www.CaucasusNow.com

Օրը շատ հագեցած էր իրադարձություններով: Նախ բավական երկար և ծաավալուն էքսկուրսիա Շուշիում: Այցելություններ Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի , Մարիամյան օրիորդաց դպրոց , Ռեալական ուսումնարան: Այնուհետև Նարեկացի արվեստի միությունում Հանդիպում ԼՂՀ ԱԺ նախագահ Աշոտ Ղուլյանի հետ: Պրեզենտացիաներ: Այցելություն Գանձասար: Եզրափակիչ երեկույթ Ստեփանակերտում:
Ամեն ինչի մասին իր հերթին:

Շուշի չհասած , միակ Հայկական Տանկը , որը ադրբեջանցիք կարողացել են խափանել

Շուշիի Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի

Մարիմայան Օրիորդաց Դպրոցի վերականգնման աշխատանքները ընթացքում են

Կարենը Նարեկացի արվեստի միություն: Լույս չկար , Սեդրակը բոլորիս համար նվագում էր: Մենք հաճույքով լսում էինք:

Իսկ Արտյոմը չկորցրեց պահը :Ճ

Մինչ գրելը թե ով որ ժամին է ուզում պրեզենտացիա անել , նախ պետք էր մաքրել այն տարածքը որի վրա պիտի գրվեր` այսինքն գրատախտակը:

Աշոտ Ղուլյանի հետ հանդիպումը հետաքրքիր ստացվեց:

Մի քանի մեջբերում Աշոտ Ղուլյանի Խոսկից.

«Ապագան Երիտասարդներինն է»

Վերջում նկարվեցինք :Դ Վոթերմարկը կեսին փակումա:

Իսկ վերջում տեսեք Շուշիում լավ պահպանված մսկիթը , որը ամենաքիչը վկայությունն ա այն բանի թե մեր ազգը քանի գլուխ ա բարձր մեր մահմեդական Բարբարոս հարևաններից, որոնք ջանք ու եռանդ չեն խնայում , որպեսզի ոչնչացնեն ժամանակավորապես իրենց տարածքային պատկանելիության տակ գտնվող Քրիստոնեական կոթողները:

Շուշիի Մսկիթը

A

Молодой прокурор идет на похороны своего предшественника. При этом он
знакомится ближе с судьей, дружившим со старым прокурором. И вот, пока они
плетутся в похоронной процессии, судья рассказывает, что он играл с покойным
в шахматы – один раз в месяц. Прокурор отвечает (они уже приближаются к
крематорию), что он тоже любитель шахмат.

Оба принимают участие в траурной церемонии и идут вслед за гробом к
свежевырытой могиле. Старый судья спрашивает молодого прокурора, не
отказался бы тот от приглашения сыграть партию в шахматы. Прокурор
соглашается и они договариваются на следующую субботу. Юная жена прокурора
также приглашена; хотя старый судья и вдовец, его дочь ведет домашнее
хозяйство. И вот, в следующую субботу, около семи, молодой прокурор со своей
женой приходит в гости к старому судье, живущему в тихой вилле, окруженной
большим парком с огромными елями; все это находится в предместье, где живут
одни богачи: в так называемом “английском квартале”. В деревьях щебечут
птицы. Вдалеке видны последние лучи солнца. Еда великолепна. Вино -
отменного качества.

После ужина дочь судьи уводит жену прокурора в салон, мужчины же
удаляются в кабинет. Шахматная доска уже разложена. Старый судья подает
коньяк и игроки усаживаются напротив друг друга. Но перед тем, как начать,
судья говорит, что должен прокурору кое в чем признаться. Прошло уже
двадцать лет с тех пор, как он познакомился с покойным прокурором; случай
свел их на похоронах судьи, чье место он теперь занимает. Во время похорон
они разговорились о шахматах, поскольку покойный прокурор тоже раз в месяц
играл в шахматы с умершим теперь уже двадцать лет назад судьей. Игра была
особой: фигуры обозначали конкретных людей, определенных самими игроками.
Ферзем обязан был быть наиболее близкий игроку человек; для тогдашнего
прокурора – сестра, занимавшаяся домом после смерти супруги; для судьи это
была жена. Оба игрока назначали офицерами знакомых священников или учителей,
конями – адвокатов и военных, турами становились промышленники и политики.
Пешки набирались из простых сограждан, ими могли быть, к примеру, горничная
или молочник.

Правило игры заключалось в том, что потеряв фигуру, игрок обязан был
умертвить и того, кто ею обозначался. Игра возобновлялась только после
совершения убийства. Получивший же мат, должен был покончить с собой. Это
вело к тому, что одна игра длилась десятилетиями. Зачастую ходы обдумывались
месяцами: так, например, покойный прокурор играл с предшественником старого
судьи пятнадцать лет, пока не поставил ему мат. Причем до этого и ему, и его
противнику пришлось убить своих жен. Кто эту игру придумал – невозможно
узнать. Предшественник судьи играл в нее с предшественником недавно
скончавшегося прокурора, приняв эстафету у предшественника предшественника
старого судьи… Похоже, что в этом городе уже всегда судья играл таким
образом с прокурором. По крайней мере, таково было объяснение покойного
прокурора ему, судье. За объяснением тогда же последовала и исповедь в
убийствах, совершенных ныне покойными прокурором и судьей. Первой его
реакцией, продолжает старый судья, было желание немедленно арестовать
прокурора. Но затем он не смог удержаться от соблазна начать новую игру:
прокурор назначил ферзем свою старшую дочь, занимавшуюся хозяйством,
поскольку жена к тому времени ушла в мир иной по шахматным причинам; он же,
судья, поставил свою молодую жену. Начиная с того момента, жизнь получила
совершенно иной смысл: благодаря шахматам, в руках игроков имелась почти
божественная власть над конкретными людьми. Они сидели друг против друга
подобно Ариману и Ормузду.

Двадцать лет они играли таким образом, борьба шла за каждую фигуру. Это
было ужасно и одновременно невероятно по силе ощущений в моменты
необходимости пожертвовать фигурой. И никогда ему не забыть тот день, когда,
спасаясь от мата, пришлось отдать собственную супругу. Это продолжалось до
тех пор, пока на прошлой неделе старый прокурор не вынужден был покончить с
собой, получив мат. Может показаться удивительным, что убийства, совершенные
в течение этих двадцати лет ни разу не были раскрыты. Но кроме того, что они
каждый раз планировались с особой тщательностью (судья приводит несколько
примеров), причина была и в другом: никто не мог предположить, что такой
странный мотив, как шахматная партия, может лечь в основу преступления.

Молодой прокурор с ужасом выслушивает откровения старого судьи. Тот,
закончив, откидывается на спинку кресла. Из соседней комнаты слышны бодрые
голоса обеих женщин.
– Все. Можете меня арестовать, – произносит он.
Молодой прокурор погружается на некоторое время в собственные мысли.
Затем с задумчивым видом протягивает руку к фигурам, стоящим рядом с доской.
Поместив ферзя на полагающееся место, он говорит:

– Ставлю свою жену.
Старый судья также берется за ферзя:
– Ставлю свою дочь.

Новый  клип   Кайли   Миноуг….Оцените песню и наряды  певицы

В  Genlux Magazine появилась фотосессия Диты фон Тиз . Красивые фото,  безупречная  Дита….

(c) Գասպար ՑանցառաՓաթի, Երևան, 1001111111001110

ցանկանում եմ այս հղումներով կիսվել․

ՑանցառաՓաթի

և

La Cafe de N’Oric
(c) Սոնյա

ի դեպ, բրիտանական գիտնականները պարզացին, որ պեպսիի և կաթի միքսը բնավ չի առաջացնում անկանխատեսելի վարքագիծ և բարոյական նորմերի խախտում։

ու տենց

Ուկրաինական դիրքերը ուժեղանում են հայերի գիշերային կյանքում

ԵՐԵՎԱՆ – Անցած շաբաթ Հայաստանում ստորագրվեց աննախադեպ համաձայնագիր, որը կես դարով անխափան կապահովի Հայաստանը ուկրաինական ստրիպ շուկայի լավագույն ապրանքատեսակներով: Իշխանություններին մոտ կանգնած որոշ աղբյուրների համաձայն դրանով կարող է սպասարկվել նաև Ղարաբաղյան շուկայի պահանջարկը սուր անհրաժեշտության դեպքերում, ինչը ակնարկվում է պայմանագրի տողերից մեկում` “…Հայաստանի և տարածաշրջանի այլ հայերի սպասարկման նպատակով…”:

Համաձայնագրի ստորագրումը զգալի աշխուժություն մտցրեց երկու երկրների քաղաքական և հասարակական կյանքում: Համաձայնագրի ստորագրման նպատակով Հայաստան այցելած Վիկտոր Յանուկովիչը հանդիպումներ ունեցավ քաղաքական էլիտայի և քննարկվող ոլորտի պատասխանատուների հետ: Ուկրաինայի նախագահը նաև փոխմըմբռնման հուշագրեր կնքեց Պոլիտեխնիկի և ԵՊՀ-ի մի շարք ֆակուլտետների հետ, որոնք հայ ուսանողներին արտոնյալ պայմաններ կտրամադրեն ուկրաինական տեսականուց օգտվելու համար:

Նշենք, որ այցից մի քանի շաբաթ առաջ մամուլում տեղ գտալ լուրեր Ադրբեջանի գիշերային ակումբներին ժամանակակից պարային պիտույքներ տրամադրելու մասին:

Ուրբաթ տեղի ունեցած ասուլիսի ժամանակ հայ լրագրողները ուկրաինացի հյուրի առջև բարձրացրեցին այդ զգայուն հարցը` Ադրբեջանին տրամադրած Ս-69 տեսակի հակաձանձրութային ժամանակակից իգական համակարգի վաճառքը: “Մենք ունենք ռազմավարական համագործակցություն մեր հայ գործընկերների հետ և մեր ոչ մի քայլ տարածաշրջանում ուղղված չէ մեր գործընկերների դիրքերը թուլացնելուն,” դիվանագիտորեն պատասխանեց Յանուկովիչը:

Հիշեցնենք, որ հուլիսին տարածվեցին անանուն լուրեր Ադրբեջանական գիշերային ակումբներին ուկրաինական պարուհիների լուրջ պատրաստված խմբեր փոխանցելու վերաբերյալ: Այդ լուրերը մինչ օրս ոչ հերքվել, ոչ հաստատվել են որևէ կողմից:

"Ս-69 համակրգը որևէ վտանգ չի ներկայացնում Հայաստանի անվտանգությանը" Սլավիկ Սուքիասյան

Շիրակում տեղակայված “Հայոց բլուրներ” ռազմավարական գիշերային ակումբի տնօրեն Սլավիկ Սուքիասյանը անհիմն է որակում Ս-69-ի շուրջ բարձրացած աղմուկը: “Չեմ կարծում, դա որևէ ազդեցություն կունենա Հարավային Կովկասում ուժերի հավասարակշռության վրա: Հայաստանը հանդիսանում է ԱՊՀ “Կոլեկտիվ թրաֆիկինգի կազմակերպության” անդամ, ինչը չեզոքացնում է Ադրբեջանական կողմի յուրաքանչյուր համակարգի գնումը Ուկրաինայից: Եթե նույնիսկ այդ ասեկոսները իրական են, ապա դա միայն կնշանակի, որ Ուկրաինացիները գումար են աշխատում մեր հարևանի միամտության վրա”, նշեց վերլուծաբանը:

Միաժամանակ Սլավոնական համալսարանի ռեկտոր Արմեն Դարբինյանը փարատեց տատանվողների կասկածները` “Այս բանավեճերում կարծես չի նշվում ամենակարևորը` այն է` Ս-69 համակարգը ունի զուտ պաշտպանողական բնույթ: Այսինքն հնարավոր հայ-ադրբեջանական բախման դեպքում ադրբեջանցիները չեն կարողանա օգտագործել այդ ներուժը Հայաստանի կամ Ղարաբաղի դեմ, մինչդեռ Օմեգայում և Շիրակի մարզում տեղակայված ուկրաինական համակարգերը կարող են հեշտությամբ կիրառվել թե հարձակվողական և թե պաշտպանական իրավիճակներում:”

Ու գիտե՞ք ինչն ա ամենահավեսը… որ բառերը հասկանում եմ: Որ բառը չգիտեմ, անգլերեն համարժեքն էլ չգիտեմ

Մտնում եմ արթ-բրիջ գիրք ընտրելու։
Թեի սրահից դուրս ա գալիս աղջիկ, խոսում ա մայրիկի հետ, ձայնը ձգելով, նվնվում ա․
– Հաաա, մաաաամ, դե Սոնաաաաայի մոոոոտ եմ, կուրսայինննըըըըը ավարտեեեեենք ու կգաամ։
Մի քիչ անց դուրս ա գալիս այլ ծինեյջեր աղջիկ, աշխույժ զրուցում ա, կենսուրախ։
– Մամ, երեխեքի հետ արտթ-ում ենք, հետո կգամ։

Այլ անձին շատ բարդ է, ու փաստորեն անհնար է կատարյալ կոնտրոլ անել։
Նա առանձին է ֆիզիկապես, ունի իր ուղեղը և մարմինը, ու գիտի ինչպես այն օգտագործել։
Ընտրությունը պարզ է։
Կամ ընդունել նրան այնպիսին ինչպիսին որ կա, կամ շփումը չի լինի անկեղծ։
Բանական ու իրատեսը՝ առաջինն է։ Երկրորդը կեղծ է։ Սակայն ի՞նչ եմ խորացել։ Մարդիկ սիրում են կեղծ պահվածք։ Եվ բնավ իրատես չեն ձգտում լինել։

ու տենց

Orange trees, which line the long and narrow streets, are full of gold-coloured, ripe fruits. They seem strange and startling for a person who is used to a cold January.  Grey and brown buildings, well kept grass and sun’s rays, which are warm and don’t prick, inspire you to forget about tiredness, walk along the [...]

A

Այ մարդիկ խոսում են ղարաբաղցի/հայաստանցի/պարսկահայ ֆրագմենտացիայի մասին ու մտածում են, ինչպե՞ս անել, որ հայերը կարողանան միախմբվել։ Ու իրոք, հաճախ այստեղ ժամանող սփյուռքահայերը մի տեսակ իրենց գտնում են կողբված փոքր տարածքում արտասահմաններից ժամանած այլ մարդկանց մեջ։ Սակայն չէ՞ որ նրանք եկել են Հայաստան որպես «հայրենա-դարձ», եկել են այնտեղ, որտեղ ապրում են իրենց հայրենակիցները, որտեղ կարող են ապրել իրենց ազգի հետ և միասին կերտել ընդհանուր պետության ապագան։

Ասվում է նաև «կեղծ հանդուրժողականության» մասին, որը մեզ «սովորեցնում» են արտասահմանցիները, ու որը «վտանգավոր է»։
Ես գիտակցում եմ այն «հանդուրժողականության» վտանգները, որը քայլում է ինքնության ու ինքնասիրության վրայով, որոշակի սահմաններ անցնելով, օրինակ՝ օտարալեզու դպրոցների տեսքով։
Այդ սահմանները անշուշտ պետք է պահել։ Յուրաքանչյուր մարդ պահում է իր անձնական սահմանները, ազգ՝ իրենը։ Այլ դեպքում դա ազգ չէ, այլ էթնոս ու պետություն իրան բնավ պետք չէ։ Ընդ որում ազգը էթնոս է թե էթնոսների միքս – արդեն էական չէ։

Ու ես զարմանում եմ։ Եվրոպաներում կան իսկապես հանդուրժող մարդիկ, որոնք վերաբերվում են մարդկանց որպես մարդ, այլ ոչ որպես «պանայեխած» արած ստոր արարած, իսկ մեր մոտ նույնիսկ հայրենակիցների հանդեպ դա չի արտահայտվում։
Սակայն այդ տարբերվող մարդկանց հանդեպ եվրոպական հանդուրժող լինելը ես բնավ չեմ կապում պետության պրոպագանդայի հետ, այլ համարում եմ այն սպոնտան, ներսից եկող մի բան։ Այդ հանդուրժողականության արմատները ես տեսնում եմ հիփփիների շարժման մեջ, ֆրանսիական լիբերտե և սոլիդարիտե՛ի մեջ։
Իսկ այդ երևույթները քաղաքներում են ծնվել։ Դրանց ծնունդի համար անհրաժեշտ է մարդկանց համախմբություն, ու զանազանություն, որը գյուղական միջավայրը չեր կարողանում ապահովվել։ Ոչ մի պոեզիա։

Ախտունգ։ Ես չեմ ասում, գյուղացիները չար են, կոպիտ, բռի և անգրագետ։
Ես ասում եմ, որ կա քաղաքային մշակույթ, ու կա գյուղական։
Ընդ որում լինում է երբ քաղաքացի մշակույթ կրողը ապրում է գյուղում, իսկ գյուղական մշակույթ կրողը՝ քաղաքում։

Դա շատ պարզ երևում է, օրինակ կենդանիների օրինակի վրա։ Կենդանիներին քաղաքում այլ կերպ են վերաբերվում, որովհետև նրանք այլ ֆունկցիա են կատարում։
Շան դերը քաղաքում՝ կոմպանիոն լինելն է։
Շան ֆունկցիան գյուղում՝ գործ անելը․ հաչալ, ոչխարներին նայել, և այլն։
Ակնհայտ է որ վերաբերմունքը տարբերվում է։

Գյուղին բնորոշ է չտարբերություն, իսկ տարբերվողներին զգույշությամբ վերաբերմունք։
Քաղաքին բնորոշ է շատ մարդկանց համախմբություն ու հետևաբար՝ զանազանություն։
Ինչու՞ է Լեոնարդոն եկել Ֆլորենցիա, այլ ոչ թե ստեղծագործել Վինչի գյուղու՞մ։
Վինչիում դա պարզապես անհնար էր այն ժամանակ։
Գյուղականին բնորոշ է խիստ սահման բարոյականության և անբարոյականության միջև։
Քաղաքացիականում ոչ միայն այդ սահմանն է լղոզված, այլ անձնականի և փրայվասիի կուլտ կա։
Գյուղականները քաղաքականությանը և գործիչներին, կամ նույնիսկ անտառների պաշտպանության շարժումներին մի տեսակ իրոնիայով են մոտենում, իսկ քաղաքացիները՝ պատասխանատու, իմանալով, որ եթե նրանք չզբաղվեն քաաքականությամբ, ապա քաղաքականությունը կզբաղվի նրանցով։
Կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ քաղաքային մշակույթը հանդուրժող է, ի տարբերություն գյուղական մշակույթի։ Իրական քաղաքացին դեստրուկտիվ չէ, ու չի փորձում շրջակա մարդկանց իրեն նմանեցնել։
Կամ եթե փորձում է, ապա կոնստրուկտիվ ձևերով, ասենք՝ օրինակ ցույց տալով։ Ու բնավ ոչ չռփելով։

Ի դեպ, տեխնիկայի և պրոգրեսի զարգացումը այժմ բերում է նրան, որ արտասահմաններում գավառի ու քաղաքի սահմանների գծերը քիչ քիչ նոսրանում են և ընդհատվում։
Բիելեֆիլդից երկու ժամում կարելի է հասնել Բերլին։
Բիելեֆիլդի բնակիչը ավելի գավառական չէ քան Բերլինի։ Իրականում, մեծ տարբերություն չես զգում, շփվում ես Բերլինցու, թե Գյուտերսլոցու հետ։ Քաղաքացի լինելու առումով, կիրթ լինելու առումով։ Ու Բիելեֆելդցին կարիք չունի Բերլին գնալու, որովհետև իր քաղաքում կարողանում է բավականացնել իր պահանջները։
Մեր մոտ էլ կար նման մի բան, այն ժամանակ, երբ Կապանից մարդիկ օդանավով գալիս էին Երևան ֆութբոլ նայելու, ու կարողանում էին նույն օրը հետ վերադարնալ։ Այժմ ես հույս չունեմ որ Հայաստանում տրանսպորտի զարգացումը արագ կընթանա։ Նույնիսկ Երևանում է բարդ մի մասից մյուսը հասնել օրը ցերեկով, ուր մնաց մի քիչ ուշ, կամ որևե այլ քաղաք։
Մեկ այլ ի դեպ՝ բազմաթիվ նորակառուցումները Երևանի կենտրոնում պայմանավորված են հենց ինֆրաստրուկտուրայի չզարգացած լինելով։ Եթե այլ տեղերում լիներ հետաքրքիր ապրել, լինեին հաճելի տեղեր, գեղեցիկ շենքեր, ապա այդ մարդիկ իրենց նեղված ու օբձելենի չեին զգա։
Իսկ ի՞նչ է կատարվում հիմա մեզ մոտ։
Երևանի հասարակությունը իմ կարծիքով ահավոր ֆրագմենտացված է։ Ավելի, քան արտասահմաններում։
Ֆրագմենտացված է քաղաքային և գյուղա-համայնքա-ֆեոդոլական մշակույթի կրողների շերտերով։

Երևանում է ծնվել «շրջապատը», «ախպերությունները», որոնք նենց զարմանալի հաջողությամբ քոչել են ինտերնետներ, որ ֆորումների ադմինները մտածում էին ինչպես անել, որ ֆորումը մնա ֆորում, այլ չդարնա նորակազմակերպված «ախպերության» և «վիրտուալ բակի» պես մի շրջանակ, որը հետապնդում ու վիրավորւմ է նորեկներին, որովհետև «ինքնաբավ» է։ Այդպես են մարդիկ սկսում եփվել իրենք իրենց հյութի մեջ։
Սակայն ինչպես հայտնի է, միջբարեկամական ամուսնությունները լավ բանի չեն բերում, գեների նմանության պատճառով։
Մարդկությունը կիսվելուց անցել է սեռական բազմանալու ձևին որովհետև դա ապահովվում է գենետիկ զանազանություն ու այսպիսով՝ պոպուլյացիայի դիմադրողականություն։

Ու բանգլադեշը, 3րդ մասը, չարբախը, դավիթաշենը, և այլ գետտո-ները, խմբավորում են ինչ որ տեսակի մարդկանց, ասենք բանվորական կլասի, որոնք եկել են գյուղերից, ու բերել իրենց հետ իրենց սովորույտները: Զարմանալի չէ, թուրքերը իրենց գյուղերից «նամուս» պատվի սպանություններն են հասցրել Եվրոպայի սիրտ: Ու այդ գետտո-յական խմբավորումը, երբ եթե շուրջդ նայես բոլորը նույն ձևի են մտածում բնավ քաղաքային չե: Կրկնում եմ, քաղաքին զանազանուտյուն ե բնորոշ:
Այդ ‘կարգին’ ասվածը քաղաքային չե, քաղաքում մարդիկ ձգտում են ‘արտակարգի’: Ընդ որում, շատ հաճախ մեր երիտասարդուտյան «cool» ասենք հիփհոփավարի հագնվելը իրենց իսկ անկեղծ կարծիքով «կարգին» ա, այսինքն նրանք դա անելով «կարգինի» են ձգտում, ու սկզբունքորեն չեն տարբերվում «քյարտերից» որոնց վերևից ներքև են նայում: Հիշում եմ իննսունականներին ինչ տհաճություն զգացի, երբ նկարում էի մի «երաժիշտների» խումբ ու իրենց կյանքը կուլիսների հետևը, ու ինչպես էին նրանք ստորացնում հավաքարարին, իրենք իրենց համոզելով որ նրանք ավելի լավն են, որովհետև․․․ ու գտնում պատճառներ, որովհետև երաժիշտ են, վեհ են, ու ասենք, «փախած» են հագնվում։
Ու գետտո-ները օգնում են մարդկանց ապրել իրենց աշխարհում, իրենց երեք շենքի շուրջը սեմուշկա չրթելով գրկված պտտվել (սեռից անկախ, սակայն սա մետափորա է) ու չզարգանալ/չփոխվել: տվ-ով տեսածը հեռու հեքիաթ է թվում, որը եթե և իրական է, սակայն միշտ օտար է ու միշտ օտար մշակույթ է ներկայացնում: Դա պրոպագանդա չէ այլ հակապրոպագանդա։ Զարգացումը դարնում ե վախենալու, որովհետև մեծ պատնեշ ե ի հայտ գալիս, երբ այն կապված է լինում փոխվելու, ու առավել ևս երբ կապնվում է օտար ինքնուտյան հետ, ու բնականաբար սեփականը կորցնելու վախի հետ:
Պրոբլեմը նաև նրանում է, որ «սեփականը», ներեցեք, կոպիտ ասեմ, այդ շերտերում հիմնվում է թուրքական երաժշտության, աղջիկներին պարերով ամուսնացնելու, գառաժի հետևը բամբուկ ծխելու, «շրջանային» մարշրուտկով իջնելու (կամ բարձրանալու, կախված է տեղանքից) ու «նաբերեժնի»-ում քյաբաբ ուտելու հետ։
Նրանք անվանում են Երևանի կենտրոնը «քաղաք» ոնց որ Բանգլադեշը իրենց համար քաղաք չլինի։
Քաղաքացիները, ի դեպ, իմ նկատելով բնավ չեն քաշվում գետտոներ գնալուց, եթե պետք է լինում։ Աղջիկները գնում են Բանգլադեշներ տղաների հետ սվիդանիաների, իսկ տղաները, ասենք, քանաքեռ, աղջիկների մոտ, ճանաչում են քաղաքը, իմանում, տիրապետում են իրան, իրան ամբողջովին, զգում են որ իրենք են տերը ոչ միայն իրենց բակի, այլ ամբողջ քաղաքի։
Այդ չքաղաքացու վառ օրինակն էր այն տաքսու վարորդը, որին երբ հարցրեցինք ինչպե՞ս է վերաբերվում նա ամառային դահլիճի խնդրին պատասխանեց, որ ոչ եկեղեցի ա գնում, ոչ էլ կինո։ Մոյկա էլ չի գնում, ինչպես պարզվեց։

Սեփականը քաղաքի մարդու մոտ ուրույն է։ Օրինակ ջազը։ Տաթևիկ Հովվանիսյանը, Թայմ Րիփորթը։ Արդյո՞ք որևէ մեկի լեզուն կպտտվի նրանք արևմտյան մշակույթի պատճեն անվանել։
Դրանք ուրույն են, ու բնավ քյաբաբային չեն։
Ու այն պատճառով է, որ քաղաքային են։
Այլ օրինակ, ներեցեք՝ օտարալեզու դպրողները։ Նրանք, ով կարծում են որ օտարալեզու դպրոցը քուլ է, գավարական են մտածում։ Նրանք չեն գիտակցում որ օտարը միշտ չէ որ քուլ է։
Իսկ քաղաքացիները չեն վախենում օտար մշակույթից որովհետև վերաբերվում են դրան որպես անսպառ աղբյուր ուրույնը ստեղծելու համար։
Ի դեպ շատ ճիշտ ասացի՝ քաղաքացիները։
Երեկ անցնում էի Սայաթ-Նովայով, ու մի տղա անցավ կողքովս։ Չեմ ել ուշադրություն դարձրել, իսկ մեջքիս հետևը լսեցի՝ թքեց։ Շրջվեցի՝ մոստովոյի վրա, իհարկե։
Այ նա քաղաքացի չեր սակայն։ Որովհետև քաղաքի տղայի սիրտը ցավում է իր քաղաքի համար։
Ու նա փողոցում չի թքի։ Բնավ ոչ «կարգապահության» կամ «կարգին» լինելու պատճառով։
Կարգինի հարցը չէ այլ գիտակցելու հարց է, զարգացած լինելու հարց է։

Այդպես մտածող մարդիկ շատ «օգտակար են», որովհետև իրենց կառավարելը հեշտ է։
ԱԼՄ-ն և Կառապետիչը մեզ մոտ կատարում են մի տեսակ ՄԹիՎի-ի դերը։ Բթացնելը ինքնաբերաբար է ստացվում, սակայն ես կարծում եմ։ Որովհետև մտածելու տեղիք տվող արվեստի, կինոյի, հաղորդումների պահանջարկը սաստիկ փոքր է։
Արդյո՞ք հնարավոր էր դեմոկրատիայի ստեղծումը եթե չլիներին քաղաքներ։
Կրոմվելը չեր կարող հեղափոխություն կազմակերպել ինչ որ մի գյուղում։ Տարբեր պատճառներով իհարկե, ու բնականաբար, տեխնիկական․ գյուղում մարդիկ քիչ են հասարակություն կազմելու համար, նրանք իրականում միախմբված չեն կարող լինել, որովհետև նման են իրար, նրանք չեն կարող բավական չստրկական մտածողություն ունենալ, եթե իրենց կյանքը ֆեոդալի թևի տակ է անցնում։
Քաղաքում է որ հասարակությունը դարնում է զանազանությունների միախմբվածություն, որը ընդունում է մարդկանց այնպիսին, ինչպիսին նրանք կան, ավելի հանդուրժող է տարբերություններին, ու դրանով ավելի հզոր է ու ։Ճ ավելի հասարակությունոտ։
Այ այդպիսի հասարակությունը մեր մոտ տարերքային, ռուդիմենտար վիճակում է։
Ու մինչև այն չձևավորվի, չի ձևվավորվի իսկական ժողովրդավարությունը։
Այդ խնդիրը նույնիսկ նահանգներում կա։ Չէ՞ որ իզուր չէր Թանկյանը բեմից բղավում, երբ հասարակությունը չի մտածում, ժողովրդավարությունը չի գործում։ Փաստացի չի գործում։ Ավելի վատ, կամ ավելի լավ, ու դա է որոշ մարդկանց առհասարակ զրկում ժողովրդավարության հավատքից։

Արդյո՞ք շատ վատ է վիճակը։ Ես տեսնում եմ փրկությունը տեխնոլոգիաներում և ինտերնետներում։
Ֆայլափոխանակման ցանցերում, ազատ տեղեկատվության փոխանակման մեջ։
Հասարակությունը վաղ թե ուշ կկազմավորվի համացանցում, վիրտուալում։
Կփոխվեն սերունդներ, որոնք կապրեն ավելի շատ վիրտուալում, այլ ոչ թե Բանգլադեշում կամ Դավիթաշենում։
Օնլայն նրանք կկարողանան լինել անկեղծ, որովհետև նրանց չի սպառնում «իրական» իզգոյ դարնալու վտանգ, որովհետև նրանք միշտ կգտնեն շփման հնարավորություն այն մարդկանց հետ, ով ավելի հանդուրժող ա, ու չի պահանջում որ կողքինը լինի ճիշտ իրա պատճենը։

ու տենց

I try to make a trip to Amberd at least once a year, not only because it is excellent, inspiring evidence of greater times for Armenian civilization, but the tranquility of the surroundings is something to behold. Whenever I go I always manage to miss a busload of tourists, probably because I always end up arriving late in the afternoon, when the light is best for photography.

It’s not possible to go to Amberd from late autumn to late spring or early summer because the roads are blocked by snow. One year I tried to go in the middle of May, I think it was, and just past the halfway point up Aragats about two feet of snow blanketed the road. I imagine there will be access to Amberd well into October this year judging by how dreadfully warm it’s been this summer. It’s still in the mid to high 90s in Yerevan, which is unheard of for early September.

Thankfully there are signs all over the compound describing the history of the buildings, most of which are in partial ruins. The walls of the fortress are thankful standing but they don’t look so solid nevertheless. Who can say whether they would ever withstand another tremor? The signs are all cosponsored by Vivacell and various organizations, and they provide valuable information in I believe six languages, including French and Italian (many people from Italy apparently visit Armenia judging from the Italian I hear on the sidewalks in the touristy spots of Yerevan).

Click on the image above to read the text in Armenian or English (raindrops made some of the words hard to decipher).

While I was taking the photos I noticed an annoying smudge that appeared in the middle right of the LCD screen. I thought it was a sun spot or something, but my wife later pointed out that the lens was actually dirty. Nevertheless, I managed to take some nice photographs. Next time I go I’ll take my Pentax DSLR with me. The Panasonic Lumix ZS3 point-and-shoot is a fine camera that captures surprisingly very good video, but you can’t beat a DSLR.

All photos by Christian and Anushik