ ավելի էր ուժեղացել. դույլերով էր գալիս, բայց մենք թքած ունեինք: Առանց պատսպարվելու, առանց հովանոցի քայլում էինք փողոցի մեջտեղով՝ հեծանիվները մեզ հետ գլորելով: Փողոցներում սարքեր էին դրված, որոնք երաժշտություն էին արձակում: Հենց մեկի ձայնն այլևս չէր լսվում, նորն էր հայտնվում:
Ու դա իմ կյանքի ամենաերջանիկ պահերից մեկն էր՝ 35 կմ հեծանիվ քշելուց հետո Հարլեմի փողոցներում անձրևի տակ քայլելը: Հա, ես կարող եմ երջանիկ լինել, երբ հույսս միայն ինձ վրա եմ դնում:
Դիտեք ArmComedy` շաբաթվա լրատվության երգիծական ամփոփումը ԱրմՆյուզի եթերում: Շաբաթվա լրատվության երգիծական ամփոփում: Դիտեք ԱրմՆյուզի եթերում ամեն չորեքշաբթի և շաբաթ 20:30, կրկնություն` հինգշաբթի 14:30 շաբաթ 23:30 Կիրակի օրերին 11:00-12:00 և 22:10-23:00 ArmComedy ԺԱՄ Արմնյուզի եթերում, դիտեք շաբաթվա երկու թողարկումը իրար հետևից: Այս թողարկման մեջ`
Recent Comments